Pennenvruchten van een tijdverspillend meisje

Hoe een avond anders kan aflopen dan verwacht

2010-08-29T19:21:00.004+02:00

Afgelopen vrijdagavond had ik een druk programma. Eerst ging ik naar een bruiloft, daar zou ik tot tien uur blijven en daarna zou ik bij mijn vriendin Esther in Garderen gaan logeren.

Ik had alles helemaal gepland. Ik had zelfs weer een briefje gemaakt waar ik de trein tijden en perronnummers op had geschreven. Ja, ik was er helemaal klaar voor. Mijn dispuutsgenootjes wensten me een goede reis. Dat moest wel lukken, tenminste dat dacht ik.

Alles ging eigenlijk ook heel goed. Het eerste deel van de reis was precies hetzelfde als de reis naar huis. Alleen vanaf station Amersfoort zou ik naar Putten reizen waar mijn vriendinnen me zouden oppikken. Op station Amersfoort moest ik op perron 2b de stoptrein naar Zwolle nemen. Ik was ruim op tijd aangekomen, dus ik stond even te wachten. Ik luisterde heerlijk naar Mumfords & Sons en danste een beetje (niet te opzichtig) om warm te blijven want er waaide, zoals zo ongeveer altijd op station Amersfoort, een koude wind. Het was toen bijna tien over half twaalf.
Gelukkig kwam de trein naar Zwolle al vroeg het station binnen rijden. Dat was mooi, want binnen was het lekker warm.

De trein passeerde een bord waar de tijd in lichtgevende letters werd weergegeven: 23.39. Ik dacht: wat een heerlijke muziek is dit toch.
Hé, we rijden heel hard een station voorbij... En nog één... We gaan wel erg hard...

Mijn hart begon iets sneller te kloppen. Het zou toch niet? De trein ging steeds sneller rijden. Langs de spoorbaan waren steeds minder lampjes te zien.
Shit. Ik keek eens om me heen. O nee! Dit is een intercity naar Zwolle!!
Goed, ik moest rustig blijven. Eerst maar eens sms-en naar Aziza. Twee seconden later ging mijn telefoon, het was Aziza met Esther die op de achtergrond bezorgd zei dat er waarschijnlijk geen stoptreinen meer gingen.
Ik sprak af dat ik eerst maar zou afwachten tot ik in Zwolle was, dan zou ik wel weer verder zien. Er ging vast nog wel een intercity terug naar de bewoonde wereld.

We joegen door en door en door. In mijn hoofd smeekte ik of de trein niet kon stoppen, of we er niet al bijna waren. Ik was alleen, en het leek me niet erg veilig om in mijn uppie op station Zwolle rond te lopen.
Zodra de trein stopte en de deuren open waren gegaan sprong ik de trein uit. Ik moest snel zijn, wie weet ging er nog een trein terug en die mocht ik dan niet missen. Ik keek op het dichtsbijzijnde gele bord, en zag dat de laatste trein een half uur geleden was vertrokken. Dit kon niet waar zijn!
Ik liep op een groepje NS medewerkers af, twee mannen en een vrouw. Ik vroeg of er helemaal niets meer richting Amersfoort ging. Maar helaas.

Lichtelijk in paniek belde ik mijn vader of hij me wilde komen halen. Hij zei namelijk altijd dat hij dat zou doen als het nodig was. Maar hij had denk ik niet gedacht dat dat zou gebeuren. Goed hij schrok er wel een beetje van. Ik was wél in mijn eentje, óm middernacht op het station in Zwólle. Ik kon geen kant op. (Nou, dat is eigenlijk niet helemaal waar, gek genoeg gaan er op dat tijdstip nog wel treinen naar Leeuwarden. Sorry hoor, maar alsof iemand daarop zit te wachten.)
Goed, hij zou er zo snel mogelijk aan komen.

Ik vroeg aan de conductrice of ik niet ergens wat veiliger kon wachten dan daar op verlaten station. Ik moet bekennen dat ik het echt eng vond, ik moest daar namelijk een uur helemaal alleen wachten. En ik heb verhalen gehoord... Nou, dat kon ze wel voor me regelen. Ik mocht zolang wel in het personeelsverblijf op mijn vader wachten. Het personeelsverblijf was een ware lounge met een gigantische flatscreen TV. Er zaten een paar conducteurs en machinisten naar de voetbal samenvattingen te kijken. Normaal heb ik daar een vreselijke hekel aan, die avond keek ik er maar wat graag naar. De conductrice kwam later nog checken of ik alweer een beetje rustiger was geworden. Een uur later kwam ze binnen met de woorden: 'Mevrouw, uw taxichauffeur is er hoor!' Ik bedankte haar natuurlijk, want het was echt enorm aardig van haar dat ze dat geregeld had. (Mijn vader zei later dat ze had gezegd dat ze dat anders nooit doen, maar ze had het zo sneu gevonden. Zo zie je maar, als je een lief meisje bent willen mensen nog wel eens heel erg vriendelijk zijn.) Ze zei nog dat ik de volgende keer maar drie keer moest opletten voor ik in de trein zou stappen.

Nou, dat komt vast goed!
Stranden in Zwolle is niet bepaald leuk. Maar ach, heb ik dat ook weer eens meegemaakt! Zo kan een dag dus ineens heel anders aflopen. En dat houdt het leven spannend :P .
Ik ben niet meer gaan logeren, dat spreekt voor zich. De volgende ochtend heeft mijn vader me nog wel naar mijn vriendinnen gebracht. Dat was natuurlijk eenigsinds verbazingwekkend. Ik heb een hele aardige vader :) .
Mijn vriendinnen vonden dit hele gebeuren typisch iets voor mij, ik loop altijd te dromen.

Nu is het een leuk verhaal.

Dxx

Groener gras

2010-08-07T14:40:00.004+02:00

Heb je je ooit wel eens afgevraagd waarom het gras ergens anders soms groener is? Ik bedoel het heel letterlijk. Soms is het gras echt groener bij de buren. Daar kan je achter komen door je cavia in de tuin te zetten en te doen alsof je niet op haar let. Als ze het dan op een lopen zet en een poging doet onder de schutting door te glippen dan weet je dat het waar is. Dat het gras van je buren echt groener is.

Maar in sommige gevallen kan gras er ook gewoon groener uit zien. Daar ben ik in Italië achter gekomen. Ik ben op het vakantiepark getuigen geweest van het groener spuiten van gras. Dat wil zeggen, ze liepen rond met een busje met wat chemisch spul erin en dat spoten ze uit over het gras en daarna zag het gras er echt veel en veel groener uit.
Ja, dat lees je goed. Er bestaan blijkbaar cosmeticaproducten voor gras. Om het groener te maken. Je kon precies zien waar ze gebleven waren, want op de plaatsen waar ze nog niet waren geweest was het gras minder groen.

Waarschijnlijk geloof je dit niet. Ik geloof het zelfs bijna niet en ik heb het met mijn eigen ogen zien gebeuren. Het is werkelijk één van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien. Daarom ben ik van mening dat dit feit niet verzwegen kon blijven.

Bedankt.

Dxx

Oranje-gekte!

2010-06-14T12:48:00.002+02:00

Ligt het aan mij of was de oranje-gekte werkelijk nog nooit zo erg?

Vanochtend moest ik om acht uur met de trein om op tijd te kunnen zijn voor mijn tentamen. In de trein lagen verschillende kranten die waren volgeschreven over oranje. Ze waren nog net niet in het oranje gedrukt!
Hoe meer ik in de buurt van Leiden kwam hoe meer oranje ik zag. Overal liepen mensen met oranje shirts aan, zelfs oudere mensen hadden voor de gelegenheid iets oranjes aangetrokken. Er waren ook hordes oranjesupportes te zien, die van top tot teen in oranje rondhobbelden met toeters, petten en andere oranje-accesoires.

Het is echt grappig. Ik word er eigenlijk ook gewoon heel vrolijk van. Normaal is dat eigenlijk niet zo, maar ik ben nu echt helemaal in de stemming! Ik heb gelukkig ook net iemand gevonden om de wedstrijd Nederland-Denemarken mee te kijken.

Ik woon in een compleet gestoord landje, en ik vind het leuk!

Dxx

Writers block

2010-06-12T13:31:00.002+02:00

Volgens mij kan ik vandaag constateren dat ik een writers block heb. Niet zo zeer wanneer het deze blog betreft. Nee. Het gaat over het boek waar ik echt al heel lang mee bezig ben. Het schiet niet op. Ik ben namelijk nog steeds niet echt ergens aan begonnen. Of nog steeds niet is eigenlijk niet goed geformuleerd. Ik ben namelijk al heel vaak begonnen, maar ik vond het nooit goed genoeg om wat af te maken.

Afgelopen nacht heb ik uren wakker gelegen. Ik kon niet in slaap vallen. Ik bleef maar piekeren. Ineens geloofde ik helemaal niet meer in het verhaal wat ik lang geleden al heb bedacht te gaan schrijven. Ik wilde helemaal aan iets anders beginnen. Het enige probleem: ik kon niets bedenken. Dus toen ging ik maar proberen te bedenken waarom het verhaal dat ik eerst wilde schrijven ineens niet goed meer was.
Daardoor stuitte ik op een heel ander dillema. Wil ik iets wat realistisch is? Of wil ik iets wat compleet fictief is maar wel op de één of andere manier relevant?

Dat zijn hele lastige vragen. Want eigenlijk ben ik van mening dat fictie ook echt goed fictie moet zijn. In verhalen kan ik als ik wil een wereld scheppen waarin alles mogelijk is, alleen maar omdat het mogelijk is dat te bedenken. En dat is leuk.
Maar, ik vind het ook belangrijk dat een verhaal iets met mensen doet. Dat ze op een andere manier naar het leven kijken.
Dus moet ik een verhaal vinden waarin ik dat kan combineren.

Tja, het wordt er allemaal niet veel duidelijker of makkelijker op. Intussen denk ik hier dus al uren overna. Net als ik er vannacht uren over na heb gedacht. Ik kom geen steek verder. Ik verspil echt tijd, want ik zou op dit moment een oersaai tentamenvak moeten leren.

Ik heb alle simptomen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder een nacht wakker heb gelegen over een verhaal. Dat ik echt niet kón slapen. Dat ik me verder ook niet goed kon concentreren. Het is een vreemd gevoel van nutteloosheid.

Dus als je dit leest help me dan even. Ik zou bijna zeggen 'geef me een verhaal en ik schrijf het voor je' maar dat kan ook niet. Want dan is het niet meer mijn verhaal.

Och och. Ik voel me bijna een echte schrijver.

Dxx

PS: En ja, toen ik toch aan het soggen was heb ik maar meteen mijn blog eens aangepast. I love green!

Inspirerende tentamenstof

2010-06-08T17:38:00.004+02:00

Zo. Een nieuwe blog, eindelijk. Ik moet gewoon even tijd verspillen, ik kan er niets aan doen. Al is het eigenlijk al wel een beetje gerechtvaardigd door het feit dat ik gisteren en vandaag echt enorm veel heb gestudeerd.

Ik moet gewoon even kwijt dat moderne letterkunde (literatuur vanaf de negentiende eeuw) echt mijn ding is. Het is jammer dat ik daar nu achter kom, nu ik voor mijn tentamen moet leren. Natuurlijk vond ik de colleges ook leuk. Maar ik moet bekennen dat ik verder niet bijster veel voor dit vak gedaan heb. Dat betekent dat ik nu nog alle theorie moet doorlezen, en mijn aantekeningen. En alweer heb ik de boeken niet gelezen. Dan denk ik echt, had ik dit maar eerder geweten, dat ik het zo leuk vind bedoel ik. Dan had ik waarschijnlijk met plezier tijd gemaakt om die boeken te lezen, het lijkt me namelijk zo interessant. Gelukkig kan je boeken altijd nog lezen. Maargoed, voor het tentamen is dat nu te laat en daarom ben ik heel hard bezig om de theorie te leren zodat ik alles over de stromingen weet die worden behandeld. Gelukkig hebben ze de boeken besproken op college.

Het is alleen zo interessant allemaal dat het me ongelofelijk kriebelt om ook weer te gaan schrijven, voor die vakken doe ik het! Ik wil het zo graag, maar ik krijg altijd juist inspiratie op van die momenten dat ik echt geen tijd heb om te schrijven, nu dus. Af en toe kan ik het echter niet tegenhouden en dwalen mijn gedachten naar het verhaal wat ik op papier probeer te krijgen. Ik weet nog steeds niet hoe ik dat wil gaan doen. Wat ik wel weet is dat mijn hoofdpersoon hoort in een onbekende stad met bruinige straten waar de zon altijd lijkt te schijnen. Met het tragische randje dat de zon daardoor niet meer de vrolijkheid met zich mee brengt zoals gewoonlijk. Ik zie het al helemaal voor me. Soms zweven er zinnen door mijn hoofd. Maar schrijven mag ik niet van mezelf. Daarom blog ik maar. Mede omdat ik probeer uit te vinden wat nou mijn natuurlijke stijl is en hoe ik deze stijl in mijn verhaal kan gebruiken.

Zo. Dat was weer een blog. Een ademhaling die hem voor alsnog even in leven lijkt te houden. Ik wil hem graag redden.

Dxx

Once you kill cow, you gotta make a burger!

2010-05-19T19:49:00.003+02:00

Soms blog je dingen die je eigenlijk beter niet had kunnen bloggen. Maargoed, wanneer iets eenmaal is gepubliceerd haal je het niet meer terug, zo werkt het gewoon niet.

Ik moet me misschien beperken tot het uiten van frustraties over dingen die er toch niet zo veel toe doen:P

xxxD

Gooi maar weg, je hebt er niets aan.

2010-05-15T13:21:00.002+02:00

Vroeger gebruikte ik deze blog wel om mijn frustraties te uiten. Nou, ik heb er weer eentje hoor.

Zoals zo ongeveer iedereen die deze blog leest wel zal weten studeer ik Nederlands. Soms kan ik er wel eens aan twijfelen of ik het nou eigenlijk wel echt interessant vind. Spelling is bijvoorbeeld zoiets waarvan ik zelf wel eens denk: waar doen ze zo moeilijk over? Vandaag is voor mij wel gebleken dat ik wel van Nederlands hou. Dat anderen totaal geen belang hechten aan een goed geschreven stuk frustreert me dan ook enorm.

Helemaal omdat die anderen mijn ouders zijn. Er is een medisch rapport over mij geschreven wat ik moest lezen en waarover ik mijn goedkeuring moest geven. Ik was het er best mee eens hoor, maar er stond één hele kromme ongrammaticale zin in. Alleen toen ik dat tegen mijn ouders zei kreeg ik het antwoord dat zoiets niet belangrijk is en al helemaal niet in een medisch rapport. Zoiets gaat om de inhoud zeiden ze, niet om dat soort onzin. Mijn vader had de brief al klaar waar in stond dat ik het er helemaal mee eens was.

Dus ben ik boos naar boven gelopen om deze blog te schrijven. Mijn studie is door mijn ouders door het putje van de gootsteen gegooid. Down the drain, zoals ze daar in het Engels zo'n mooie uitdrukking voor hebben gemaakt. Want het doet er niet toe. Het is onbelangrijk.
Maar ondertussen moet ze me wel constant irriteren met de vraag: en hou je ook nog wel wat tijd vrij om te studeren?
Nou, wat mij betreft kunnen ze de pot op. Ze doen tegenwoordig niet eens meer de moeite interesse te veinzen. Hoewel ze dat misschien niet zo verkeerd bedoelen. Het komt niet echt prettig over.

Dxxx

Zinnig.(?)

2010-04-02T22:28:00.004+02:00

We leven op een rare wereld. Ergens wist ik dit altijd al, maar gisteren werd het me veel duidelijker.
Men beweert dat de aarde rond is, ik zal niet zo dwaas zijn dat te ontkennen. Er zijn keiharde bewijzen, en satelietfoto's die het duidelijk laten zien. Toch denk ik dat het allemaal niet is wat het lijkt. Ik denk dat de wereld wel degelijk plat is. Plat en rond, een grote munt die verticaal in het heelal hangt en zo hard spint dat het lijkt alsof het één ronde planeet is. We leven op een dun stukje ijzer, papier of plastic: geld.

Alles draait om geld, bezit en daarmee macht.
Tot gisteren vond ik het idee van sloten heel normaal. Zo normaal zelfs dat ik er nog nooit echt overna had gedacht. Als ik wegging deed ik de deur op slot. Als ik mijn fiets ergens achterliet zette ik die op slot. Als ik mijn spullen ergens kwijt moest dan legde ik ze niet zomaar ergens neer maar zocht iemand om erop te passen of ik deed ze in een kastje met een slot erop. Om over pin-codes en talloze wachtwoorden nog maar te zwijgen.
We moeten al onze bezittingen te alle tijden beschermen tegen anderen. Dat is erin gesleten, het legt een soort beslag op ons. Gister ontdekte ik dat het ergens gewoon pijn doet dat iemand iets van je afpakt, het gaat helemaal niet om het ding. Het gaat om het idee dat het niet eerlijk is want het was van mij. Ik kan werkelijkwaar niet beschrijven hoe naar dat eigenlijk voelt.

Ik kan er gewoon met mijn gedachten niet bij. Soms, als ik er echt overna denk, dan raakt het me zo. Dan komen mijn idealen bovendrijven, zie ik wel een punt in socialisme. Alleen mist de mensheid één ingrediënt, het enige ingrediënt wat nodig is zo'n ideaal te doen slagen. Het is eigenlijk heel simpel, maar eigenlijk ook helemaal niet.

Wat ontbreekt is ware liefde voor de medemens. Bedenk eens wat dat zou aanrichten, als we dat zouden kunnen. Echt houden van mensen, niet omdat ze zo leuk zijn maar omdat het mensen zijn. Levende wezens die niet veel meer willen dan geliefd zijn. Het zou alle problemen de wereld uit helpen.

Er was maar één iemand die dit kon. Hij heeft er voor gezorgd dat een ander leven wel perfect kan zijn.

Ja, ik ben idealist. Nee, ik geloof niet dat er iets is wat deze wereld ooit echt beter kan maken. Maar ik wil het proberen, ik wil die ene persoon volgen en niet naar anderen kijken. Zelf ben ik net zo goed deel van het probleem.

Waarschijnlijk denk ik weer eens te diep na. Toch kan ik dit niet gewoon laten zitten. Dit hoort niet normaal te zijn...

D.

Een wandeling

2010-03-23T15:31:00.002+01:00

Lopen, lopen, lopen, lopen, lopen, lopen.
Lopen tot het genoeg lijkt te zijn.
Of totdat er geen ontsnapping aan het leven meer te vinden is.
Lopen, lopen, lopen, lopen, lopen.
Met geen andere reden dan weggaan.
Lopen, lopen, lopen, lopen.
Terugkomen, komt er elke keer weer achteraan.
Lopen, lopen, lopen.
Om het lopen en lopen alleen.
Lopen, lopen.
Om te ontsnappen aan het moeten.
Lopen.
Om mezelf te verliezen in de stappen die ik zet.
Om mijn gedachten even leeg te maken.
Even, niet heel lang...

Emmertje tijd

2010-02-18T18:36:00.004+01:00

Elke nacht stipt om 0.00 uur wordt er een emmertje met vierentwintig uur voor mijn deur neergezet. Als ik 's ochtends mijn alarmklokje hoor rinkelen zijn er al zeven en een half uur uit gedruppeld. Het emmertje is namelijk al lang niet heel meer.

Heel lang geleden. Toen ik ongeveer zes jaar was en op school leerde hoe ik moest schrijven, toen ik voor het eerst getest werd op kennis, toen is er iets gebeurd. Er is een piepklein gaatje in mijn emmertje gekomen. Een gaatje dat niet meer te maken viel. Vanaf dat moment begin de tijd langzaam weg te stromen en had ik elke nacht een nieuwe vulling nodig voor mijn emmertje.

Toen ging het nog langzaam. Maar steeds als ik weer een beetje ouder werd, dan werd het gaatje ook een stukje groter. Er kwamen scheurtjes in aan alle kanten. De tijd stroomde steeds sneller weg.
Momenteel loop ik met mijn hand over het gat. Probeer ik uit alle macht mijn tijd in het emmertje te houden. Tevergeefs. Dat maakt mij tragisch. Want hoe meer ik bezig ben de tijd proberen te houden, hoe minder ik er gebruik van kan maken.

Ik verlang terug naar de tijd dat mijn emmertje nog heel was. Dat ik me van tijd nog niet bewust was. Dat elke dag een eeuwigheid, een prettige eeuwigheid wel te verstaan, leek te duren. Dat ik kon spelen. Me in andere werelden kon wanen. Me kon verliezen in niets. Kortom, de tijd dat ik niets hoefde te doen. De tijd dat de tijd er gewoon was.

Naar het schijnt gaat de tijd alsmaar sneller op. Ik vind dat vervelend. Ik heb het gevoel dat wanneer mijn kennis toeneemt mijn tijd afneemt. Dat is beangstigend. Vooral omdat tijdverspilling te duur wordt. Ik kan het me nauwelijks nog veroorloven me in andere werelden te begeven.
Erg toch eigenlijk? Want juist daar had ik het altijd zo erg naar mijn zin.

Nu roept mijn studie mij heel hard. Renkema wil gelezen en nagevolgd worden. Ik ben hen al spuugzat, en ik ben nog maar net met hem begonnen.

Ben ik nou echt de enige met zo'n emmertje?

Dxxx

Hoe schrijf ik een boek?

2010-01-31T16:30:00.003+01:00

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik graag een boek wil schrijven. Nu ik bezig ben komt ineens die vraag opzetten. Hoe schrijf ik een boek? Ik heb een boek met de titel 'Zo schrijf je een verdomd goede roman'. Dat boek heb ik tot ongeveer de helft, of iets verder, gelezen. (Verder lukte het me niet door te lezen omdat ik toen eindelijk wel eens aan de slag wilde gaan.) Maar nog steeds weet ik het antwoord niet. Want zo schrijft meneer Frey misschien een verdomd goede roman, maar dat betekent nog niet dat ik het net zo moet doen. (Ik ben niet eigenwijs, nee hoor.)

Leraren op de middelbare school zeiden altijd dat de schrijver had nagedacht over elk woord dat hij opschreef. Dat kan ik me echt niet voorstellen. Want je kan uren nadenken over de goede woorden, maar als je geen keuze maakt dan schiet je daar helemaal niets mee op.
Als ik iets wil vertellen, een verhaal, of deze blog, dan denk ik niet over elk woord na. Als ik schrijf denk ik ook niet over elk woord na. Ik schrijf gewoon iets op. Ik probeer gewoon zo goed mogelijk te beschrijven wat ik zie in mijn hoofd. Gewoon omdat dat iemand anders in staat zou moeten kunnen stellen ook te zien wat ik zie in mijn hoofd.

Maar als ik dan gewoon aan het schrijven ben. Gewoon betekent dan dat ik niet bijster veel nadenk welk woord ik nou precies gebruiken wil, maar dat ik gewoon snel een keuze maak en in een soort flow raak. Als ik dat doe, dan bekruipt me al snel het akelige gevoel dat ik daarom niet goed genoeg ben. Dat het nooit goed zal worden wat ik schrijf, gewoon omdat ik het niet genoeg doordacht heb voor ik het opschreef. Je snapt wel dat ik mijn hand, met daarin een pen, dan niet zo makkelijk meer kan bewegen. Dat het dan onmogelijk is om in die flow te raken en het verhaal zich te zien afspelen voor mijn geestesoog.

Dus nu vraag ik je: moet ik nadenken over elk woord? Of moet ik gewoon doen wat ik wil en maar zien wat daar dan weer uit komt?

Voor nu ga ik voor dat laatste. Maar ik wil wel graag een antwoord op die vraag. Hoe schrijf jij? Schrijf je überhaupt?

Liefs
Dxx

Geluksvogels

2010-01-24T14:53:00.003+01:00

Eigenlijk wilde ik eerst nog een blog over het NSL-gala schrijven, maar dat lukt niet erg. Altijd als ik een bepaald vaststaand onderwerp heb voor mijn volgende blog zie ik ineens zo veel dingen waar ik over kan bloggen.

Zo was ik afgelopen donderdag ineens erg geraakt over het verhaal van de honderdnegen kindjes uit Haïti. De hele dag waren er allerlei acties geweest, en omdat ik graag wilde weten hoeveel geld we met ons kleine landje hadden opgespaard keek ik naar Pauw en Witteman. (Nederland heeft zo'n twee en veertig miljoen euro zelf opgehaald met zestien miljoen mensen (dat werd nog verdubbeld door de overheid) terwijl Amerika met zo'n vijfhonderd miljoen mensen ongeveer zeven en vijftig miljoen heeft opgehaald, daar wordt ik best een beetje nationalistisch van.)
Maargoed, bij Pauw en Witteman was een stel dat naar Haïti was geweest om daar honderdnegen adoptie kindjes op te halen.

Eerst snapte ik niet helemaal wat daar nou zo bijzonder aan was. Toen lieten ze beelden zien van die kinderen, die door mariniers naar het vliegtuig waren gebracht. Zo ontzettend schattig, zie je daar van die enorme kerels lopen met zo'n kleintje op hun arm. En later zag je hoe ze met hun nieuwe ouders over het vliegveld hobbelden.

Toen ongeveer drong het tot me door. Die kindjes hebben geluk gehad! Het zal je maar overkomen. Je hele land ligt in puin, heel veel mensen lopen hopeloos rond. En jij, als weeskind hebt het geluk dat je opgehaald wordt en meegenomen wordt naar een rijk land. Waar nieuwe ouders goed voor je zorgen.

Natuurlijk zitten er waarschijnlijk ook wel weer wat negatieve kanten aan. Maar hoe gaaf is het als je uit die ellende wordt gehaald en de kans krijgt een goed leven te leiden? Ik ben echt blij voor ze!

Dat wilde ik graag even kwijt.

Liefs
Dxx

Hoe doe je zo'n smiley die z'n wenkbrauw optrekt? Stel je dat maar voor!

2010-01-05T20:50:00.002+01:00

Ik bezwijk steeds een beetje meer. Ik hoor heel ontzettend hard te studeren, en dat doe ik ook een heel groot deel van de tijd, maar op sommige momenten lukt het me gewoon niet.

Er vliegen steeds hele vreemde gedachten door mijn hoofd, soort van gedachtenfoutjes.
Ik weet er niet heel veel meer, want het is niet belangrijk om te onthouden en ik ben inmiddels zo ver dat ik dat soort informatie kan filteren.
Maar de allergekste, en dat moet wel iedereen met me eens zijn, is: Waarom zijn er eigenlijk geen vrouwelijke travestieten? Ik bedoel, vrouwen die er als mannen willen uitzien.
Ik weet echt niet hoe ik er op gekomen ben, ik zat namelijk gewoon te werken aan mijn aantekeningen van Inleiding in de Middeleeuwse Letterkunde toen die gedachte door mijn hoofd fladderde.

Toch is het best wel vreemd. Dat ze er niet zijn bedoel ik. Maar laat ik daar nou niet op door gaan.
De Nieuwjaarsborrel begint namelijk zo, niet dat het wat uit maakt hoe laat je daar aan komt. Sterker nog, hoe later hoe beter, als het maar voor één uur is. Het is alleen zo dat ik eigenlijk ook nog moet slapen. Dat is zeker wel nodig, want ik vind mezelf altijd al wel een beetje vreemd, maar vrouwelijke travestieten...

Zo gaat het dus met mij. Ik hoop dat ik de volgende keer een wat betere blog kan schrijven dan deze, als ik niet zo buzzzzz ben.

Liefs
Dxx

Onvolwassen

2009-12-10T12:14:00.002+01:00

Waar ik gister in mijn blog over de UB sprak als een plaats waar ik hard kan werken ben ik hier nu een beetje vertwijfeld.

Ik zit een beetje in een crisis over volwassen worden. Ik hoor namelijk volwassen genoeg te zijn om de dicipline op te brengen om vroeg op te staan en dan aan het werk te gaan. Mijn mentor verwoordde het in een mentorgesprekje wat ik vanochtend had zo: Dat is toch gewoon een kwestie van opstaan als de wekker gaat?
Hij begreep me niet wanneer ik zei dat dat niet zo makkelijk was. Het probleem is dat hij volwassen is en ik dat niet ben. Voor mij is het namelijk helemaal niet zo makkelijk om op te staan als de wekker gaat.
Nu zit ik dus een beetje in een crisis. Vooral omdat ik dacht dat ik redelijk volwassen was, maar ik dat nu helemaal niet blijk te zijn. Ik heb een plan gemaakt voor zelfdicipline, met strenge regels als: opstaan wanneer de wekker voor de tweede keer gaat (je moet rustig beginnen natuurlijk) en: elke dag een dagindeling maken en die gewoon gaan halen en anders geen tv of NSL totdat het klaar is.
Ik probeerde tevreden te zijn over mijn plan. Het lukte me echter niet, vooral omdat ik helemaal niet weet of ik dit wel wil. Ik weet niet of ik zo'n belachelijk volwassen leven wil gaan leiden. Ik weet niet of ik wel geloof dat zoiets nodig is. Want, en nu kom ik er toch op, wat is de zin ervan? Wil ik wel elke ochtend vroeg opstaan om te studeren, met als doel mijn studie te halen zodat ik kan gaan werken? Wil ik dat? Nee, want ik ben idealistisch ingesteld. Ik wil niet dat mijn leven zo'n toonbeeld is van het streven naar dingen die ik eigenlijk helemaal niet belangrijk vind.

Ik zit nu op hetzelfde punt waarmee ik zat toen ik nog op het JFC zat. Daar kreeg ik op een gegeven moment een hekel aan omdat het elk jaar hetzelfde was, omdat het snel ging, zodat je snel weer verder kon naar een volgende opleiding. Alles lijkt gericht op prestatie en productiviteit. Je wordt geboren, dan ga je naar school om vervolgens naar een volgende school te gaan. Als je daar goed je best doet dan kan je studeren. Studeren doe je met als doel een goede baan te krijgen, eentje die je ook nog leuk kan vinden. Dan werk je tot je 67ste en dan, ja dan pas, heb je de tijd om te doen wat je wilt. Als je bijna weer dood gaat dus. Ik geloof niet in die zin. Ik geloof niet in haast, snelheid, presteren om het presteren. Natuurlijk moet je geld verdienen. Maar wij lijken ons hele leven te hebben ingedeeld op het verdienen van zo veel mogelijk geld.
Ik hoopte dit probleem tijdens mijn studentenleven niet meer tegen het lijf te lopen. Ik hoopte iets te vinden wat ik zo leuk vond dat het geen moeten werd. Alleen weet ik niet of ik nog wel geloof dat zoiets bestaat.

Toch voelt het vreemd en kinderachtig dit te typen. Want ik weet dat ik onvolwassen ben me tegen dit soort dingen te verzetten. Het is nou eenmaal zo in het leven. Ik moet ook hard werken, studeren in dit geval. Ik wil ook best meer zelfdicipline, en dat trainen. Maar ik wil het niet om die reden. Ik wil het zodat ik meer tijd heb om te genieten van mijn leven. Zodat ik alle dingen die ik moet kan doen binnen een bepaalde tijd, zodat ik ook tijd over hou voor de dingen die ik wil doen.
Ik wil me echter wel blijven verzetten tegen die zinloze zoektocht naar het verdienen van geld. Ik wil niet dat zoiets de zin van mijn leven wordt. Ik wil mijn vrijheid houden. Dat is denk ik ook waarom ik schrijver wil worden. Ik wil kritiek kunnen geven. Ik wil mensen laten inzien hoe nutteloos het leven is op de manier zoals we het leven in onze westerse samenleving. Ik wil rebel zijn.

Liefs
Dxx

Gekakel

2009-12-09T17:47:00.002+01:00

Er zijn zo ontzettend veel dingen die het onderwerp van deze blog zouden kunnen worden. Bloggen spookt al een tijdje door mijn hoofd aangezien het me de laatste tijd gewoon niet meer lijkt te lukken. En ik weet wel dat het niet goed is dat in een blog te vertellen, maar dat scheelt me eigenlijk niet.

Ik zou het kunnen hebben over mijn tijdelijke hoogtevreesjes bij het afdalen van een trap. Steeds als ik een trap af moest kreeg ik een paniekerig gevoel waardoor ik even moest bedenken hoe ik zo'n obstakel nou ook al weer moest overwinnen. Ik meen het. Het leek dan wel alsof het juist een berg was of iets waar je niet anders af kon komen dan door naar beneden te springen. Maar steeds als ik dan mijn voet van de bovenste treden op de tree daaronder zette kwam het goed en leidde mijn inwendige automatische piloot, of mijn spiergeheugen me naar beneden. Ik heb dat ongeveer een week gehad, en ik begon me al een beetje zorgen over mezelf te maken. Als het namelijk erger zou worden zou ik straks misschien niet meer alleen een trap af durven, maar het is zonder dat ik het gemerkt heb ook weer verdwenen. (En voor de wat cynische lezer, waarvan ik weet dat hij zich onder mijn vaste lezers bevind: Nee, ik was niet dronken en daarna weer nuchter.)

Ook zou ik het kunnen hebben over de Universiteits Bibliotheek. In een bruisende stad, met enorm energieke en brakke studenten die nergens zin in hebben, of eigenlijk overal zin in hebben behalve studeren, staat zo'n ding dat afgekort ook wel UB wordt genoemd. Beneden is het nog één gekakel, en geschreeuw, het heeft soms wel wat weg van de aula op de middelbare school. Maar als je boven op de studiezaal komt heerst daar meestal een aangename rust waarin iedereen ontzettend hard zit te werken. Het is gewoon bizar. Iedereen is daar gewoon heel serieus met zijn of haar studie bezig. Elke keer weer vind ik dat een beetje maf. Nergens kan ik me zo goed concentreren als juist daar, en waarschijnlijk honderden met mij. Misschien komt het doordat iedereen er hard werkt, je gaat het vanzelf ook doen. Zo inspireren we elkaar wellicht in stilte omdat we net zo goed willen werken als de ander. Dat vond ik ook best een plaatsje in een blog waard.

Verder valt het me de laatste tijd erg op dat mensen het merken wanneer je naar ze kijkt. Soms echt gewoon al na twee seconden. Ik ben best wel een beetje nieuwsgierig van aard, en het liefst bekijk ik mensen gewoon een tijdje. Niet opvallend. Ik ga heus geen gat staren in het hoofd van de persoon tegenover me. Maar gewoon zijdelings, vanuit mijn ooghoeken, snel en onopvallend. Of ik zoek gewoon iemand uit die een eindje uit mijn buurt zit. Maar hoe dan ook, of iemand nou dichtbij is of ver weg, alleen of met vrienden. Wanneer je iemand gaat observeren kijken ze je allemaal binnen een minuut recht aan. Zelf merk ik ook dat ik ogen soms gewoon in me voel prikken. Ik weet zelfs altijd waar de persoon is die naar me kijkt, ik voel de richting. Dat hebben anderen ook altijd als ik naar hen kijk. Dat is iets vreemds om overna te denken. Het lijkt zelfs wel een beetje telepatisch. Pas deed iemand dat op dispuut ook, een paar mensen waren iets aan het bespreken in een andere kamer en zij moesten terug komen, vanaf het balkon kon je in die kamer kijken. Dus degene die ze moest halen ging op het balkon staan en keek gewoon net zo lang tot iemand keek en wenkte hen toen. Maar dat duurde allemaal maar tien seconden, want binnen no time had iemand door dat ze bekeken werd. Vreemd hoe dat werkt.
Nog vreemder, en dat hoort eigenlijk in dezelfde categorie, is het als mensen in je slaap naar je kijken. Dan ben je zelf niet echt bewust aanwezig, en dus merk je het niet. Als je daarover na gaat denken, het feit dat anderen je dan wel kunnen zien, is dat beangstigend. Ik moet er namelijk niet aan denken dat iemand, wie dan ook naast mijn bed naar me gaat staan kijken. Het is beangstigend omdat je het dan niet door hebt dat er naar je gekeken wordt, terwijl je als je wakker bent een soort van intuïtive melding krijgt. Als dat iets is wat in de mens zit ingebakken zal dat heus niet voor niets zijn. Maar eigenlijk is het wel vreemd dat het niet werkt in je slaap, je zal namelijk maar in je slaap worden aangevallen. Dan zou zoiets juist extra handig zijn.

Misschien volgt er wel een keer een blog over de zin van het leven. Misschien ook niet, want wat is de zin van zo'n ding? Ik blog in ieder geval weer. En over deze ben ik best tevreden.

Liefs
Dxx

"Dus jij bent vandaag de pineut?"

2009-12-05T19:02:00.003+01:00

Dat vroeg een klant me vanochtend toen ik in hondenweer buiten stond voor de hema, en dat is de exact goede beschrijving van het gevoel dat ik had. De gure wind waaide kil om de hoek, al snel leek ik bevroren. Ik kon mijn tenen bijna niet meer voelen, maar ik wist dat ik nog twee uur moest blijven staan. (Ik werd pas echt pissig toen ik buikpijn kreeg en vroeg of ik naar binnen mocht en het antwoord "nee" luidde.) Gelukkig hadden alle klanten medelijden, maar daar kreeg ik het toch niet echt heel veel warmer van.
Ik moest natuurlijk ook denken aan Bodø (het ijzingwekkende hartverwarmende dispuut waar ik deel van uitmaak) en ons lied dat een regel heeft waarin we zingen dat we schrale stormen en barre winters trotseren. Vandaag kwam ik tot de conclusie dat daar meer dan één Bodø'er voor nodig is...

Gelukkig is het heilig avondje nu aangebroken, en heeft de Sint zelfs bij de hema cadeautjes voor me achter gelaten. (Dat was dan wel weer leuk, dat maakte mijn dag als pineut wel weer een beetje goed.) Vanavond lekker op de bank met pepernoten en warme chocolademelk!
Ik hoop dit jaar inspiratie te krijgen van de Sint, dat kan ik wel een beetje gebruiken de laatste tijd.

Liefs
Dxx

Uhhhhhmm, dat is trouwens echt heel irritant als iemand dat 104 keer in tien minuten zegt, en deze keer was het nog weinig!!

2009-11-30T17:24:00.003+01:00

Ohhhw ik ben gewoon te druk om te bloggen. Ik kan niets kwalitatiefs meer voortbrengen. Straks moet ik nog aan twitter.

Inspireer me!!

Fictie

2009-11-16T15:44:00.002+01:00

Aan de andere kant van de tunnel hing mist in de lucht. Het was duidelijk dat de zon de strijd met de wolken verloren had. De dag was nauwelijks zichtbaar. De wind trok en duwde waar hij kon. Vanuit de trein zag ik een klein figuurtje op een fiets onvermoeibaar vechten met de wind. Het was een zwart vlekje in een verder witte wereld.
Van dichterbij gezien zag ik dat het een oud, krom mannetje was. Zijn lange zwarte jas flapperde om hem heen, zijn fiets leek gemaakt voor een reus. Een hoge hoed deed moeite op het hoofd van de man te blijven staan. Of eigenlijk deed de man moeite het ding op zijn hoofd te houden, maar de hoed was in verhouding zo groot dat het eerder andersom leek. Ik stapte uit de trein en liep de weg op.
Nu, dichterbij gekomen, kan ik een kijkje nemen in de gedachten van de man. Ze schommelen heen en weer tussen verschillende dingen. Een jong meisje in ouderwetse kleding en een lege kamer voeren de boventoon in de gedachten. Steeds komen ze voor in wisselende situaties.
Ik volg de man, ik wil weten wat het verhaal is achter die gedachten. Maar dan ineens verdwijnt hij in een dikke mistbank, ik kan hem niet meer vinden al weet ik zeker dat hij er moet zijn.
Alleen.
De man was zijn leven lang alleen. Hij had een lege kamer, en een leven dat voor buitenstaanders mysterieus was. Niemand wist ooit wat hij precies deed, dat wilde hij graag zo houden. Andere mensen waren nooit zijn ding geweest, hij ging hen uit de weg zo veel hij kon. Zo werkte hij met oude, dode dingen in een museum dat al jaren geen bezoekers meer trok. Hij woonde afgelegen in een bos. Elke dag moest hij ver fietsen naar het museum waar hij werkte, maar nooit keek hij onderweg een voorbijganger aan. Het meisje is een herinnering die hij nooit vergeten zal. Hoe vaak hij dat ook probeert, het lukt hem niet. De tijd dat hij ongelukkig werd van de gedachte aan haar is al lang voorbij. Zij is het beeld van hoe zijn leven had kunnen zijn. Hoe alles was geweest wanneer hij meer moed had gehad. Kansen pakken wanneer ze voorbij komen was niet zijn ding. Hij liet ze altijd netjes passeren zoals het een echte heer betaamt. Hij wist dat ze bestonden, maar hij durfde er nooit voor te gaan. Hij durfde hen niet te grijpen in de hoop te bereiken wat hij verlangde. Zijn angst was te groot. Hij wilde dat wat hij had niet in de waagschaal leggen voor dat wat hij het liefst zou willen. Loslaten om verder te gaan, dat kon hij niet.
Lange tijd had hij zichzelf vervloekt om die gemiste kansen. Wat als? Wat als? Dan was alles beter geweest.
Toch was er een moment gekomen dat hij tevreden bleef met het leven wat hij had. Hij had niemand ooit de kans gegeven hem pijn te doen, behalve zichzelf. Nooit hadden anderen zo veel invloed op hem gehad dat hij daardoor aan zichzelf voorbij was gegaan.
Hij had misschien niet alles wat hij wilde, maar hij had in ieder geval geen pijn geleden voor niets. Zijn leven was goed geweest.
Nu was hij oud, en nog steeds was zijn leven hetzelfde. Zijn huis was leeg op hem na. Elke dag fietste hij zonder voorbijgangers aan te kijken naar zijn werk in het museum dat niet meer werd bezocht.
Totdat hij mij tegenkwam, en mij aan keek. Waardoor ik dit verhaal uit zijn ogen kon laten ontspruiten.

Oeps!

2009-11-14T20:00:00.002+01:00

Zo is het wel heel duidelijk dat ik aan een blogblock lijd...

Help! Ik blog te weinig!!

2009-11-14T18:46:00.002+01:00

Beste mensen, ik kwam tot de schrikbarende ontdekking dat ik 2 november, dat is twaalf (!) dagen geleden, voor het laatst een blog geschreven heb! Ik vind dat in één woord: vreselijk.

Het is niet dat ik niets te vertellen heb. Het is ook niet dat ik geen tijd heb om te bloggen. (Eigenlijk hoort dat officieel wel zo te zijn, maar ach, tot nog toe heb ik mijn studie nooit als iets gezien waarvoor je alles opzij moet zetten en dat was ik ook niet van plan te gaan veranderen.) Het is gewoon dat ik eigenlijk niet wist wat te bloggen...

En ja, dat is een probleem.

Vandaag heb ik gewerkt. Het was eigenlijk best wel heel erg leuk. De dag van de intocht van Sinterklaas is één van de drukste dagen van het jaar. Het hele volk loopt uit om de oude knakker (is eens een leuke variatie op goed heiligman) te bekijken. Elk jaar is het weer een drukte van jawelste, en ondanks mijn wat oneerbiedige benaming van de sint, een ontzettend gezellige dag. Vandaag was het helemaal stormloop in de hema, we hadden namelijk kleine mijtertjes om uit te delen aan kinderen en dat bleek helemaal dé hit te zijn vandaag. Dat was dus erg leuk!

Verder kan ik iedereen die dit leest met blijdschap mededelen dat mijn beste vriendin Moniek eindelijk msn heeft. Ik vind dat heel erg prettig!

Verder weet ik eigenlijk ook niet zo veel te vertellen. Binnenkort hoop ik dat er weer eens meer komt. Vast hele chaotische verhalen...

Toedels

Na een lange stilte...

2009-11-02T16:15:00.003+01:00

... Wil ik toch echt ontzettend graag een blog schrijven over mijn gloednieuwe cd van Relient K!!! Eigenlijk zou ik mijn tijd op dit moment veel nuttiger kunnen invullen, maar dit moet er gewoon echt even uit!

De cd's van Relient K zijn altijd even wennen, maar als je ze eenmaal door hebt kan je ze eigenlijk maar beter achter een dichte deur luisteren: dan valt het namelijk niet op dat je ontzettend gestoord aan het headbangen bent en rare uitspattingen met je lichaam vormgeeft.

De allernieuwste heet Forget And Not Slow Down. Ik zal niet elk nummer gaan bespreken, alleen die nummers waar ik echt even iets over kwijt moet. Bijvoorbeeld dat Sahara echt het meest rock 'n roll nummer van Relient K ever is, je voelt 'm gewoon al aankomen bij de eerste paar maten en daarna wordt het alleen nog maar beter. Deze kan je het beste luisteren met het geluid zo hard dat het bijna pijn doet aan je oren maar nog net niet helemaal! De tekst past ook zo ontzettend goed bij de muziek, het vult elkaar gewoon aan ofzo.
Ik hou ook echt van het nummer I Don't Need A Soul, het is gewoon supergoed. Het gaat een beetje over het feit dat je aan sommige dingen in het leven gewoon niets kan doen. Candlelight is ook echt een geweldig nummer, zo eentje die lekker in mijn hoofd blijft hangen waardoor ik vrolijk wordt. Het is er ook één met een verhaaltje wat ik een beetje voor me kan zien als een zwartwit filmpje in mijn hoofd.
Part Of It is ook zo geweldig, er zit zo veel gevoel in. Ik hou ook van het nummer Therapy, dat is ook een soort filmpje, in kleur, maar ook iets wat ik zelf zou doen maar dan op de fiets aangezien ik niet kan rijden. Heel herkenbaar dus. Over It is ook echt heel happy en optimistisch, geweldig gewoon!
Oh en dan Savannah! Eerst vond ik het maar niets, nu vind ik het super. Als je vrolijk bent dan wordt je nog vrolijker, Savannah voelt echt als verliefd zijn terwijl ik het helemaal niet ben:D! Dat is echt een perfecte oplossing!
If You Believe Me rockt ook weer heerlijk, vooral de achtergrond stem, die niet van Matt is is echt supervet bij dit nummer.
En dan komt This Is The End (If You Want It) maar dat is blijkbaar ook zo als ik het niet wil want hij stopt daarna jammer genoeg gewoon. Ook hier zit weer echt een soort filmpje bij in mijn hoofd. Ik doe veel aan visualisatie.

Het album is minder voor-de-hand-liggend christelijk dan de vorige albums, hier moet je echt goed achter de tekst kijken, daar ben ik zelf ook nog mee bezig. Meestal duurt het lang voor het zich ontvouwt. Je moet er allegorisch naar luisteren, heet dat, heb ik bij Literatuurwetenschap geleerd. Ik vind dat dat het juist beter maakt!

Het is gewoon weer echt Relient K!! De muziek versterkt de woorden en andersom, het komt recht uit het hart en daardoor voel je de muziek gewoon, je beleeft het. Tenminste ik wel!

Liefs
Dxx

PS: Het spijt me als je geen liefhebber bent en dit toch hebt gelezen, misschien een mooie reden om ook eens te proberen, je vind de nummers op youtube als je Forget and not slow down intikt. Maar downloaden is ten strengsten verboden!!

Lééf eens een keertje!

2009-10-24T19:12:00.002+02:00

Oké, dit moet er gewoon éven uit! Ik spreek de laatste tijd zo ontzettend veel mensen die het altijd maar te druk hebben, en dan denk ik: lééf eens een keertje!
Doe eens gek! Geniet eens van je leven. Oké, tentamens zijn belangrijk, maar voor de rest kan je toch wel gewoon een keer niet alleen maar de hele week studeren! Hallo hé, straks ben je burger en dan denk je: wat heb ik nou eigenlijk gedáán in m'n studententijd?
Ik word zo gestoord van al die mensen die altijd alleen maar met hun studie bezig zijn!

Sorry voor mijn uitspatting, maar: LANG LEVE BORRELEN!!!

Zo, hèhè, dat is eruit...

Liefs
xxD

Zuignap-pijltjes

2009-10-19T15:27:00.002+02:00

Je hebt vast ooit wel in een strip of tekenfilm gezien dat er met zuignap-pijltjes werd geschoten. Of niet? Het kan ook heel goed dat ik de enige ben die dat soort dingen er altijd weer uit haalt.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik de laatste tijd nogal neigingen heb om met zuignap-pijltjes op mensen te gaan schieten. Soms irriteren mensen me een beetje en dan lijkt het me gewoon super handig om met zuignap-pijltjes te kunnen schieten. In de trein bijvoorbeeld wanneer iemand zijn muziek echt zo hard heeft staan dat je woord voor woord kunt meegenieten, als er in de desbetreffende (klere)herrie al woorden voor komen. Of wanneer iemand iets staat te vertellen op een toon alsof hij of zij alles weet, terwijl het helemaal niet waar is wat hij of zij zegt. Of gewoon op de docent van Literatuurwetenschap omdat hij het verdient. Op de mevrouw van Argumentatieve en retorische analyse omdat zo zo'n vreselijk tentamen in elkaar heeft gezet!
Zie je het voor je?
Iemand staat heel zelfingenomen te praten. Je vind het irritant en grijpt een pijltje. Zoef tok schlmm ploingggg! (Zoef voor het vliegen, tok voor het op het hoofd neerkomen, schlmm voor het vastzuigen en ploingggg voor de steel die op en neer of van links naar rechts beweegt.)
Wat zou het desbetreffende slachtoffer raar kijken!

Ik weet dat dit heel on-menslievend is. Ik kom vast over als een enorm lompe en ongegeneerde persoon. Daarom wil ik bij deze even melden dat ik dat niet ben. Ik ben gewoon een beetje raar. En natuurlijk kunnen dit soort dingen alleen in mijn hoofd gebeuren. Dan ziet het er namelijk wel echt ontzettend leuk uit. Maar zelfs dan is het waarschijnlijk verkeerd om zo te denken. Ondeugend hè? :P

Ik denk dat ik nu beter kan stoppen met typen, voor ik nog meer rare dingen ga schrijven.

Toedels!

(Slechte) Fictie voor een keertje

2009-10-17T19:40:00.004+02:00

De oude meelfabriek staat dreigend over de stad gebogen. De stilte is overweldigend, onherkenbaar bijna. Langs de grachten veranderen lantaarnpalen in mensen, en weer terug in lantaarnpalen. Een schaduw van een boom lijkt uit de muur te komen, maar ook dat is slechts schijn. Enkele andere mensen lopen nog over straat, ondanks het nachtelijke tijdstip. Toch blijft het mooi, denkt het meisje vertwijfeld. Een nachtwandeling zou spannend en helemaal niet raar zijn.

Maar dan, in de verte ziet ze een schim in een steegje verdwijnen. De klok slaat drie uur. "De klokkenluider is op tijd vandaag." Hoort ze een stem achter haar, maar wanneer ze zich omdraait ziet ze niets. Een ogenblik lang bekijkt ze de stad met andere ogen, met zeventiende eeuwse ogen. De straat is donker en leeg op een oude benige lange man na. Met een kaarsendover loopt hij over straat, hij komt naderbij. Achter hem is de straat in het duister verdwenen. Zonder het meisje op te merken gaat hij verder met zijn werk, het doven van de kaarsen in de lantaarns die de stad verlichten. "Pssst." Fluistert iemand dicht achter haar. Ze gaat sneller fietsen. De rillingen lopen over haar nek. Het lijkt alsof ze amper vooruit kan komen, alsof haar fiets verzwaard is. Haar hart klopt in haar keel als ze beseft dat er iemand achterop zit. Iemand die licht genoeg is om ongemerkt achterop te springen, maar te zwaar om onopgemerkt te blijven. Als ze achterom kijkt is er niemand. Ze ziet enkel nog een klein meisje, in een lange jurk en met een kapje op haar hoofd, een steegje in lopen.
Nog maar even en dan is ze thuis. In het steegje stapt ze af. Haar voetstappen weerklinken in tweevoud. Háár voetstappen?
Wat als er iemand achter me loopt, schiet het door haar hoofd? Niet aan denken, en vooral niet kijken, spoort ze zichzelf aan. Ik moet het weten, zegt een andere stem in haar. Besluiteloos loopt ze verder. Alleen de gedachte te kijken maakt dat haar ademhaling blijft steken van paniek. Een schreeuw wordt ternauwernood door haar lippen tegen gehouden.
Bij de bocht kijkt ze toch, vanuit haar ooghoek ziet ze een schim. Weer versnelt ze haar pas. Ze is bijna thuis, maar voelt zich aan het eind van het steegje meer als in het nauw gedreven. Ze staat stil en luistert, het geluid van voetstappen stopt. Zenuwachtig zet ze haar fiets op slot, het lukt niet goed. Het sleutelgat van de voordeur is moeilijk te vinden. Ze krijgt hem open. Ze duwt de deur achter zich in het slot en haalt eens diep adem. Koude rillingen lopen nog steeds van haar rug. Met moeite schud ze ze van zich af. Onder ritme-begeleiding van haar te snel kloppende hart loopt ze de trap op, naar haar kamer. Meteen als ze binnen is draait ze de deur weer op slot. Slapen kan ze niet.

De volgende morgen opweg naar college loopt ze erg moe weer door het steegje. De schim bleek een struik die er altijd al heeft gestaan. Lachend stapt ze op haar fiets. Sukkel.

Voldoening

2009-10-15T18:01:00.002+02:00

Soms heb je van die dagen dat je gewoon voldoening hebt van wat je hebt gedaan. Ik denk dat vandaag zo'n dag is.

Zeker vanochtend, opstaan om negen uur op een vrije dag geeft veel voldoening. Daarna mijn kamer opruimen gaf nog meer voldoening. Ik krijg stress van rommel met de tentamens zo dichtbij. Het zorgde ervoor dat ik als een berg opzag tegen opruimen en studeren. Dus ben ik met opruimen begonnen vanochtend. Dat was ook wel nodig hoor, ik kon niet eens aan tafel eten als ik die niet eerst opruimde. Na het eten heb ik gestofzuigd, dat was het leukste deel. Omdat er in het studentenhuis waar ik woon verbouwd wordt vond ik het namelijk niet eerder zinnig om te gaan stofzuigen, en ik heb donkerblauwe vloerbedekking. Dus je snapt wel dat het één grote puinhoop was, maar nu is alles weer netjes en schoon, blauw vooral. Ik ben ook helemaal relaxed.

Poehpoeh, wat een huisvrouwachtig verhaaltje! Ik voel me een beetje zweverig zo.

Nu ga ik me maar snel klaarmaken voor de maaltijd en lezing van NSL vanavond. Ik kan moeilijk aan komen zetten in mijn Leiden Universiteit Hoody met bijpassend haar waar niets aan is gedaan. (Ik zie er momenteel een beetje uit als een jongen uit een punkbandje, wel make-up maar haar wat een beetje vreemd om mijn hoofd zit, op een hele jongensachtige manier. Je zou het moeten zien, of eigenlijk niet, daarom ga ik er ook wat aan doen.)

Oké, deze blog sloeg niet echt ergens op, maar ik heb gewoon een gigantische drang tot typen.

Volgende keer beter!

Liefs
Dxx

Naar de kapper in Leiden

2009-10-13T16:26:00.002+02:00

Tjongejonge wat was dat spannend zeg! Ik kom net bij een kapper vandaan. Er zit een kapper bij mij in de straat maar die was volgeboekt en ik wilde per se vandaag naar de kapper (als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb dan moet het zo gebeuren zeker als het mijn haar betreft). Dus ben ik naar de Breestraat gelopen waar er een stuk of vijf zitten. Bij de eerste de beste ben ik naar binnen gegaan, en eigenlijk had ik meteen spijt.
Mijn kapster zat eerst in de vensterbank te telefoneren, weinig geinteresseerd in mij. Ik werd begroet door een man uit een Arabisch buitenland. De kapster kwam naar me toe en vroeg me of ik geknipt wilde worden. Dat bevestigde ik waarop ze mijn jas aannam en die voor mij op de kapstok hing. Dit kan nog wel wat worden dacht ik toen.
Ze wees me een stoel aan en vroeg me of ik wat te drinken wilde. Dat is helemaal mooi, dacht ik. Alles ging eigenlijk heel goed, totdat ze me vroeg hoe ik mijn haar wilde hebben.
Ik beschreef vaag hoe het moest worden, zoals je dat eigenlijk altijd maar vaag kunt beschrijven. Eigenlijk is het namelijk wel een beetje vreemd, je wilt iets op een bepaalde manier gedaan hebben, maar een ander moet dat voor je doen, en je kan niet precies vertellen hoe. Haar Nederlands was niet heel erg goed, dus ze begreep me niet. Bij alles wat ik zei antwoordde ze dat ik het volgens haar al zo had.
Ze ging de kapselboeken erbij halen. Dat schiep weer enige verwarring omdat ik iets aanwees en vervolgens vroeg of ze dat iets korter kon knippen. Dat kon niet. Dat vond ik heel vreemd omdat de kapsters in Barneveld modellen altijd wel korter konden knippen dan ze letterlijk in het boek stonden.
Op een gegeven moment waren we het toch met horten en stoten eens geworden hoe het ongeveer moest worden. Ik had een plaatje aangewezen waar zij wel iets mee kon. Dus ze begon te knippen. Heel lang dacht ik, dit gaat heel erg mis. Ik vreesde al dat ik de eerstkomende weken met een muts op door het leven moest gaan. Ik zat al te bedenken waar ik die kon kopen en wat voor één ik dan wilde. En dat het lastig was tijdens college, ik weet namelijk niet eens of er op de universiteit regels zijn wat betreft hoofddeksels (grappig woord).
Maar op een gegeven moment kwam er een wending in het knipgedrag van de kapster. Ik dacht steeds dingen als, maar dáár moet nog een stukje af, en dan deed ze dat gewoon! Het leek bijna telepatisch. We waren het constant roerend met elkaar eens. Uiteindelijk werd het een heel hip kapsel, waar ik eigenlijk dik tevreden mee ben.
Toen kwam het volgende probleem, ik kon daar niet pinnen en ik had het geld niet contant. Dat gaf niet, verderop zat wel een pinautomaat, dan moest ik het maar even gaan halen. Zoveel vertrouwen in de mensheid had ik in lange tijd niet gezien, ik kon namelijk gewoon wegblijven als ik wilde. Natuurlijk wilde ik dat niet, ik voelde me behoorlijk opgelaten, helemaal toen de geldautomaten in de Breestraat allemaal buiten gebruik waren en ik verderop moest om geld te halen. Gelukkig barst het in Leiden van de geldautomaten.

Het is allemaal heel goed gelukt.
Nu moet ik alleen nog flink aan de studie! Mijn kappersavonturen en andere boodschappen hebben ervoor gezorgd dat ik nog niks heb gedaan. Toch vond ik dat deze blog geschreven moest worden. Soms heb ik dat gewoon. Dan moet ik iets kwijt. En aangezien ik hier niet mijn moeder heb om alles aan te vertellen, schrijf ik het maar in een blog.

Wens me succes.

Liefs
Dxx

Ik moet stoppen met TOF!!

2009-10-06T14:02:00.002+02:00

Ergens in de afgelopen week heb ik van iemand het stopwoordje tof overgenomen. Opzich is dat niet heel vervelend maar wel als het constant door je hoofd schiet. Zoals: Hé een stadsbus, tof! Of: Wraps tof! Of: Het bowlen was echt tof! Of: Ik heb dit antwoord goed, tof! Of: Vanavond disputenstrijd, dat wordt echt tof!

Ik kan amper nog zinnen denken zonder het woord tof erin. Zo dacht ik dat het wel tof was om een blog te schrijven vandaag. Een blog zonder van te voren bedacht onderwerp dat me wel tof leek. Misschien zou het kunnen gaan over het vak vorm en betekenis waarvan ik in een hele melancholische bui raak, iets dat totaal niet tof is! Of het weer wat soms wel tof is omdat de zon schijnt maar wat soms ook helemaal niet tof is omdat het regent en het koud is. Ik zou kunnen vertellen dat er vanavond twee meiden komen eten en dat ik dat ook wel tof vind (ondanks het feit dat twee van ons ongeveer hetzelfde gaan eten als gisteren). Ik vind dat tof omdat er tot nu toe nog nooit iemand bij me heeft gegeten, nouja, ontbijt niet meegerekent. De disputenstrijd is trouwens ook tof, omdat wij gaan winnen! Waarom? Nou, omdat Bodø gewoon echt het meest toffe dispuut is wat er is! Dat herinnert me eraan dat ik ons toffe lied nog moet gaan leren. Ik moet ook nog andere geheel niet toffe dingen doen...

Oké, het was al lang geleden irritant dat ik constant het woord tof gebruikte in zinnen. Echt niet tof van me! Een beetje gekunsteld, en nouja, dan is het gewoon niet tof meer. Ik heb ook dingen beweerd die misschien helemaal niet waar zijn, die zijn nu nog wel tof, maar als het uitkomt niet meer.

Zal ik maar hulp gaan zoeken??

Liefs
Dxx

Dat kan ook echt alleen hier...

2009-09-30T09:17:00.002+02:00

Dit is echt zo gestoord, tenminste, wel als je het zelf meemaakt. Vanmorgen was ik zo ongeveer net een klein ietsie pietsie beetje wakker toen er fiks op mijn deur werd gebonkt. Ik dacht, bekijk het maar, ik slaap nog. Maar degenen aan de andere kant van de deur namen daar geen genoegen mee. De deur ging op een kier en iemand riep: Goedemorgen! Ik antwoordde met een schorre stem. De deur ging verder open en het vrolijke hoofd van de piepjonge loodgieter die twee weken geleden ook al was geweest verscheen in de deuropening: Oh, je ligt nog te maffen joh! Sjongejongejongejonge (met een heel Rotterdamsachtig accent van hier in de buurt) Ik antwoordde: Ja. Al even schor als daarvoor, en ik liet duidelijk merken dat ik niet heel blij was met het bezoek. We moeten even de verwarming ontluchten, mogen we even binnen komen? Vroeg de loodgieter terwijl hij al halverwege mijn kamer stond. Nou, dat moest dan maar. Dus er kwam nog een tweede aangestampt, die ook even moest benadrukken dat het slecht was dat ik om tien voor negen nog in bed lag...
Maar nu is het zo dat het uiteinde van mijn verwarming heel handig staat ingebouwd door mijn bed, en ik lag op mijn bed. Dus mijn bed moest een eindje aan de kant. Ik vraag: moet ik er soms even uit gaan? De loodgieter: Nee, joh blijf lekker liggen meid. Vervolgens gaan ze met z'n tweeën aan mijn bed sjorren tot hij iets aan de kant staat, terwijl ik er dus nog in lag. Toen haalden ze de lucht uit de verwarming en gingen ze weer weg met de boodschap dat ze later weer terug zouden komen.
Dus een paar minuten later staan ze er weer. Ben je nou nog niet wakker, joh? Vraagt er ééntje. Ja, nu wel, zei ik droog. Toen hebben ze mijn bed weer op z'n plaats gezet. Vonden ze het allebei nodig om het woord feestbeest te zeggen, en daarna vertrokken ze even vrolijk als ze gekomen waren.

Nu ben ik dus wakker. Ik moet zeggen dat ik niet denk dat ik deze dag anders zo energiek begonnen was. Dus het heeft wel enige voordelen om heel vroeg loodgieters in je kamer te hebben staan. Maar zoiets kan dus ook gewoon echt alleen hier. Als ze nou even van te voren hadden gezegd dat er loodgieters zouden komen, maar nee. Ach er lopen hier ook zo veel verschillende bouwvakkers door het huis te stampen dat twee extra loodgieters ook niet meer heel erg opvallen. Soms vraag ik me wel eens af hoe ik me ooit thuis kan voelen hier, voordat al die werkzaamheden voorbij zijn. Je weet namelijk nooit waar je op kan rekenen.
Thuis in Leiden ben ik trouwens al wel helemaal, aan m'n kamer ben ik ook gewend. In NSL ben ik ook redelijk ingeburgerd, wat dat betreft vergaat het studentenleven me prima. Alleen nog even studeren, maar ook dat gaat helemaal goedkomen!!

Prettige dag:P

Liefs
Dxx

Volwaardig Aspirant lid der NSL

2009-09-28T20:03:00.002+02:00

Eigenlijk zou ik op dit moment moeten studeren, maar ik wil graag even een blogje schrijven over afgelopen weekend. Eigenlijk zijn de dingen die ik mee heb gemaakt geheim, maar ik zal enkele dingen toch echt even moeten vertellen.

Vrijdagochtend om half negen moesten we onder aan de Leidse burcht verzamelen. Aan het begin waren we vastbesloten ons tegen alles te verzetten. Alleen was deze spirit al snel verdwenen toen de commissie kwam aangemacheerd.
Sindsdien is er vanalles gebeurd. We moesten smerige derrie eten, levertraan adten (ik weet niet precies of dat is hoe je het schrijft maar het betekent in ieder geval dat je een bekertje in één keer leeg moet drinken, het was een bodempje, en pas toen we het in ons mond hadden begrepen we dat het levertraan was.) De helft had ik al uitgekotst omdat mijn lichaam het gewoon verstootte. Maar er zat ook nog een klein beetje in mijn bekertje, wat we op de kop op ons hoofd moesten zetten. Iedereen had dat, dus iedereen stonk naar levertraan. Een geur om van te kotsen.
Ik heb de lekkerste aardappel van mijn leven gegeten. En de lekkerste zak chips, het lekkerste chocoladetoetje en een heerlijk broodje hagelslag.
Ik heb een commissie gehoorzaamd alsof ze me zouden vermoorden als ik het niet deed. Waarom? Omdat je dat nou eenmaal doet in zo'n situatie, of je het wilt of niet, of je het begrijpt of niet, je doet het gewoon. (Het is als dat expiriment waarover ik bij maatschappijleer leerde, over een groep burgers die in een gevangenis werden gezet en de andere groep burgers die bewakers moesten spelen, je gaat je naar je rol gedragen.)
We moesten 's nachts voor het bestuur verschijnen. We hadden namelijk vanalles geleerd, dingen over de vereniging, leefregels van de vereniging, en natuurlijk de verenigingsliederen. We moesten één voor één naar het bestuur. Zij zaten daar in hun imposante pakken met een zeer overtuigende minachtende blik in hun ogen en een afkeurende uitdrukking op hun gezicht. Zij stelden me een aantal vragen. Sommigen kon ik wel beantwoorden anderen niet. Als verstijfd stond ik daar, ik wist soms gewoon niets meer, een soort blackout. Het was zo'n rare ervaring, vooral omdat ik de meeste bestuursleden al een paar keer had gesporken. Eén van hen zit zelfs bij mijn in het dispuut, maar hij was bijna nog het engst van hen allemaal. Waarschijnlijk ben ik nog wel even bezig met uitzoeken hoe ze nou eigenlijk echt zijn. Maargoed, ze gaven me dus een rood teken op mijn hand. Het was zo slecht gegaan en ik was zo moe dat ik gewoon in huilen uitbarstte toen dat kon. Eerst was ik zelfs bang dat ik terug moest komen voor het bestuur maar toen ze me hadden overtuigd dat dat niet hoefde ben ik in slaap gevallen op iemands schouder.
Later moesten we met z'n allen weer terug komen bij het bestuur, dan zouden de aspirantleden worden ingehamerd (zoals in een rechtzaal zegmaar).
Daar stonden we dus weer. Het bestuur legde uit wat de tekens betekenden. Een rood teken betekende dat ze je bijdehand vonden en dat ze je daarom extra veel moeilijke vragen hadden gesteld. Dat vond ik eigenlijk wel heel leuk, ik kan me namelijk niet herinneren dat iemand me ooit als bijdehand heeft beschreven en ik heb altijd al bijdehand willen zijn.
Ze vertelden dat we allemaal lid mochten worden. Natuurlijk mochten we dat, maar ze hadden net gedaan of dat niet het geval was. Toen werden we ingehamerd en kregen we een medaille en een boekje met de geheimenissen van NSL.

Het was een hele indrukwekkende ervaring die me mijn hele leven bij zal blijven. Soms was het echt vreselijk, vaak wilde ik heel graag naar huis. Maar over het algemeen was het eigenlijk heel leuk. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen. De commissieleden en de bestuursleden bleken uiteindelijk toch ontzettend aardig. Ik had het echt voor geen goud willen missen.

Liefs
Dxx

Zzzzzzzz... huh wat?

2009-09-23T00:48:00.002+02:00

Het is momenteel midden in de nacht, daar ben ik me zeker wel van bewust. Maar aangezien ik nu toch nog niet kan slapen omdat ik nog te energiek ben dacht ik: ik schrijf even een blogje.

Dat ik nog zo energiek ben komt door het feit dat ik net van de borrel af kom. Dat hoort bij student zijn, borrelen. (Voor iedereen die geen goede introductieweek heeft gedaan voor zijn of haar nieuwe opleiding, borrelen= met de hele vereniging in een kroegje wat drinken en socializen.) Voor de borrel was de praise avond, daar draaide het uiteindelijk allemaal om, God aanbidden. Het was echt vét!

Verder heb ik vandaag één zeer boeiend en één ietwat minder boeiend college gehad. Heb ik boodschappen gehaald, waarbij ik eigenlijk nog de helft vergeten was. Heb ik gezorgd dat ik met iemand mee kon fietsen naar de praise avond. En heb ik een uur heel Leiden door gefietst opzoek naar de acceptgiro brievenbus van de Rabobank (of eigenlijk de hele Rabobank.) Toen ik hem uiteindelijk gevonden had bleek dat er ook ééntje recht tegenover het station zit, en dat je daar je acceptgiro's kan deponeren (het meest gestoorde was dat ik daar langs ben gekomen terwijl ik zocht, maar dat het gewoonweg niet tot me door is gedrongen dat het de Rabobank was). Gelukkig kon ik ze daar waar ik uiteindelijk uitgekomen was ook gewoon inleveren. Maargoed, dat was dus een ietwat zinloze tijdsbesteding. Al heb ik er wel wat van geleerd, en iemand heeft me op de borrel uitgelegd dat het daar allemaal om gaat, zelfstandig leren leven. (Dat wist ik natuurlijk al wel hoor.)

Inmiddels heeft de kerkklok één uur geslagen, en beginnen mijn ogen dicht te vallen. Ik denk dat ik dat maar vaker ga doen: bloggen om de nacht in te luiden.

Liefs
Dxx

De ALV

2009-09-20T14:42:00.003+02:00

Serieuze onderwerpen, het zingen van een lied (wat eigenlijk niet hoort), heel veel studentenverhalen, een uit de kluiten gewassen discussie over bitterrrbállen, een GladVergeetMeNietBalk, een pauze met frituur, en het voorstellen van eerstejaars.

Acht uur lang heb ik daar gezeten. Een half uur langer en ik had het einde bereikt. Maar geheel niet tot mijn spijt kon ik het geroep van mijn bedje niet langer weerstaan en ben ik vertrokken. Ik praat hier over de Algemene Leden Vergadering van NSL. Het begon om acht uur 's avonds, en het duurde tot half vijf 's ochtends, ik heb het tot vier uur "uitgehouden".

Sommige dingen kan ik me al niet eens meer herinneren. Aan het begin vond ik het leuk, daarna vond ik het langdradig en soms zelfs saai, en daarna vond ik het eigenlijk wel weer heel leuk. Mijn stemmingen wisselden een beetje. Uiteindelijk was het een geweldige tijd. Het is super om zo bij elkaar te zijn als een vereniging. Mensen met een zelfde doel in hun leven bij elkaar, zoiets is altijd gewoon wel overweldigend, vind ik. Dat geeft meteen een band, ook al ken je mensen soms amper. Dat is leuk, daar krijg je energie van.

De vergadering begon uiteraard met gebed en een stukje uit de bijbel. Daarna kwamen meteen al wat serieuze dingen die ik eigenlijk alweer glad vergeten ben. Er werden brieven voorgelezen van leden die ermee gestopt waren, soms wel heel grappig. Daarna gingen we dus een lied zingen, dat vond ik wel heel gaaf, dat we dan zomaar even voor God gingen zingen omdat we daar toch waren. Daarna gingen de vijfdejaars leden hun mooiste of meest indrukwekkende herinneringen vertellen. Veel brallerige studentenverhalen over ontvoeringen en andere mooie dingen die eigenlijk alleen studenten doen die bij een vereniging zitten. Gekheid op een stokje, kort gezegd. Ik weet niet wanneer de discussie over bitterballen was, maar eerst vond ik het grappig, maar toen hij een uur duurde vond ik het niet grappig meer. Het ging om vierhonderd euro voor bitterballen, die ze net zo goed op hadden kunnen halen door er een pot neer te zetten en van iedereen te eisen dat ze er twee euro in gooiden. Maar misschien vonden ze het gewoon veel leuker om er een uur over te praten.

Terwijl ik inmiddels verlangde naar de pauze kwamen er een paar jongens uit een jongenshuis naar voren die een cadeau hadden voor de vereniging. Dat kon niet na de pauze, wat ik eerst stom vond, want het was twee uur ofzo. Later vond ik het echt het meest geniale stuk uit de hele ALV. (Dat geeft wel aan dat ik eigenlijk alleen de onzinnige dingen leuk vind hoor, maar dat terzijde.) Dat cadeau was namelijk de GladVergeetMeNietBalk (hij heet zo, en ik vind dat je dat met veel hoofdletters moet schrijven). Eerst snapte ik het niet zo goed, want ze gingen het uitbeelden met een heel hoogstaand stukje toneel. Maar toen legden ze uit dat het de bedoeling was dat de eerstejaars jongens met hun stropdas aan die balk vastgespijkerd zouden worden (niet opgehangen ofzo, ik weet niet wat voor rare ideëen mensen hebben, maar gewoon op barhoogte ofzo) en dat ze dan net zo lang moeten blijven staan tot een meisje aan die jongen vraagt of hij haar naar huis wil brengen. Persoonlijk vind ik dat echt geniaal. Al is het natuurlijk wel zo dat ik geen eerstejaars jongen ben, dan had ik het waarschijnlijk minder leuk gevonden. Maar ik ben een meisje dus vind ik het echt de beste uitvinding ooit. (Mijn ouders vinden het heel raar.) Dat is nou typisch iets voor studenten, echt geweldig!

Toen kwam dus de pauze waarin we weer een beetje wakker konden worden.

En daarna moesten alle eerstejaars zich om beurten, en per dispuut voorstellen aan de vereniging. De andere mensen in de ALV konden dan vragen stellen. Kreeg ik heel leuk de vraag even op rijm te vertellen waarom ik Bodø het leukste dispuut vond. (Dat vroegen ze omdat iedereen zei heel blij te zijn juist bij het dispuut te zitten waar hij of zij bij zat, ik heb dat helemaal niet gezegd, al is dat wel zo.) Toen moest ik in twintig seconden ofzo iets verzinnen. Maar het is gelukt, mede door een dispuutsgenoot die op de borrel van dinsdag heel vaak iets had gezegd wat op Bodø rijmt. Dus het werd:

Ik ben blij met Bodø
Want leuk
Dat wordt het sowiesø!

Dat vond ik wel echt een hele goede actie van mezelf. Ouderejaars dispuutsgenoten vonden het ook wel goed van me. Daar werd ik zeer blij van!
Nadat alle eerstejaars waren voorgesteld ben ik meteen maar naar huis gegaan. Ik lag om half vijf op bed, en dat terwijl ik om elf uur college had de volgende dag. En ik was nog heel energiek vrijdag, ik was niet eens heel moe toen ik in de trein zat. Dat is vast omdat het zo heel erg leuk was!

Ik heb trouwens ook een nieuwe blog-volger! Dat vind ik altijd super.

Liefs
Dxx

Ik woon in Leiden!

2009-09-16T14:50:00.003+02:00

Eigenlijk drong het vorige week donderdag pas tot me door, toen ik door de mooie straten van Leiden liep, ik woon hier. Het is niet langer een droom, het is nu gewoon een waarheid.

Zoals beloofd zal ik jullie nog even op de hoogte stellen van mijn belevenissen hier. Inmiddels is het alweer woensdag. Het leven hier begint al redelijk normaal te worden.
Vorige week donderdag had ik disputenloop van NSL. (Disputen zijn groepen van mensen die bij elkaar passen binnen de vereniging.) Alle eerstejaars moesten bij vier disputen kijken of er ééntje bij zat waar ze graag bij wilden, je moest er één kiezen. Ik was door het bestuur ingedeeld bij vier disputen omdat ik er niet bij kon zijn toen we bij alle tien de disputen mochten kijken, maar dit was al moeilijk genoeg. Dat het moeilijk was kwam vooral omdat ik twee disputen heel leuk vond en twee disputen eigenlijk helemaal niet zo. Uiteindelijk heb ik er na veel wikken, wegen en twijfelen toch maar één op nummer 1 gezet, en toen ik eenmaal had gekozen wilde ik ook echt het liefst bij die. Namelijk Bodø. Afgelopen maandag werd ik gelukkig gebeld dat ik ook daadwerkelijk bij Bodø ben ingedeeld.

Gisteren heb ik een dagje hard gestudeerd in de UB (Universiteits Bibliotheek, maar dat staat zo opschepperig:P) samen met studiegenootjes. Daarna hadden we een smoelenboekborrel van de studievereniging. Daar kregen we het smoelenboek van de eerstejaars van dit jaar, en het was de bedoeling dat we wat ouderejaars konden ontmoeten volgensmij, maar dat is niet echt gelukt. Het was wel heel gezellig. Het is zo fijn met mijn studiegenootjes, het is net alsof ik ze al jaren ken. Na de borrel, die al om half 7 was afgelopen ('s avonds, voor de duidelijkheid) gingen we met een hele groep eten bij de pizzaria, wat ook zeer gezellig was! En makkelijk, haha.
Daarna ging ik even naar mijn kamertje om me om te kleden voor de volgende borrel. Ik had namelijk meteen een Bodø-borrel, om de rest van de groep te ontmoeten. Gelukkig was dat zo ongeveer om de hoek. Ook dat was ontzettend gezellig, ik denk dat ik maar een abonnement op dat woord moet nemen. Een meisje dat ik vorige week dinsdag had ontmoet en met wie het ontzettend klikte zit ook bij Bodø, en andere leden vonden ons ook echt bij het dispuut passen. Nu ken ik dus nog meer mensen, iets wat ik ook super leuk vind.
Dat meisje dat overigens Joëlle heet had nog geen slaapplaats, dus heb ik haar uitgenodigd om op mijn bankje te slapen. Niet de meest confortabele slaapplaats aangezien het een tweezitter met een plaid is, maar wel weer gezellig. Al werd ik nu wel vroeger wakker dan strikt noodzakelijk was geweest. Maar ach, je hebt er ook niet veel aan om heel lang te liggen maffen, wordt je soms alleen maar moe van.

Vanmorgen ben ik weer naar college geweest. Een moeilijk college, vooral omdat het best wel saai is. Ik was heel hard mijn best aan het doen hier te studeren, op mijn kamertje. Maar Ali, de huisbuitenlander (ik heb niets tegen buitenlanders maar deze is soms gewoon echt heel vervelend, hij staat altijd in de weg met schilderspullen en wil een praatje met me maken terwijl ik dat helemaal nie wil) heeft momenteel de radio aan staan, en daar irriteer ik me echt groen aan. Serieus, je zou me moeten zien. Het is misschien niet netjes, maar eigenlijk mag ik die man gewoon niet. Dus ik denk dat het een strak plan van me is om nu ook maar even naar de UB te fietsen. Daar is het tenminste stil, zonder zingende Ali.

Zoals misschien al wel is opgevallen verveel ik me bepaald niet. Ik heb gewoon een léven. Ik vind het ontzettend leuk, en als het zo door gaat en mijn studie gaat goed, ben ik hier heel gelukkig.

Veel liefs
Dxx

Wennen

2009-09-09T18:02:00.002+02:00

Ik maak zo veel mee hier. Tenminste zo lijkt het vind ik.

Ik zal eerst maar eens een gigantische blunder ophoesten die ik maandagavond maakte. Ik zou namelijk mijn ingevroren spaghetti gaan eten, dus ik sta daar met een klomp bevroren spaghetti in mijn hand en denk: hoe? Dus ben ik even naar mijn huisgenotes gelopen om dat te vragen. Die lachten natuurlijk en zeiden dat ik het eerst had moeten ontdooien. Soms heb ik echt het gevoel dat ze me bijna wel raar moeten vinden. Uiteindelijk heb ik toen maar een maaltijdsalade gekocht en die opgegeten. Gisteren was mijn spaghetti wel ontdooit, dus toen heb ik dat maar opgegeten.

Gisteren was mijn tweede dag college. Met één leuk college en een college waarvan ik denk dat ik het ga haten namelijk: ontleden. Elke studie heeft een minpuntje, Nederlands heeft dat in de vorm van ontleden. Ik heb er altijd een hekel aan gehad, om de simpele reden dat ik het vaak gewoon niet snap. Maar gelukkig heb ik een lief klasgenootje dat al heeft aangeboden me bijles te geven als dat nodig is.

Het huiswerk is allemaal nog even wennen. Ik moet veel lezen, en ik heb weinig tijd. En alles is daarbij ook nog een klein beetje onduidelijk. Ik heb alweer een hele lading boeken bij bol.com besteld, die komen als het goed is morgen. Al vraag ik me nog steeds af hoe ze die hier af gaan leveren, ze leveren meestal per post maar dit past niet in de brievenbus en volgensmij zit er ook geen deurbel aan de voorkant van het huis. Maar morgen heb ik vrij dus desnoods ga ik op wacht zitten. Genoeg leesvoer om me bezig te houden.

Gisteravond was het startfeest van NSL. Voor ik ging kende ik wel geteld twee insiders, en een paar gezichten die mij later ook bleken te herkennen. Het begon om tien uur, dus ik ging om tien uur op mijn fietsje onderweg. Toen ik aan kwam was er nog bijna niemand. Maar zo kreeg ik wel meteen de gelegenheid om met mensen te kletsen en ze een beetje te leren kennen. Later kwam de voorzitter, die herkende mij nog van toen ik me inschreef en wist mijn voor én achternaam. Iets wat ik nogal indrukwekkend vond aangezien er 75 nieuwe leden zijn. Door de hele avond heen heb ik heel veel mensen ontmoet. Ik heb ontzettend veel namen gehoord waarvan ik vrees dat ik de helft niet meer weet wanneer ik ze weer zie. Namen onthouden was altijd mijn sterkste kant, maar omdat ik de laatste tijd zo veel namen had om te onthouden valt dat tegenwoordig een beetje tegen. Het was echt supergezellig. Ik ken al een paar andere meiden die ook de na-kennismakingstijd gaan doen, dus dat wordt vast ook leuk. De tijd ging zo snel voorbij. Het was zo leuk. Ineens was het half drie en bedacht ik dat het maar eens tijd werd om naar huis te gaan aangezien ik vandaag om elf uur college had. Dus ging ik naar buiten, maar toen ik weg wilde fietsen merkte ik dat mijn ketting eraf lag. De voorzitter en nog en andere jongen in pak wilden mijn fiets meteen maken, dat was zo aardig van ze! Maar ik heb een dichte kettingkast op mijn fiets dus die kregen ze niet los. Toen ben ik door een paar hele aardige meiden naar huis gebracht.

Vanochtend was het weer vroeg dag. Om zeven uur werd de keuken erin gezet hier in huis. Dat was dus niet echt lekker wakker worden. Heb je daar herrie aan je brakke hoofd. Maar ach, ik mag niet klagen, had ik maar eerder naar bed moeten gaan. Dus vanmorgen ben ik lopend naar college gegaan. Dat is meteen weer goed voor mijn dagelijkse lichaamsbeweging. Mijn fiets is bij de fietsenmaker.

Ik denk dat ik nu maar een poging tot koken ga wagen:P Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik wel een beetje heimwee heb. Ik heb heel veel zin om vrijdag weer lekker naar huis te gaan. Niet dat het hier niet leuk is, het is gewoon nog: wennen.

Veel liefs!

Mijn allereerste collegedag!

2009-09-07T16:41:00.002+02:00

Daar is hij dan: de blog over mijn eerste schooldag op de universiteit, oftewel mijn eerste collegedag.

Vanochtend om kwart voor zeven begon het allemaal. Ik schrok van mijn wekker, ik dacht iets in de trant van: wat is dat nou weer voor een herrie. Pas daarna besefte ik het, ik stond aan het begin van de eerste dag van mijn leven als student. Snel stond ik op. Zenuwen jaagden door mijn buik, vragen schoten door mijn hoofd. Ga ik het wel redden de hele week daar alleen in Leiden? Zou het echt allemaal wel leuk zijn Nederlands? Heb ik niet toch de verkeerde keuze gemaakt? Vandaag zou ik erachter komen.
Met mijn geniale stationsfiets (ik heb geen idee of ik daar al eerder over heb verteld, maar het valt echt een lelijk eendje te noemen, het was ooit een fiets met motor maar inmiddels is hij gedegradeerd tot fiets met een motor die eraf is gesloopt waardoor hij er lelijk uit ziet) fietste ik naar het station van mijn geliefde dorp Barneveld. Daar stapte ik in de trein (verrassend genoeg). Natuurlijk moest de trein meteen al een paar minuten wachten omdat het spoor bij station Amersfoort bezet was, daardoor werd ik al een beetje zenuwachtig, bang om mijn trein te missen. Maar gelukkig was ik nog op tijd om de trein naar Schiphol te kunnen halen, zag ik later op zo'n geel bord met treininformatie.
Toen ik naar perron 7 liep, omdat mijn trein daar zou vertrekken, ontdekte ik dat de NS had bedacht dat het wel leuk zou zijn om iedereen van hot naar her te laten rennen, ze lieten namelijk de treinen van andere perronnen vertrekken dan gewoonlijk. Met leedvermaak stond ik toe te kijken. Totdat ik een man met een enorme koffer opmerkte die naar een bord boven mijn hoofd (wat ik tot dan toe nog niet had opgemerkt) keek. Hij begon snel in de richting van de trap te lopen. Dus ik dacht: mensen met grote koffers gaan vaak naar Schiphol, laat ik maar eens op dat bord gaan kijken. En wat zie ik daar staan, de trein vertrekt niet van spoor 7 maar van spoor 4a. Gelukkig heb ik dat nog gezien, dacht ik. Later hoorde ik dat het ook omgeroepen werd. Dus ik loop op een licht drafje naar spoor 4a. Er stond al een trein te wachten, maar op de borden stond dat deze naar Leeuwarden en Groningen zou gaan, even aan de conducteur vragen. Nee, deze trein ging niet naar schiphol. Hoor ik ineens de vriendelijk doch op dat moment zeer irritante vrouwelijke omroepstem van de NS omroepen dat de trein naar Schiphol zal vertrekken van spoor 6a. Voor iedereen die niet bekend is op station Amersfoort, dat is naast spoor 7! Dus ik weer terug rennen want het was eigenlijk al tijd. (En NEE, ik heb het niet verkeerd gehoord, andere mensen hadden het ook.) Hijgend kwam ik aan in de trein, ik vertelde het verhaal aan de man die naast me zat, ook al keek hij zeer ongeinteresseerd, een vrouw voor me had het zelfde probleem gehad.

Eenmaal in Leiden kwam ik al vier mensen tegen die ik kende voor ik ook maar op straat stond. Meteen wel gezellig dus. Ik pakte even de bus naar mijn kamer, even wat spullen dumpen, onderweg hielp ik nog een buitenlandse student met het vinden van de weg en daarna haastte ik me meteen weer door, naar college. Fietsen in Leiden is ook een heel avontuur op zich. Je moet heel erg opletten want voor je het weet komt er een stadsbus langs je heen geraasd op zo'n twintig centimeter afstand van je fietsje. Overal gebeurt wel wat, en soms zitten er echt hele hoge bruggen waar je dan alleen met vaart goed overheen komt.

In de collegezaal kwam ik erachter dat er echt niet veel eerstejaars Nederlands-studenten zijn. Meer dan zeventig zullen het er echt niet zijn. Ontzettend gezellig dus, je kent heel veel mensen. Ik stond meteen lekker te kletsen met mijn studiegenootjes, heel leuk allemaal. Het voelde totaal niet als een eerste dag, eigenlijk. Het eerste college was cultuurgeschiedenis, daar kregen we wel een beetje een inleiding van hoe het zou gaan en daarna begon de docent druk te praten. Het was een zeer interessant college over de Bijbel, en dan met name het ontstaan daarvan. (We moeten ook bijbelboeken lezen, gewoon omdat het bij de cultuur hoort, echt interessant.) Ik heb veel opgeschreven, en veel nieuwe dingen gehoord. Het was gewoon super. Daarna had ik een tussenuur waarin ik met een groepje meiden lekker in de Hortus Botanicus ben gaan zitten. Studenten hebben er gratis toegang, dus dat is heerlijk. (Het is een soort park met exotische bomen en planten, maar ook gewoon met Nederlandse planten.)
Na dat tussenuur hadden we een college dat de naam inleiding in de middeleeuwse letterkunde heeft. Dat ging in dit geval over de Germanen die zo ongeveer aan het begin staan van onze hedendaagse cultuur, en die zelf niets aan opgeschreven dingen hebben overgeleverd. Ook heel interessant. Ik heb de middeleeuwen altijd wel fascinerend gevonden.
Het laatste college was eigenlijk minder. Dat was het college argumentatie en retoriek. Daar gaf een mevrouw les die een beetje bitcherig was. (Op een gegeven moment stelde ze een vraag, maar niemand gaf direct antwoord zegt ze: Kom op zeg! Iedere knuppel met gezond verstand kan toch een antwoord geven op deze vraag?) Dus bitcherig was ze zeker. Het vak was ook best een beetje moeilijk, maar ik zal wel zien. Ik kom er vast wel uit.

Na mijn colleges had ik een mentor gesprek. Ik heb een hele leuke jonge docent mentor. Bij hem had ik een intake gesprek. Eigenlijk was het meer gewoon een beetje gezellig praten en dan na afloop nog een lijstje invullen met wat officiële informatie. Heel erg zoals bij meneer van Harten eigenlijk. Ik heb ook nog een studentmentrix, zij is ook echt super aardig. Heel prettig allemaal.

Momenteel zit ik te bedenken dat ik maar eens mijn huiswerk moet gaan zoeken op zo'n netwerk, zoiets wat op het jfc it's learning heette. Ik heb echt een pesthekel aan dat soort dingen, maar ach, het moet wel lukken. Verder moet ik nog boeken gaan zoeken waarvan nu blijkt dat ik ze toch moet hebben. En ik moet msn gaan downloaden op mijn nieuwe laptop.
Maar huiswerk, sjonge dat is lang geleden zeg. Daarbij komt dat het vooral voor dat laatste vak is en dat ik dat niet zo heel leuk vind denk ik. Maar ik ga het maar doen, en dan zie ik het wel.

Vanavond komt m'n pa nog even wat brengen, en de rest van de week zal ik (hopelijk) ook wel weer overleven. Jullie horen snel meer!

Liefs!

Titelloze opsomming van dingen die misschien wel leuk zijn om even te melden, of iets in die trant.

2009-09-06T14:28:00.003+02:00

Beste mensen, ik ben het bloggen een beetje verleerd. Om heel eerlijk te zijn drong het vorige week zondag pas tot mij door dat ik een blogspot heb waar ik hele verhalen over niemand meer dan mijzelf schrijf. Oftewel: ik schrijf al sinds april 2009 blogs, maar vorige week drong het pas tot me door dat ik eigenlijk wel heel goed ben in praten over mezelf. Nu denk ik dus een beetje dat ik nogal een eigenheimer ben, en dat is best vervelend.
Maar aan de andere kant: mensen lezen het wel! Dat ik over mezelf wil schrijven is mijn probleem, maar dat andere mensen het lezen daar kan ik toch eigenlijk niets aan doen? Hmm, deze kwestie is opgelost! Ik ga lekker door met bloggen. (Geen twitter trouwens, die laatste blog was ik een beetje sprakeloos maar diep van binnen ben ik toch eigenlijk gewoon iemand die hele verhalen nodig heeft om iets kleins te vertellen. Met Flevo ligt het gewoon anders.)

Aankomende week heb ik mijn eerste colleges. Dat vind ik opzich best spannend worden nu. Ik weet wel dat ik Nederlands wil studeren en dat mijn studiegenootjes gezellig zijn, maar toch ben ik een beetje zenuwachtig. Misschien ben ik gewoon een beetje bang dat het tegen zal vallen, ik weet niet precies waarom.
Verder ga ik deze week naar het startfeest van NSL, dat is op dinsdag. Ik ken inmiddels een paar anderen en die zullen mij wel weer voorstellen aan nieuwe mensen dus dat komt vast ook goed. Al krijg ik ook daarvan een beetje de zenuwen als ik eraan denk. Maar inmiddels kan ik heel goed omgaan met nieuwe mensen. Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds spontaner wordt en dat het me niet echt meer iets kan schelen wat andere mensen eigenlijk van me vinden, ik ben gewoon mezelf meer dan ik ooit was, denk ik. Dus het gaat vast helemaal goedkomen. Op donderdag ga ik bij een paar disputen van NSL op bezoek om te kijken bij welke ik graag zou willen. Ook heel spannend en leuk tegelijk. Ik mis dan wel de verjaardag van een huisgenote, daar baal ik wel een beetje van.

Dit was een hele informatieve mail. Nu weet iedereen die dit leest zo ongeveer wat ik ga doen deze week. Hoogswaarschijnlijk volgt morgen een blogje over de eerste dag, maar ik beloof nog maar niets. (Misschien is het wel zo leuk dat ik er geen woorden voor heb, of zo vreselijk dat ik alleen nog maar kan huilen. Ik zal maar van het laatste uitgaan, dan kan het alleen maar meevallen.) Ik heb nu gelukkig daar een laptop, dat is een hele opluchting. Voor iedereen die het nog niet wist: ik ben een computerverslaafde.

Als iemand nog ideetjes heeft voor dingen die ik kan koken dan hoor ik het graag! Simpele dingen dan wel.

Liefs D.

I :heart: FLEVOFESTIVAL!!

2009-08-29T19:31:00.002+02:00

Dit zou mijn blog over Flevofestival moeten worden, maar de titel zegt eigenlijk alles al. Ik kan nooit woorden vinden als het om Flevo gaat. Het is een gevoel denk ik, en dat kan ik niet beschrijven. Beetje sneu voor iemand die schrijver wil worden, maar het zit me gewoon te diep!

Liefs

Groepje 29: HOU 'M RECHT!!!

2009-08-15T18:45:00.008+02:00

Ik heb echt zo veel te vertellen! Dit wordt waarschijnlijk de meest achtelijk lange blog die ik ooit heb geschreven, en ik ben heel erg goed in het schrijven van hele ellen(de)lange bloggen dus pas maar op!

Afgelopen maandag om half negen begon de EL-CID-week 2009. Wat houdt dat in? Enige Leidse Commissie Introductie Dagen!!! Oftewel het begin van mijn Leidse leventje.
Ik had amper geslapen, omdat ik zenuwachtig was en omdat ik telkens als ik bijna sliep opgeschrikt werd door krijsende meeuwen. En hoe vroeg ik die morgen ook wakker was, ik heb het toch nog voor elkaar gekregen om te laat te komen. Gelukkig duurde het verzamelen anderhalf uur, dus was het geen probleem.
Toen iedereen die maandag zou komen er was vertrokken we achter een doedelzakspeler aan naar een kerk voor de opening van het hele gebeuren. Tegen de tijd dat we bij de kerk aan kwamen wist ik een paar namen en had ik met een paar meiden al een praatje gemaakt. De opening begon met een optreden van een drumbandje van vier jongens (TREM als ik het me goed herinner) dat was echt supervet. Daarna kwam de voorzitter van de commissie die EL-CID had georganiseerd zijn mede-commissieleden voorstellen en heette hij ons welkom in Leiden. Toen volgde weer een drumnummer. Daarna kwam de rector magnificus van de universiteit ons welkomheten, en kregen we een ietwat flauw welkomstpraatje van de burgermeester (het kwam erop neer dat we ons in moesten schrijven in Leiden zodat de gemeentekas goed gespekt zou worden). Gelukkig deed de drumband tussendoor nog een paar nummers zodat we niet indutten. Daarna waren de meest formele dingen van de introductieweek afgelopen en vertrokken we naar het park om namenspelletjes te spelen.
We moesten allemaal een leuk bijvoeglijknaamwoord verzinnen die met dezelfde letter begon als de naam van de persoon naast ons. Sommigen waren alleen minder toepasselijk dan we van te voren hadden kunnen denken. Één jongen was namelijk Eeuwige Ed genoemt, maar die vertrok meteen na het spelletje en is er goed en wel een half uur geweest en daarna hebben we hem niet meer gezien. Later noemden we hem dus Even Ed, en stuurden we een melig sms-je voor de achterkant van het EL-CID-dagblad in de stijl van een overlijdensadvertentie, maar dan wat grappiger. (Het klinkt heel gemeen zo, maar dat was het niet. Ed had het vast grappig gevonden...^^) Verder speelden we een geniaal vooroordelenspel, dat was echt super om iedereen alvast een klein beetje te leren kennen. Het ging zo: iedereen kreeg een blaadje waar je je naam op moest schrijven, dan werd het doorgegeven naar de persoon naast je en dan kreeg je een opdracht, je moest dan bijvoorbeeld opschrijven wat jij dacht dat de muzieksmaak was van de persoon wiens naam op het blaadje stond en dan gaf je het blaadje weer door en kreeg je een andere opdracht voor iemand anders. Op het eind wist je dan een beetje wat anderen van je dachten, én kon je de groep vertellen hoe je wél was. Dat vond ik in ieder geval erg leuk.
Na die spelletjes gingen we lunchen in een hele mooie tuin die bij de universiteit hoort. Daarna gingen we door de stad wandelen om vanalles te bekijken. Ondertussen waren we opzoek naar een yell voor ons groepje, dat hoort er natuurlijk gewoon bij. Alleen konden we eerst gewoon helemaal niks verzinnen, vooral omdat er niets rijmt op negen-en-twintig (behalve alle andere getallen met twintig erin). Totdat één van onze mentors (Mieke en Marissa, ze waren echt geweldig trouwens) "Hou 'm recht!" riep naar een fietser die slingerde. Ze schijnen elkaar aangekeken te hebben en toen wisten ze dat dat de yell was. Dus vandaar de titel. (Je wilt trouwens niet weten hoe toepasselijk die yell is, hij kan zo vaak, maar daar kom ik later nog op.) Nadat we de yell hadden gevonden gingen we een taart eten die we hadden gekregen omdat we met z'n allen lid waren geworden van een fonds.
Die middag moesten we ook ons polsbandje ophalen, en we konden allerlei gratis spullen verzamelen op de informatiemarkt. (Zoals een paraplu die we later hard nodig bleken te hebben, en fietslampjes en hawaii-kransjes en dat soort dingen.) Daarna aten we bij Njord, één van de roeiverenigingen. Dat eten vonden we niet echt geslaagd, het was couscous waar we ons plastic vorkje rechtop in konden zitten met een beetje een vaag smaakje, maar we hadden trek ondanks de taart en ander gratis lekkers. We kregen daar ook een rondleiding op de vereniging, maar roeien is niets voor mij.
Na de rondleiding moesten we meteen door naar het LAK-theater waar het eerste deel van ons culturele avondje gepland was. Dat was echt een zeer interessante voorstelling. Eerst kwamen er twee acrobaten die een stuk opvoerde onder de naam "no man is an island" waarin de één letterlijk met de ander omging als een eiland. Hij zat en stond op hem en bewoog de man alsof het een deegpop was. Best een beetje freaky, iedereen was doodstil, het waren echte kunstenaars dat zag je gewoon aan de blik in hun ogen. Na de acrobatenact kwam er een googelaar, niet zo'n flauwe met allerlei show er omheen, maar een echte kunstzinnige. Dat was echt heel erg leuk. Want soms zag je bijna hoe hij iets deed, maar toch begreep je het nog niet echt. Je wordt echt bedrogen waar je bij zit, echt zo ontzettend knap. Ook heel leuk om een keer in het echt te zien.
Na die eerste culturele activiteit volgde een tweede. We zouden namelijk gaan kijken naar het studentenkoor, in een kerkje. Dus we zaten daar best lang te wachten. Ik was al een beetje moe, en de meeste mensen die mij kennen weten wel dat ik dan snel melig kan worden, wat niet bepaald gunstig is als je naar een klein kooroptreden gaat kijken. Dus toen ze begonnen en er een raar geluid van achteren klonk lag ik echt in een deuk. (Gelukkig kon ik mijn gebruikelijke gehinnik wel binnen houden...) Daarna kakte ik nogal in.
Toen het afgelopen was gingen we nog langs een studentenvereniging waar ik een glaasje sangria kreeg. Maar ik was zo moe, en die sangria viel niet echt lekker, dus ben ik maar gaan slapen.

Én dat, lieve lezers, was alleen nog maar de maandag!

Op dinsdag begonnen we om half tien met het sportblok op het universitair sportcentrum. Daar volgden de meeste mensen in mijn groepje een les zumba (een soort Latijns Amerikaanse dansworkout), één van de jongens deed ook heel dapper mee waardoor de meiden allemaal wel een beetje trots op hem waren. Sommigen deden daarna nog andere sporten, maar de andere minder sportieve mensen en ik hebben toen toegekeken.
'S middags was er een studiebeurs waar ik met een paar andere meiden naar twee zeer saaie presentaties ben geweest. Één van de meiden zat al bijna te slapen, ik zat ook een beetje te knikkebollen maar ik bleef wel wakker (je wordt echt zo moe van saaie dingen, helemaal als je al zo veel hebt gedaan de vorige dag). Daarna gingen we weer eten op een vereniging, deze keer was dat beter geslaagd dan op maandag, dat was wel een hele opluchting. We kregen daar zelfs soep vooraf, en macaroni mét salade als hoofdgerecht, en een ijsje na.
Die avond was er een verenigingen evenement waar alle verenigingen een stand hadden. Alleen hadden ik en wat anderen daar geen zin in, we werden echt doodgegooid met al die verenigingen. Gelukkig was er ook een cabaretier die allemaal hele grappige leuke tips had voor onze studententijd (vriendjes dumpen, dingen doen die totaal het tegenovergestelde waren van wat je normaal deed hmm dan zou ik toch stevig aan de drank en drugs moeten gaan en elke nacht uitgaan tot in de late uurtjes om in iemand anders bed wakker te worden, toch maar niet.) Ik heb echt geen idee meer hoe hij heette, maar hij had natuurlijk ook in Leiden gestudeerd (geneeskunde, hij vond het een echte hbo-studie waar je niets aan had) dus nu was hij cabaretier en presenteerde hij Klokhuis. Ach ja, je moet toch doen wat je kan, en hij was wel lollig.
Na al die grappen gingen we met de groep naar de studentenvereniging Quintus om naar het voorzittersdebat te kijken. In Leiden zijn er vijf grote gezelligheidsverenigingen, namelijk: Minerva, Augustinus, SSR, Catena en Quintus. Elke vereniging heeft een voorzitter, en elke vereniging wil zo veel mogelijk leden werven tijdens EL-CID. Dus gingen ze met elkaar in debat. Het was jammer dat de live-verbinding een beetje haperig was, maar verder was het wel echt een leuk debat om naar te kijken. Je kreeg meteen een goede indruk van de verenigingen. De meesten noemden gewoon alleen de positieve punten van hun eigen vereniging, maar de voorzitter van Minerva viel de anderen aan door hun minpunten te noemen in een poging Minerva op te hemelen. Die poging vond ik niet erg geslaagd, maargoed wie ben ik? (Daniëlle, ik weet het.) Na het debat ging ons hele groepje eigenlijk naar een feest bij Augustinus, maar Lisanne en ik waren zo moe dat we maar gingen slapen.
(Lisanne kwam bij mij logeren omdat ze geen slaapplek had, en omdat ik het haar niet aan wilde doen dat ze in de nare slaapzaal moest slapen terwijl ik onder mijn hoogslaper nog best plaats had voor een luchtbedje. We waren nogal aan elkaar gewaagd want we waren elke keer tegelijk moe van alles, dat was wel makkelijk want dan konden we ook tegelijk naar mijn kamer gaan. Ach ja, met z'n tweeën is toch wel gezelliger dan alleen.)

Op woensdag was het LAK-blok, daar kon je creatief aan de gang gaan. Alleen zaten alle leuke dingen steeds vol. Lisanne en ik gingen tekenen, tenminste dat stond op de deur van het lokaal. In werkelijkheid moesten we een stilleven knippen en op papier plakken. Ja, niveautje!!
'S middags was het faculteitenblok. Dan ging je naar je eigen faculteit en werd je na een inleiding naar je eigen studievereniging gestuurd. Daar heb ik dus de Nederlands-studenten die niet in mijn groepje zaten ook gezien. Dat was ook heel gezellig. Er waren ook een paar ouderejaars die ons aanmoedigden naar het eerstejaarskamp te komen, waar we allemaal graag heen wilden. Vooral omdat we dan onze leuke groepsgenoten weer zouden zien. Maar ook om de andere Nederlands-studenten beter te leren kennen, dat is wel gezelliger tijdens college.

-Mijn groepje (29) was trouwens écht het allerleukste groepje wat ik me maar kon wensen! Op het begin waren er een paar mensen zoals de eerdergenoemde Ed, die niet erg bij de rest pasten. Maar na maandag waren zij allemaal uit zichzelf weg gegaan en bleef er een super gezellig groepje over! We deden alle activiteiten samen (en dat terwijl heel veel groepjes door de week heen uit elkaar vielen) en werden zo eigenlijk steeds hechter. Heel vaak wachtten we zelfs op elkaar toen dat al helemaal niet meer nodig was voor de activiteiten. En we besloten elke keer samen waar we heen gingen en zo gingen we dus meestal met z'n allen naar de feesten. Daarbij komt nog dat we twee ontzettend leuke mentors hadden! Zij wisten ook heel veel leuke dingen, en deden zelf ook steeds gezellig mee. Ik heb het echt getroffen. En de meesten waren ook Nederlands-studenten, behalve twee rechtenstudenten. We gaan zelfs een reünie doen!-

Verder hebben we die woensdag nog een druk programma gehad. Eerste zouden we naar het watersport festival gaan, maar omdat het niet bepaald mooi weer was voor watersport (regen, donkere wolken) besloten we dan maar rondleidingen te vragen bij de grote verenigingen. We begonnen bij Minerva, waar we een rondleiding kregen van meneer de voorzitter himself. Best een aardige vent eigenlijk. Alleen leek hij een beetje moeite te hebben met volwassen taalgebruik aangezien hij de hele tijd sprak over centjes, vriendjes en vriendinnetjes. (Het leek een beetje alsof hij een rijkeluiskindje was die nog nooit van het woord geld had gehoord omdat hij altijd centjes kreeg van papa.) Hij was trouwens ook het schoolvoorbeeld van een Leidse Bal. En omdat de meeste van mijn trouwe lezers waarschijnlijk niet goed weten wat dat is, zal ik hem even beschreven. Hij zag eruit als een arrogante kakker, en hij had een aardappel in zijn keel waardoor hij praatte zoals de koninklijke familie. Maar zoals ik al schreef, hij leek me best een aardige vent. Als je van luxe, driedelige pakken en jarenlange tradities houdt moet je bij Minerva zijn. Een goed pluspunt van Minerva was dat je aan het einde van de rondleiding lekker wat mocht drinken op het dakterras.
Daarna gingen we meteen door naar een andere grote vereniging genaamd Quintus. Ook daar kregen we een rondleiding door het gebouw. We kregen vooral veel sappige feitjes te horen. (Er was bijvoorbeeld een hele grote vergadertafel aan hen gedoneerd door Bavaria omdat ze ongeveer 80 000 liter Bavaria per jaar schijnen te drinken bij Quintus. De voorgevel van het pand was eruit gehaald om 'm erin te krijgen. En als je op die tafel had liggen rotzooien met iemand mocht je je naam op de onderkant krassen. Tja, het is maar waar je ambities liggen...) Verder was de directeur van Bavaria ere-lid van de vereniging geworden, en hadden ze jarenlang het hoogste tappunt van Nederland in een dispuutvergaderzaaltje boven in het gebouw. Daarna stonden we buiten nog even na te praten toen er een knappe jongen van Quintus met ons kwam praten en toen heb ik het woord snoebellig geleerd van het Limburgse meisje Suzette uit het groepje.
Na Quintus gingen we naar de Mac, zodat we ervan verzekerd waren dat we lekker te eten kregen.
Daarna gingen we naar Augustinus, nog een grote vereniging. Ook voor een rondleiding. Dat vond ik eerlijkgezegd niet heel erg boeiend. Alleen hebben ze ons geleerd wat regelen is, een term uit het studentenuitgaansleven. Dat is namelijk dat je gaat regelen dat je met iemand kan zoenen ofzo. Was opzich wel lollig. Daarna kregen we een biertje. Ik heb 'm voor de helft opgedronken en toen dacht ik: tis eigenlijk toch wel vies. We waren ook aan de beurt om bij Augustinus te eten.
Na het eten gingen we even naar huis om om te kleden voor het watersportfeest. Dat zou 's avonds wat later zijn. Daar gingen we met de bus naartoe. Het was echt een superleuk feest georganiseerd door de watersport verenigingen. Er trad een heel leuk bandje op waar we lekker op konden swingen, drankje erbij. Hartstikke leuk. Maar om één uur werden alle EL-CID-deelnemers naar huis gestuurd. (Was wel jammer want ik had de smaak net te pakken.) Alleen oudere studenten mochten nog langer blijven, maar voor de sjaarsen (studentenwoord voor eerstejaarsstudenten) was het bedtijd. We gingen weer terug met de bus, en terug in het centrum waren we weer als groepje bij elkaar. (Nu komt het stukje waarin "Hou 'm recht" ook heel toepasselijk was.) We liepen namelijk langs een hele grote molen. Ik was al niet zo wakker meer, en Suzette denk ik ook niet. Dus Suzette zei iets als: 'Wat indrukwekkend hè?' Ik reageerde: 'Ja, en hij is ook zo groot!' Lisanne die naast ons liep lag meteen helemaal dubbel. Want wat bleek nou? Er stonden heel veel jongens in de bosjes te pissen bij die molen. Dus wat wij zeiden was nogal dubbelzinnig. Dus Lisanne roept naar die jongens: Hou 'm recht! En ik lag helemaal in een deuk. (Waarschijnlijk is dit zo'n verhaal waar je bij moet zijn geweest om het grappig te vinden...)
Maargoed die avond lagen we pas heel laat op ons bedje. De volgende dag was het museumblok, maar aangezien we liever allemaal uitsliepen hebben we dat maar aan ons voorbij laten gaan.

Donderdagochtend heb ik met Lisanne gewinkeld. Mijn vader kwam namelijk klussen in mijn kamertje, dus moesten wij eruit. We hebben allebei een mooie universiteits-sweater gekocht. En we hebben nog wat leuke kleine winkeltjes bekeken. Om twaalf uur hadden we afgesproken bij de Mac voor een MacLunch. We konden ook nog wel naar een lunch gaan die op het programma stond, maar ons groepje bleek erg van de Mac te houden. De rest van het programma begon pas weer om half drie. Dus hebben we een hele tijd heel gezellig zitten kletsen op het terrasje bij de Mac. Later was dus het LEF: Leids Eerstejaars Festival. Daar kwamen een paar bandjes optreden en er was wederom een informatiemarkt waar je allerlei gadgets kon verzamelen, en standmedewerkers je vanalles probeerden aan te smeren. Er was ook een EL-CID-cantus. Een cantus is een soort van zang-/bier-spel. Er zijn een paar mannetjes die opdrachten geven. Dat gebeurt allemaal best wel officieel, ze gebruiken altijd allerlei latijnse termen. En daar zat dus een hele groep EL-CID-deelnemers (ik deed zelf niet mee, ik hou niet van bier) en die moesten die opdrachten uitvoeren. Ze moesten dan bijvoorbeeld zo'n lied zingen (één ervan was: wat zullen we drinken) en daarna moesten ze dan of één slok nemen, of ze moesten een heel biertje achterover gooien en het lege bekertje op hun hoofd zetten. Als mensen in die groep dat dan niet goed deden werden ze eruit gehaald en gestraft. Zo werden er een jongen en een meisje uitgehaald die op het podium moesten komen, de jongen moest op zijn knieën gaan zitten en het meisje moest staand een biertje in zijn mond gieten. Het kwam nogal gemeen op me over, maar de ontknoping komt zo. Uiteindelijk volgde er een bevel wat betekende dat je met bier moest gooien. Dat was echt zo heel grappig om te zien!! Sommige mensen zaten er echt helemaal onder. Maargoed, ik heb het natuurlijk niet ervaren, misschien was het dan nog wel veel leuker geweest om het na te vertellen.
(De ontknoping: die vier mannetjes die bevelen gaven waren van NSL (Navigators Studentenvereniging Leiden de christelijke vereniging dus) en de straffen waren in scène gezet. Daar kwam ik later achter toen ik me ging inschrijven en met het bestuur van de vereniging zat te praten. Daardoor kwamen veel dingen wel een beetje op z'n plaats. Ze zijn nu nog aan het bedenken wat ze gaan doen om te zorgen dat mensen niet denken dat dat is wat NSL inhoud, het stond namelijk in het EL-CID-dagblad.)
Die avond aten we heerlijke pizza's van Domino's, lekker in het gras op het grote festival veld, met een bandje dat op de achtergrond stond te spelen. Na het eten gingen we kerstbomen. Dat is wel een grappig spelletje, alleen was ik er ontzettend slecht in. Het ging namelijk zo: één iemand ging op z'n rug op de grond liggen, de tweede ging er haaks op liggen met het hoofd op de buik van degene eronder, en dan een ander weer op de buik van die persoon, enz. Toen we allemaal lagen, lagen we ontzettend in een deuk. En je voelt de ander dan dus heel erg lachen, enzo. Er werden een paar foto's gemaakt, en toen stonden wij weer op. Totdat onze mentors riepen: we zijn nog helemaal niet met het spel begonnen! Dus wij gingen weer liggen. Het spel was dat de eerste een woord moest zeggen bijvoorbeeld Tsjietsjoekie (zoiets was het) en dan moest de tweede het twee keer zeggen, en de derde drie keer, enz. En dat moest zonder te lachen. Maar ik begon de hele tijd te lachen. Dus toen moesten we weer opnieuw beginnen. Na een paar keer stopten we er maar mee omdat we anders niet op tijd waren voor de kroegentocht.
De kroegentocht is toch wel één van de hoogtepunten van de week hoor! Van te voren moest iedereen een oranje kroegentocht shirt kopen, daar kreeg je dan bonnetjes bij om drank van te kopen. Dus liep er een hele losgeslagen bende sjaarsen in oranje t-shirts door Leiden, was echt een grappig gezicht. Bij elke kroeg kregen we dus iets te drinken. Eerst een shotje passoa-jus, daarna iets met een hele rare naam die ik vergeten ben (de biertap was kapot) en daarna gewoon bier (nou ja, zelf dronk ik later liever cola hoor). Op het begin waren we nog vastbesloten om echt overal langs te gaan, maar dat konden we helemaal niet redden want het waren echt vijftien kroegen en die moest je dan allemaal in twee uur langs, en omdat ze niet allemaal bij elkaar in de buurt waren was dat gewoon onmogelijk. Maargoed we gingen elke keer proosten op HOU 'M RECHT, dat schreeuwden we dus de hele tijd door de kroeg heen. Dat was echt heel gaaf. We gingen soms ook tegen andere groepjes doen wie het hardst kon, dat was ook echt heel lollig. Sommige groepjes hadden ook echt hele stomme yells. (Je hoort wel dat er een soort van groepjesnationalisme was ontstaan door de week heen, iedereen vond natuurlijk z'n eigen groepje het leukst, maar eigenlijk was groepje 29 gewoon echt het leukst!!:P) Uiteindelijk zijn we bij de vijfde kroeg al blijven hangen, maar dat was ook wel een hele leuke kroeg. Onze mentors wilden ons graag meenemen naar een kroeg waar we anders nooit zouden komen, en dat is hen zeker gelukt. Namelijk: De roze beurs, een homocafé. Er zaten drie jongens in het groepje, en je snapt wel dat zij er op het begin niet echt zin in leken te hebben. Eenmaal binnen veranderde dat al snel. (De inrichting was echt geniaal, een rand van witte planken tot ongeveer halverwege de muur met lichtblauw behang erboven, overal bloemetjes en snuisterijtjes. Je zou eerder denken dat je in een theehuisje voor omaatjes terecht bent gekomen dan in een kroeg.) Al snel stonden we te dansen op de leuke muziek die ze er draaiden. Één van de jongens deed meteen met de meiden mee, het kon hem ook niet veel schelen dat de jongens aan de bar hem aan zaten te gapen. De andere jongens aarzelden eerst nog, maar al snel stonden ze met z'n drietjes, en een groepje meiden op het podiumpje te dansen. Omdat het zou leuk was zijn we daar gewoon gebleven tot het afgelopen was. Het bleef gewoon lollig.
Ik weet eigenlijk niet zo goed meer wat ze daarna gingen doen. Ik weet nog wel dat ik er niet veel aan vond, en dat ik het eigenlijk wel weer had gehad. Dus toen ben ik lekker uit gaan slapen.

Op vrijdag begon het programma pas om elf uur. In dezelfde tuin als waar we maandag hadden geluncht was nu een brunch. Je kon echt de allerlekkerste broodjes uitkiezen, en je kon eten zo veel je wilde. Het was echt heerlijk! Onder het eten speelden we een potje "Wie ben ik?", dat deden we wel vaker. Er zaten soms hele moeilijke dingen bij, die laatste keer ook een hele smerige, maar ik zal jullie de details besparen (iets wat een jongen uit ons groepje dus niet wilde doen die ochtend:P). Na de brunch konden we gaan kiezen wat we wilden doen. Eerst wilden we eigenlijk naar de bioscoop gaan, maar omdat het zo mooi weer was zijn we toch maar naar Katwijk aan zee gegaan. Dat was ook echt zo geweldig. Ik was alweer vergeten hoe leuk de zee was, ik was er twee jaar geleden of zoiets voor het laatst geweest. Dat eindeloze water is echt zo heerlijk om naar te kijken. Ik heb lekker met een paar andere meiden een strandwandeling gemaakt in de branding. Later hebben we nog met z'n allen geprobeerd één van de jongens in het water te gooien omdat hij Mieke (één van de mentors) nat spoot. Het is niet gelukt, ik weet niet of hij dit gaat lezen, maar hij was eigenlijk best wel heel sterk:P. Aan het einde zat hij alleen wel helemaal onder het zand, dus hij liep ook niet erg prettig meer.
Aan het einde was het slotevenement: een barbecue. En wel op één van de allermooiste plekjes in Leiden (dat vind ik dan) de Hooglandse Kerkgracht (echt als je me een keer op komt zoeken in Leiden neem ik je daar waarschijnlijk mee naartoe). Daar is een soort grintplatsoentje met twee hele lange rijen bomen. Normaal ziet het er al heel romantisch uit, vind ik. Maar nu was het nog veel leuker omdat er tussen die bomen drie hele lange rijen tafels stonden. Aan de zijkant stonden allemaal barbecues, en op het pleintje bij de kerk stond een podium waar een heel leuk bandje speelde. (Dat bandje heet Karma's Kitchen en je moet gewoon echt het nummer L.O.V.E checken want daar wordt je blij van!) Maar om even met mijn verhaal verder te gaan, je kreeg dus een barbecue-pakketje, en we hebben daar supergezellig gegeten met de mensen die nog van het groepje over waren. (Er waren er al een paar naar huis gegaan om zich voor te bereiden op de ontgroeningsweken die meteen vanaf zondag waren en twee weken duurden.) Na het eten konden we als toetje langs de chocoladefontein waar je een spiesje mocht maken met allerlei lekkers eraan wat dan onder die fontein door werd gehaald zodat het overgoten was van chocolade (loopt het water je al in de mond?). Later was de zangeres Giovanca er nog, toen hebben we leren dansen zoals ze dat doen op Curacao, dat was ook erg leuk.

Alleen toen... Was echt het einde van ons groepje aangebroken. De mentors gingen eerst. Daarna ging een jongen weg om zich in te schrijven bij een vereniging. We liepen naar onze fietsen toe en kwamen op een punt in de straat waar we moesten kiezen of we links of rechts gingen. Dus moesten we weer afscheid nemen. Van Marijke moesten we ook afscheid nemen toen zij richting het huis ging waar zij logeerde. Toen waren alleen Lisanne en ik nog over. Zij kwam haar spullen nog halen bij mij thuis, en toen heb ik haar voor de gezelligheid maar even naar het station gebracht.

Ik was de week in mijn eentje begonnen, en toen eindigde ik dus ook weer alleen. Voor de zekerheid ben ik toen naar NSL gegaan om te vragen of EL-CID het enige inschrijfmoment was. Dat bleek zo te zijn. Dus heb ik me toen maar ingeschreven. Al kon ik niet mee met al die kennismakingstijden want ik had met mezelf af gesproken dat soort dingen niet te doen omdat ik dan al moe was voor ik met mijn studie begon. Toch heb ik wel heel gezellig zitten kletsen met de mensen van het NSL bestuur en een aantal andere diehard-leden. Het was bijna alsof ik er al bij hoorde. Ik was dan ook zeer verbaasd toen ik naar huis ging en ik zag dat ik daar twee uur met hen had zitten kletsen.

Al met al kan dus wel gesteld worden dat dit een hele geslaagde week is geweest. Ik heb nu vrienden in Leiden en dat is toch eigenlijk wel heel erg fijn om te weten. Iedereen verheugt zich op het kamp van de studievereniging omdat we elkaar (behalve de twee rechtenstudenten) dan weer zien! Zoiets is toch gewoon ontzettend leuk?

Liefs

PS: Ik denk dat het in alle vorige gevallen dat ik je als lezer feliciteerde dat je het einde had gehaald iets onzinnigs was om te doen. Zoals ik aan het begin al voorspelde is dit de meest achtelijk lange blog ooit geworden.
GEFELICITEERD!! JE HEBT HET GEHAALD!!
(Reageer alsjeblieft, en zet je naam erbij, dan weet ik wie mijn echte vrienden zijn:P)

Vakantie verslagje: Ben er weer

2009-08-08T14:52:00.007+02:00

Zoals de titel van deze blog al doet vermoeden ben ik er weer. Terug van vakantie. Om de een of andere reden zorgt dat altijd voor een heel dubbel gevoel, het is fijn om weer terug te zijn maar het is ook wel weer heel jammer dat het weer voorbij is.

Ik ben naar Italië geweest, voor de mensen die geen kaartje hebben gehad:P. Naar Lago Maggiore, een meer in het noorden van Italië. Het was er warm, dus ik heb lekker veel in het meer gezwommen. Heel lekker koel water (er zat soms een beetje een vreemd geurtje aan en er lag soms ook een beetje een drapperige modder op de bodem, maar dat hinderde niet want het was wel heerlijk koud, en in een zwembad kan je hier ook wel zwemmen) met golven, dat was het leukste, ik hou wel van golven. Vaak als ik dan druipend uit het water kwam ging ik lekker in de zon liggen drogen in de hoop nog een beetje bruin te worden, maar dat is niet echt heel goed gelukt. Ach ja, het weer is hier (in NL) nou ook niet zo fantastisch dat je mijn nog best witte benen nog gaat zien, dus het scheelt mij ook niet zo veel. Ik vind het altijd zonde van de tijd om constant in de zon te gaan liggen, terwijl je bijvoorbeeld ook ijsjes kan eten:P. Want daar kunnen ze wat van hoor in Italië, ijs maken. Heerlijk, alles smaakt gewoon altijd precies zoals het hoort te smaken, jammie. Natuurlijk heb ik meer gedaan dan zwemmen en ijsjes eten. Ik ben een dagje naar Annemiek geweest (een vriendin van mij die met haar ouders op een camping in de buurt zat, normaal moeten we twee uur rijden om een dagje naar hen toe te gaan omdat ze in Groningen wonen, maar nu waren we er in veertig minuten) dat was echt heel gezellig. Echt leuk om ze weer een keer te zien. Zij hadden een klein motorbootje waar we lekker mee over het meer gesjeest hebben. Dat was echt super gaaf:D! De dag daarna zijn we naar een marktje geweest waar ze alleen kleren, riemen en schoenen verkochten. En we zijn naar een dertiende eeuwse burcht geweest. Ik hou van dat soort dingen. Ik vind het altijd leuk om te bedenken dat daar heel lang geleden mensen hebben geleeft, en dat heel ontzettend veel mensen in veel verschillende tijden daar ook zijn geweest. Dat hang altijd een beetje in de sfeer van zo'n gebouw. Daar hou ik van. De dag daarna, toen was het alweer vrijdag van de eerste week, zijn we naar nog een marktje geweest, met precies dezelfde dingen, en hebben we ook nog in het gezellige dorpje winkels gekeken. Ik heb daar een hele leuke poster voor op mijn kamer in Leiden gekocht:D. Op maandag hebben we een dag in Milaan gewinkelt omdat het regende. We waren er al een keer eerder geweest, en het grappige daarvan was dat we onze auto ongeveer op dezelfde plek hebben geparkeerd en dat we bij precies hetzelfde hotdogkraampje weer een hotdog hebben gegeten. Daarna gingen we dus winkelen, maar om eerlijk te zijn snap ik niet echt goed waarom mensen altijd zo nodig in Milaan moeten winkelen. Alles is er ongelofelijk duur. We gingen naar een warenhuis met heel veel korting, en dan was het nog achtelijk duur, maar het was wel leuk om naar al die dure spullen te kijken. Echt aan dat warenhuis leek geen einde te komen, het was een soort Bijenkorf met D&G en Gucci en Chanel en dat soort dure merken, van tien verdiepingen ofzo. Uiteindelijk heb ik in Milaan nog doodgewone rode allstars gekocht, mijn oude waren echt een beetje te oud geworden en zaten niet lekker meer, dus dat mocht wel een keertje. Gelukkig klaarde het weer na die maandag wel weer op. Op dinsdag zijn we naar een eiland in het meer geweest, namelijk Isola Bella oftewel: het mooie eiland. Op dat eiland stond een soort paleis uit mijn favoriete kunstgeschiedenis tijdperk: de rococo (tenminste ik denk dat het in die tijd gemaakt is). We gingen met een bootje naar het eiland toe, dat was ook erg leuk. Ik heb er echt van genoten. Later in de week hebben we nog een poging gedaan om te gaan kanoën, maar het bedrijfje waar je dat kon doen bleek er niet meer te zijn. En na nog een paar heerlijke dineetjes zijn we weer naar huis gegaan.

Een paar dingen die ik inmiddels weet:
-De I op het Italiaanse kenteken staat niet voor Italië maar voor Idioot. Echt die mensen kijken nergens naar in het verkeer:P.
-Wij Nederlanders zijn een stelletje goed geregeld. Echt, ik denk niet dat je ergens ter wereld een land vind waar alles zo op rolletjes loopt. Dat geldt ook in het verkeer, en natuurlijk in de supermarkt, in restaurants, winkels, overal eigenlijk wel.
-Knappe Duitsers bestaan!!!! Voor alle andere meiden die net als ik dachten dat het niet zo was, voor mij is het tegendeel bewezen want ik heb er toch zeker twee zien lopen:P. (Ik weet het, het is niet veel, maar ze bestaan dus wel!)

Liefs

PS: Waarschijnlijk had deze blog nog uitgebreider gekund. Maar inmiddels is het zaterdag 15 augustus en heb ik een hele drukke geweldig EL-CID-week achter de rug (check mijn volgende blog voor die avonturen) en zijn er wat gaten in mijn geheugen gevallen. Vooral van die weetjes weet ik dat ik er veel meer had:P.

Op vakantie

2009-07-24T13:03:00.002+02:00

Voor degenen die het niet wisten en dachten dat ik al weg was, dat was dus niet zo. Ik had alleen een ernstige angst voor bloggen ontwikkeld omdat ik hoe langer hoe minder kon bedenken om over te schrijven. Of ik kon gewoon de juiste woorden niet vinden.

Maar vanavond ga ik dus op vakantie naar Italië. Het is maar dat je het even weet. Als je dit leest en je gaat nog op vakantie of je gaat iets anders spannends doen (ik weet eigenlijk helemaal niet wanneer worldservants naar India gaat :$) dan wens ik je heel veel plezier! Ook als je thuis blijft overigens!

Liefs

Eenzaamheid

2009-07-10T12:01:00.002+02:00

Deze week heb ik geleerd hoe eenzaamheid een mens gek kan maken.

Zes maanden zonder werk, alleen, niemand om even mee te praten behalve door de telefoon of misschien het meisje van de supermarkt. Te veel internetten, te veel denken. Geen uitlaatklep, alleen maar een vol hoofd waar je na een tijdje zelf ook niets meer van begrijpt. Dan ineens verdwijnt de werkelijkheid, en maak je geen onderscheid meer. Je gaat geloven dat je je hele leven verkeerd geleefd hebt. Dat het je eigen schuld is dat het allemaal niet zo gelopen is als je zo graag had gewild. Je wilt iets veranderen maar denkt dat het onmogelijk is. Dan denk je aan al die anderen, ben je bang dat je hun leven ook verprutst hebt. Dat alle slechte dingen die er zijn door jou gekomen zijn.
Je gaat mensen bellen, je familie, zomaar in het wilde weg. Je vraagt hen of ze weten waar je echte leven gebleven is. Ze begrijpen je niet, kunnen dat ook niet. Na veel heen en weer gebel, zo veel onbegrip, drijft wanhoop je naar het randje van de afgrond. Je hoort een stem, je ziet de bekende gezichten die je graag vaker had gezien. Gelukkig zijn ze er wel wanneer je ze het hardst nodig hebt. Je praat met ze. Bent gelukkig als een kind om eindelijk onder de mensen te zijn. Maar ze kijken je soms toch raar aan om wat je zegt. Ze willen weer weggaan, maar je kan dat niet verdragen. Je probeert redenen aan te dragen waarom ze moeten blijven. Ze kunnen je helpen alles te redden. Uiteindelijk moeten ze toch gaan. Ze drukken je op het hart thuis te blijven, voorzichtig te doen.
Je loopt toch de straat op. Denkt dat mensen anders naar je kijken dan ze voorheen deden. Je praat tegen mensen in een café, je weet niet wat je zegt. Je snapt niet waarom ze je niet kunnen begrijpen. Je besluit dan toch maar naar huis te gaan, maar daar kom je niet. De buurman neemt je mee naar binnen. Gezellig dat ze dat nu toch doen.
Later komt je broer je halen, brengt je naar een inrichting. Eindelijk even rust, eindelijk even slapen. Maar waarom lijkt het alsof alle mensen om je heen gek zijn?

Eenzaamheid kan je veranderen in iemand die je zelf niet meer kent. Daarom wil ik iedereen die dit leest vragen eens te denken aan een eenzaam persoon. Zo als die vrouw die iedere dag weer alleen haar hond uit laat. Die je nog nooit met iemand samen hebt gezien. Ze kijkt zo nors uit haar ogen, maar lach eens naar haar, zeg haar eens gedag. Laat haar eens merken dat je haar ziet, dat zij er ook mag zijn. Zoiets simpels kan iemands dag goed maken.
Kleine dingen kunnen iemands wereld veranderen. Maar in onze hectische haastige wereld zien we juist die kleine vriendelijkheidjes over het hoofd. Lopen we aan elkaar voorbij. We moeten opnieuw leren naar anderen om te kijken.
Ik net zo goed als jij.

Liefs

This is what I call: the follow-up

2009-07-08T20:54:00.003+02:00

Het is inmiddels zo lang geleden dat ik een blog geschreven heb dat ik me diep ben gaan schamen. Dat komt omdat ik altijd degene ben die zegt dat ze van schrijven houdt, maar dat vervolgens niet doe.

Maar lieve mensen, het tijdverspillende meisje dacht dat ze het kwijt was. Gisteren zat ze in de trein uit het raampje te staren. De regen droop langs dat raampje. Omdat ze andersom zat, verkeerdom eigenlijk omdat ze dan soms bijna misselijk wordt, zag ze de wereld voor haar ogen verdwijnen. De wereld leek ongrijpbaar, alsof zij, en alle andere mensen in de trein met haar, werden onttrokken aan de aarde. Ze vroeg zich af of de wereld er ooit eerder zo treurig uit had gezien. Ze verbaasde zich erover hoe dat druilerige donkere weer elke plaats kon veranderen in een onheilspellende plaats. De bomen langs het spoor schoten één voor één voorbij. Ze waande zich in een trein naar de vergetelheid.
Maar al snel klaarde het weer op. Toen bleek dat de trein niet naar de vergetelheid ging maar naar Leiden. In Leiden scheen de zon. Het was even zoeken naar haar huis, maar al snel had ze het gevonden. Haar nieuwe huisgenote liet haar binnen en hielp haar met het opmeten van haar kamer en beantwoordde al haar vragen over de kamer en het huis. Ze gaf het meisje ook waar ze voor gekomen was: de sleutels. Nog steeds heerlijk in het zonnetje liep ze terug door de stad. Meteen kocht ze een supergave sleutelhanger met een gympje eraan voor haar nieuwe sleutels. De aanbieding tweede boek voor de halve prijs in een winkeltje verderop kon ze ook niet weerstaan. Verder genoot ze van die prachtige stad, die ze voor zo ver ze zich kon herinneren enkel nog met mooi weer had gezien. Weer thuis was ze eigenlijk opnieuw heel blij dat ze een kamer had gevonden. Alles was op z'n pootjes terecht gekomen.

Het tijdverspillende meisje wil zich verontschuldigen voor weer een blog over Leiden. Ze moet met blozende wangetjes toegeven dat ze een beetje verliefd is op die stad.
Nu ze deze blog tot een goed einde heeft gebracht weet ze dat ze het niet kwijt is, en neemt ze zich voor weer vaker te gaan bloggen.

Veel liefs

Kamer!

2009-06-26T11:51:00.002+02:00

Oké, op verzoek van Melanie een blog over hoe de kamer er nou eigenlijk uit ziet. Dat was ik in al mijn enthousiasme nog vergeten te vertellen...

Mijn kamer (wat heerlijk om dat te kunnen zeggen) is midden in het centrum. Om precies te zijn in de straat waar Piet Paaltjens (de dichter van die grappige cynische gedichten die je kent als je Nederlands hebt gehad in de bovenbouw van het VWO) heeft gewoond. Misschien is het dus wel een hele inspiratierijke omgeving:P. De straat heet Hogewoerd, het is een winkelstraatje, dus mijn kamer zit in een huis dat boven en achter een winkelpand is.
Het is echt een beetje zo'n leuk oud huisje. Ik hou van oude huisjes, vooral omdat er al zo veel mensen voor je in hebben gewoond, en het heeft gewoon wat.
Mijn kamer is ongeveer twaalf vierkante meter groot, en er staat al een hoogslaper in dat is heel handig want dat scheelt echt enorm veel ruimte. Het is een lichte schattige kamer, met een groot raam. Zo ééntje die je omhoog schuift om het open te doen, met ruitjes erin. De kamer zit aan de achterkant van het huis en kijkt op een klein binnenplaatsje van de buren (je kan ook gewoon bij de buren naar binnen kijken) maar het zit dus niet aan de straat kant. Ik denk dat dat in mijn geval wel erg gunstig is omdat ik anders toch veel te snel afgeleid ben. Het is ook wel een drukke straat en daar achter zit je lekker rustig.
Iets wat ik ook nog steeds heel erg leuk vind is dat ik de boel mag verven. Als je in een pand van de studentenhuisvestingstichting woont dan mag dat niet, maar dit is een huis van een particuliere verhuurder, dus nu mag het lekker wel! Ik weet nog niet welke kleuren, maar ik weet wel dat ik het leuk vind omdat ik er dan mooi een eigen plekje van kan maken.

Ik heb ook leuke huisgenotes. Echt, ik voelde me er meteen op mijn gemak en ik vond het hospiteren zelfs gezellig. Iets wat ik me van te voren echt niet had kunnen voorstellen. Het is echt zo leuk als het gewoon klikt, al weet je dat natuurlijk niet helemaal zeker voordat je wordt gebeld dat je de kamer gekregen hebt. Maar ik denk dat het echt supergezellig gaat worden! (Ik hoop maar dat ze dit niet lezen, anders denken ze vast: wat een slijmbal... En dat ben ik niet want ik meen het gewoon.)

Ik ben echt zo blij!! Nu heb ik ook gewoon de rust om lekker vakantie te houden en niet de hele tijd te zitten zenuwen:D.

Liefs, enneh als het af is moet je maar komen kijken!! (Dit geld in pincipe voor elke lezer van dit stukje wel, maar het is wel fijner als ik je ook echt ken en als je het even vraagt voor je komt. Maargoed het duurt nog wel even voor ik er echt woon...)

xxxD

Whoeoehoeoewww!!!!!

2009-06-25T11:53:00.003+02:00

Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer! Ik heb een kamer!

Oké, het moge duidelijk zijn: Ik heb een kamer! Ik kan het eigenlijk nog steeds niet helemaal geloven. Ik moet mezelf er telkens weer aan herinneren dat ik me niet meer druk hoef te maken over het vinden van een kamer, maar dat ik er nu één heb. En wel een hele leuke:D

Deze keer ging het heel anders dan de vorige keer. Ik zal het even vertellen, gewoon omdat ik het graag wil vertellen. Heel goed voorbereid als altijd stapte ik in de trein. Nu ging ik een keer via Utrecht Centraal, want dan kon ik precies een aansluiting hebben met bussen en alles op Station Leiden Lammenschans. Maar toen ik op Utrecht Centraal aan kwam hoorde ik dat er een defecte trein op het spoor stond tussen Utrecht en Leiden en dat reizigers naar Leiden werden geadviseerd via Schiphol te reizen. Op tijd kon ik dus niet meer komen, want ik moest heel erg om met de trein. Om niet heel asociaal over te komen heb ik toen maar even gebeld dat ik later kwam. Toen heb ik in Leiden uitgevonden dat ik een anbusabeet ben (oftewel een analfabeet op het gebied van met de bus reizen, ach Moniek wist dat altijd als ik met de bus ging, of mijn tante, maar ja, die waren er niet.) Volgens mij heb ik nog nooit tegen zo veel willekeurige voorbijgangers gepraat. Eerst moest ik een foto nemen van een man op Schiphol, die zag eerst in mij wel een geschikt persoon (ik keek hem aan, dat doen niet veel mensen) later leek hij daar toch enigsinds aan te twijfelen, maargoed wist ik veel dat hij er per se met zijn koffer op wilde... (zijn Engels was niet heel helder.) Later zag een andere vrouw in mij een deskundig treinreizigster, dat had ze dus mis. Een man maakte dezelfde fout, hij zat daardoor bijna in een verkeerde trein (A) ach, ik probeerde alleen maar te helpen. Kan ik er wat aan doen dat ik er zelf de ballen van snap. In Leiden heb ik dus maar aan een mevrouw gevraagd of zij misschien wist welke bus ik moest hebben. Dat wist ze en een paar minuten later stond ze de hele boel te regelen:P, altijd fijn om te weten dat er nog vriendelijke mensen bestaan. Toen had ik dus fijn een goede bus gevonden en werd ik afgezet op de halte die het dichtst bij het studentenhuis zat. Het enige probleem was toen nog dat ik geen idee had waar ik precies moest wezen. Ook dat heb ik dan maar weer aan willekeurige voorbijgangers gevraagd. Uiteindelijk heb ik het dus zelfs nog gevonden, veertig minuten te laat.

Gelukkig waren ze nog niet klaar en kon ik nog gewoon mee doen met het "rondje". Het meest gevreesde gedeelte van het hospiteren. Dan moet je voor iedereen iets over jezelf vertellen. Maar dat ging eigenlijk best. Daarna gingen we de kamers bekijken en kletsten we nog wat. Toen kwam het spannende moment waarop werd aangekondigd wie er mochten blijven er wie er moesten gaan. Er zouden er zes overblijven, ik voelde me net een idols-deelnemer. Ik mocht blijven:D. Dat was ook heel gezellig. Alleen moest ik toen ook alweer halverwege zo ongeveer weg om de trein weer te halen. Één van mijn nieuwe huisgenotes heeft me toen naar de bus gebracht. (Ik was waarschijnlijk aan de verkeerde kant van de weg gaan staan en gisteren niet meer thuis gekomen:P dus ik was wel blij dat ze dat even wilde doen.)

In de trein werd ik gebeld dat ik de kamer heb:D. Het was moeilijk om toen nog normaal te doen en niet de eerste de beste andere treinreiziger om de hals te vliegen:P. Ik kon de hele nacht niet slapen omdat ik zo blij was. Het voelde ook een beetje onrealistisch.
En toch is het waar!

Liefs

Vakantie

2009-06-22T18:17:00.002+02:00

Om heel eerlijk te zijn verveel ik me een beetje, nu al. Vanmorgen moest ik voor de derde keer naar het tandtechnisch laboratorium, anders had ik waarschijnlijk tot ongeveer twaalf uur geslapen. Vanmiddag heb ik koekjes gebakken, omdat ik vanavond bij mijn tante op visite ga en ik meer zin had om iets lekkers te bakken dan te kopen. Gewoon omdat ik dan wat te doen had:P
Net heb ik de klantenservice van bol.com ontmoet. Want die ontmoet je echt. Het is een automatisch soort van chatprogramma en het is erg grappig. Je moet het maar eens proberen. Hij is heel aardig en zegt dingen als: Fijn dat ik u van dienst heb kunnen zijn, nog een fijne dag. Tot ziens!

Maar nu moet ik eten.
Dit was een nogal vreemde blog, dat spijt me erg omdat ik het een beetje kwijt ben. Verder deze week volgt waarschijnlijk wel een blog over het hospiteren voor de tweede keer. Ik hoef trouwens niet meer naar dat klooster, ze mochten de kamer niet verhuren van de studentenhuisvestingstichting...

Doei

Geslaagd!!!

2009-06-19T17:35:00.003+02:00

Een heerlijk woord met een nog betere betekenis. Ook wel een heel omvattend woord eigenlijk. Op dit moment heeft het natuurlijk vooral betrekking op mijn VWO-diploma, maar in de letterlijke zin van: "ik ben geslaagd" zou het betekenen dat ik een geslaagd iemand ben.
Wat natuurlijk nogal arrogant is om over jezelf te zeggen, maargoed, ik ben dus wel geslaagd.

Ik wil bij deze even iedereen feliciteren die net als ik ook geslaagd is. Al heb ik iedereen al wel persoonlijk gefeliciteerd denk ik, in ieder geval de mensen die dit lezen en die ik ook ken. (Niet dat ik verwacht dat dit ook gelezen wordt door mensen die ik niet ken hoor.) Maar toch, nog even een formeel "Gefeliciteerd".

Ook wil ik in ieder geval Gerlies ontzettend veel sterkte wensen met het herkansen van haar geschiedenis examen. Ze leest dit vast niet aangezien ze als een gek moet leren. Maar ze haalt het vast.

Liefs

^

2009-06-13T20:36:00.003+02:00

Ik doe de overkoepelende naam van deze blog eer aan door te verklaren dat ik al zo ongeveer 2 uur (of langer zelfs) achter mijn laptop zit zonder dat ik iets zinnigs heb gedaan. Ach ja, een week moet passend afgesloten worden. (Uit die zin valt aan te nemen dat ik deze week vrij weinig heb gedaan oftewel tijd heb verspild.)

In de categorie Vrij Weinig valt bij mij ook het lezen van een boek. Deze afgelopen week heb ik besteed aan het lezen van De schaduw van de wind (La sombra del viento, dat klinkt zo heerlijk als je het op z'n spaanst mogelijk uitspreekt.) Nadat ik het helemaal uit had heb ik besloten het toch als een leuk boek te bestempelen. Eigenlijk heb ik het geen moment echt saai gevonden, soms werd ik alleen een beetje moe van allerlei beschrijvingen, maar telkens kwam ik er later achter dat die niet voor niets bleken te zijn. Hierbij verklaar ik plechtig dat ik vind dat het toch echt wel een meesterwerk te noemen valt. De complexiteit van het verhaal en dan de uitwerking is echt meesterlijk. Gelukkig was het einde ook mooi. Dat vind ik meestal extra prettig als ik 542 bladzijden gelezen heb. (Ik weet nog wel dat mijn vader echt eens een hele middag chagerijnig is geweest omdat hij de moeite had genomen een heel dik boek te lezen om er dan op het einde achter te komen dat iedereen dood ging. Dat wilde ik beslist niet meemaken.)
Dus als je deze zomer op vakantie gaat en je wilt een boek lezen dat de moeite waard is om te lezen dan ga je naar de bibliotheek of naar de boekenwinkel en koop je De schaduw van de wind, de opvolger kan ook maar die schijnt duisterder te zijn (slecht voor je zon, als je bruin wilt worden tenminste.)

Verder kan ik mededelen dat ik wederom ben uitgenodigd om te hospiteren. Deze keer heb ik van te voren uitgezocht hoe het gebouw eruit ziet en dat soort zaken. Het is in een klooster, nou ja, het was ooit een klooster :P. Het lijkt me erg leuk, ik hoop eigenlijk dat ze me er willen hebben...

xxxD

Reacties op reacties

2009-06-11T15:00:00.004+02:00

Lieve mensen,

Ik heb de tip gekregen te reageren op de reacties die ik krijg op mijn blog. Om eerlijk te zijn had ik wel zelf kunnen bedenken dat dat wel net zo vriendelijk zou zijn, maar ik dacht eigenlijk dat het weinig zin zou hebben. Ik snap namelijk niet helemaal hoe je moet reageren op je reacties... Moet ik dan reageren op mijn eigen blog met een reactie op een reactie? Want als mensen reageren op mijn blog zouden ze dan nog terug gaan naar hun reactie om te kijken of er nog gereageerd is op hun reacties? Ik zou dat denk ik niet doen, als ik eerlijk ben...

Maargoed, bij deze zal ik het maar eens gaan proberen. Dus in ieder geval bedankt aan ieder die ooit heeft gereageerd en ik zal wel even reacties geven op je reactie van niet te lang geleden gegeven reacties. Dan moet je dus maar even gaan kijken naar je reactie op te kijken wat ik erop gereageerd heb...

Dit was een vage blog, meer een brief dan een blog, maargoed.

Liefs

PS: ik beloof in het vervolg wel te reageren op reacties, hoe vreemd ik het eigenlijk ook vind. :)

Van binnen ben ik toch echt wel de idioot die ik lijk te zijn!

2009-06-10T14:31:00.003+02:00

Mijn blog begint te verstillen. Of te verstommen, ik weet eigenlijk niet goed welk woord toepasselijker is. Ik denk eigenlijk dat mijn inspiratie aan het opdrogen is, als een put of bron die het voor gezien houdt.

Hoogstwaarschijnlijk is het voor iemand die het liefst schrijver zou worden funest om zo te denken. Natuurlijk hoef je voor het schrijven van artikelen in een krant niet dusdanig veel inspiratie te hebben als voor het schrijven van een boek. Maar aangezien ik eigenlijk het liefst toch voor dat laatste zou gaan heb ik in het geval van een uitgedroogde inspiratiebron een immens probleem.

Ik kan echter berichten dat ik geen recht tot klagen heb aangezien ik ook niet bijster veel heb geprobeerd te schrijven de afgelopen dagen. De schaduw van de wind houdt mij in zijn greep, ik heb nog niet besloten of ik dat prettig vind of niet. Wellicht kan ik dat besluiten als ik het helemaal uit heb gelezen. Tot die tijd weet ik niet of ik me eraan zal wagen te proberen te schrijven want alles lijkt te verbleken naast Carlos Ruiz Safóns meesterwerk, ik denk dat ik het die naam alvast kan toekennen. Het is geniaal hoe dramatisch en mysterieus die man iets kan maken. Toch slaat het nergens op dat ik vind dat iets wat ik schrijf verbleekt naast dat van hem aangezien ik niet heel erg de ambities koester om net als hij te schrijven en het daarom niet te vergelijken is. Daarom niet, en omdat hij waarschijnlijk veel meer ervaring heeft.

Mensen het spijt me dat ik wederom mijn onzekere schrijverskant laat zien. En ik weet dat de taal die ik in deze blog heb gebruikt ook niet bepaald geslaagd en geloofwaardig klinkt uit mijn toetsenbord. (Ik wilde zeggen mond, of pen maar ik gebruik beiden momenteel niet.)

Ach wat, fijne vakantie voor degenen die net zo gezegend zijn als ik. En een jengelende kinderachtige groet die niet in letters te vatten is maar klinkt als neh-neh-neh-neh aan de anderen. (Heb je daar nog nooit van gehoord dan moet je maar eens bij de dichtsbijzijnde basisschool gaan luisteren als ze pakkerdje spelen dan snap je vast wat ik bedoel.)

Ik peer 'm.

Juni

2009-06-04T12:31:00.003+02:00

Het begin van juni is eigenlijk een beetje aan me voorbij gegaan. Het is niet dat ik er niet letterlijk bij was, het is ook niet dat ik niet bij bewustzijn was, het is me gewoon ontgaan.

Constant was ik bezig met de examens. Een mengeling van vrees en schaamte en onverschilligheid overspoelde me denk ik een tijdje. Vrees om het niet te halen, wat eigenlijk zeer onzinnig is aangezien zessen in mijn geval genoeg zijn en ik daardoor nog best hele lage cijfers halen kon. Schaamte omdat ik eigenlijk erg weinig uitvreette in de tijd dat ik had moeten leren. Wat me bij onverschilligheid brengt, ik was op een gegeven moment zo moe dat het me duizelde, letterlijk, het scheelde me weinig meer als ik maar gewoon slaagde.
Inmiddels is dat gelukkig over aangezien ik gisteren mijn laatste examen heb gehad en ik verder niet veel meer kan doen dan afwachten. Toch vind ik het nu een zeer vreemd gevoel om gewoon niets te doen zonder dat ik me ervoor hoef te schamen. (Hoef ik sowieso niet maargoed ik doe het eigenlijk toch altijd.)

Eindelijk heb ik weer tijd voor dingen. Zo ben ik deze morgen goed begonnen door tot elf uur in mijn pyjama aan de keukentafel te lezen in een boek. Het is opzich best een leuk boek, alleen irriteert een bepaald personage me zo dat ik soms letterlijk hardop op haar heb zitten schelden. En, nee, dat is inderdaad niets voor mij. Verder heb ik iets heel belangrijks gedaan waar ik al heel lang geen tijd voor vrij heb willen maken omdat het eigenlijk zo onzinnig was dat ik me ervoor had geschaamd als ik dat had gedaan terwijl ik had moeten leren: mijn teennagels lakken. Ze zien er nu weer vers rood uit.
Eigenlijk zou ik ook mijn kamer op moeten ruimen want de vloer ligt letterlijk bezaaid met spullen, er is nog wel een looppad over, maar verder pleur ik eigenlijk elke dag meer spullen op de stapel. Elke keer wanneer ik er naar kijk denk ik, ik heb echt geen zin om dat op te gaan ruimen, en dan doe ik dat ook niet. Hij is nu dus erg gegroeid, en altijd wanneer ik iets zoek wat ik nog niet zo lang geleden nog heb gebruikt ligt het daar tussen. Dan gooi ik de stapel overhoop en pak ik het en dan is de stapel dus ook nog uitgespreid, en daar doe ik dan vervolgens niets aan.

Ook voel ik me niet echt meer mezelf de laatste paar dagen. Als ik met mensen praat gaat dat heel haperig alsof ik nooit tegen mensen praat. Het lijkt waarschijnlijk alsof ik heel ergens anders zit met mijn gedachten, maar dat is dus niet zo. Wanneer ik iemand iets vraag luister ik soms niet eens naar het antwoord. Als ik zelf praat ga ik vaak zo lang door dat ik me afvraag waarom ik niet gewoon mijn mond houd, en dan ga ik toch door. Het is net alsof ik mezelf van een afstandje bekijk en niet echt controle heb over wat ik doe. Heel vreemd.
Net als deze blog. Het voelt eigenlijk heel raar om hem te schrijven, en het zal waarschijnlijk nog gekker voelen om hem te posten. Schrijven doe ik eigenlijk ook zelden meer de laatste tijd.

Ach, ik heb denk ik gewoon even rust nodig.

Dxxx

Als een dief in de nacht...

2009-05-29T19:45:00.002+02:00

Bij mij thuis lezen we na het eten meestal nog even uit de bijbel. Vandaag ook. We lazen een stukje uit Daniël (één van mijn favoriete boeken maar dat zal niet erg verrassend zijn.) Het was een stukje over de eindtijd, dat zorgt eigenlijk altijd wel weer voor een wat uitgebreider gesprek. Zo ook deze keer.
Mijn vader had werkelijkwaar een hele bijzondere opmerking die ik eerlijk gezegd nooit van hem had verwacht. Meestal heeft hij namelijk niet zo verbazingwekkend veel begrip voor creativiteit in de zin van nadenken over dingen en er van alles bij bedenken. Fantasie en inlevingsvermogen lijken voor hem soms echt een onbegrijpelijk mysterie. Niet dat dat verkeerd is, begrijp me niet verkeerd. Sommige mensen hebben gewoon wat meer fantasie dan anderen (ik hoor tot die mensen.) Af en toe vind ik het alleen moeilijk te begrijpen dat mijn ouders mijn ouders zijn, het lijkt soms namelijk alsof zij fantasie totaal niet kunnen begrijpen. Ik begrijp niet hoe je dat niet kan.
Maargoed vandaag verbaasde mijn vader me. Op een gegeven moment kwam het gesprek namelijk op het feit dat in de bijbel staat dat Jezus als een dief in de nacht terug zou komen. Mijn moeder zei dat je dat dus toch niet kon verwachten.
Mijn vader antwoordde daarop: 'Tenzij deze wereld tegen die tijd zo ontzettend verrot is dat er elke nacht een dief komt inbreken, dán kan je Jezus op een bepaald moment wel terug verwachten.'

Ik vond het echt zeer goed bedacht voor iemand die niet zo fantasievol is ingesteld. Zo had ik er werkelijkwaar nog nooit overna gedacht. Misschien is het wel waar.

Liefs

Jango.com

2009-05-23T19:05:00.003+02:00

Mijn blog wordt werkelijk om de haverklap ververst. Dat betekent dat ik me gewoon vreselijk verveel en me totaal niet kan concentreren. Ik dacht dat ik bloggen vandaag maar acherwege zou laten maar toen bedacht ik dat ik wel even wat wilde schrijven over mijn hernieuwde liefde voor Jango.com.

Gisteren toen ik echt even in een dipje zat bedacht ik dat ik Jango.com wel weer even op kon zetten. Het is een online radio waar je zelf je radiostations kan houden. Helaas kan je niet de grappige discjockey (is dat dj volluit?? haha) uithangen, maar je kan wel precies instellen welke artiesten je wilt horen. Zeker als je het leuk vind om eens nieuwe bandjes te ontdekken is het echt een superrelaxte site!
Soms komt er ook echt vreselijke muziek voorbij hoor. Dat moet ik wel toegeven. Gisteren was dat echter een leuke verrassing. Ik was namelijk echt zeer chagerijnig toen er een band voorbij kwam met screamers, en gek genoeg vrolijkte me dat echt op. (De band heet Showbread, zoek het maar niet op, ik denk dat het niet om aan te horen is als je niet chagerijnig bent.) Misschien komt het door een soort van vrolijke frustratie die in die screams zit dat het me enigszins opfleurde.

Nu luister ik er weer naar, en ik ben van plan dat vaker te gaan doen.

Liefs

PS: eindelijk weer een blog van een beetje een normaal formaat:D

Soms heb je van die dagen dan wil het allemaal niet

2009-05-22T16:20:00.002+02:00

Dat heb ik vandaag dus. Het is echt vreselijk. Gisteren begon het eigenlijk al een beetje, maar vandaag heeft het doorgezet. Het lijkt een beetje op een donkere bui die je uit de verte aan ziet komen.

Gisteren heb ik namelijk een paar uur zitten vechten met het begin van mijn boek. En ja, het moet deze keer echt een boek worden. Ik zou er het liefst zo min mogelijk over praten. Bij het schrijven van een begin ben ik namelijk erg vatbaar voor onzekerheid. Bij sommige mensen lijkt alles zo vanzelf te gaan. Nou, dat heb ik in ieder geval niet. Alleen is het soms moeilijk om voor ogen te blijven houden dat het niet betekent dat je geen talent hebt als je ergens wat meer moeite voor moet doen. Momenteel heb ik ook echt geen idee of het begin nu al een beetje goed begint te worden. Ik heb in ieder geval een beginzin, dat scheelt al een hele hoop.
Toch werpt bloggen al wel vruchten af. Het helpt me echt ontzettend goed om dingen onder woorden te brengen. In dit geval gaat het meestal om gedachten, maar ook situaties kunnen hier dus in voor komen. Het helpt me om in mijn verhaal ook goede woorden te kiezen.

Vanochtend ging mijn rijles ook werkelijk waar bagger. Het begon wel goed, tenminste dat vond ik zelf wel. Zeker voor een derde rijles. Ik moest iemand naar huis brengen, toen kon ik me heel goed concentreren en reed ik volgensmij best goed. (Ahoewel, een fietser heeft er bijna aan moeten geloven, scheelde niet zo gek veel, maar ze reed nog wel hoor, er is niets gebeurd...) Wat er daarna met me gebeurde weet ik eigenlijk niet zo goed meer. Ik moest deze keer zelf inschatten wanneer ik moest gaan schakelen, en dat lukte me gewoon niet. Steeds ging ik of te hard waardoor ik eigenlijk op moest schakelen terwijl dat op die bepaalde plaats gewoonweg onmogelijk was, of ik bleef gewoon te langzaam rijden wat ook gewoon niet erg handig was. (Ik werd echt steeds ingehaald, het was ergens best een beetje vernederend.) Mijn instructeur zei dan ook gewoon niets en soms wist ik dan ook echt niet wat ik moest doen. Of dan vroeg ik het hem en dan zei hij iets als: ja, misschien kan het hier inderdaad wel. Nou, daar had ik dus ook niet heel erg veel aan. (Het is vast een soort spelletje wat hij speelt om je te dwingen om gewoon zelf te beslissen.) Dat was echter nog niet het ergste. Op een bepaald moment merkte hij dat ik mijn voet steeds bij de koppeling hield zodat ik hem meteen had gevonden als ik hem nodig had. Toen zei hij dat ik dat beter niet kon doen. Het resultaat was dat ik de volgende keer toen ik moest schakelen de rem te pakken had... (Voor de mensen die niet goed weten wat er dan gebeurd: je remt ineens vanuit veertig kilometer per uur ofzo tot tien...) Wij en de mevrouw achter ons schrokken ons natuurlijk kapot. Daarna wilde het helemaal niet meer. Ik had er flink de zenuwen van gekregen.
Ik heb toen even gedacht dat ik het nooit zou leren. Later realiseerde ik me gelukkig weer dat ik rijles heb om de reden dat ik het zelf nog niet kan en het dus moet leren.

Tot slot lukt het leren voor mijn wiskunde examen echt voor geen meter. Op sommige momenten snap ik er echt geen zak van, op andere momenten vallen mijn ogen bijna dicht. Maar mijn vader heeft me inmiddels verboden nog te zeggen dat ik moe ben, hij irriteert zich eraan omdat ik volgens hem altijd moe ben. Daar kan ik dan weer strontchagerijnig van worden, vooral omdat ik gewoon moe ben...

Dan zijn er nog wel wat andere dingen die soms gewoon voor geen meter lukken maar die niet echt geschikt zijn om in een blog te zetten.
Ik denk dat deze blog ook in deze categorie van overige dingen die gewoon niet erg lukken kan worden geplaatst. Het spijt me dat het zo'n zeurblog geworden is. (Het hielp wel een beetje, dat scheelt.)

Liefs

PS: inmiddels luister ik muziek, gek genoeg maakt dat me echt rustig. Dat is raar omdat dit meestal muziek is waaraan ik me nogal irriteer...

Dag

Hospiteren

2009-05-19T13:02:00.004+02:00

Door mijn gebrek aan concentratie om geschiedenis te leren ben ik bij mijn blog uit gekomen. Ik zal eens even vertellen hoe het hospiteren was.

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik het eigenlijk best een beetje spannend vond. Je gaat bij wildvreemde mensen op bezoek om te kijken of je bij hen wilt wonen. Best gestoord als je erover nadenkt.
Maargoed, om zes uur 's avonds zat ik dus in de trein onderweg naar Leiden. Eenmaal daar aangekomen heb ik lekker gewandeld naar het studentenhuis waar ik zou gaan kijken. Ik vond het erg leuk om weer terug te zijn in Leiden, ik vind het echt zo'n geweldige stad. Het is een soort van Amsterdam, met grachten en herenhuizen, alleen dan niet zo massaal.
Om ongeveer kwart voor acht was ik bij de studentenflat aangekomen. Ik moest ontzettend nodig naar de wc, dus heb ik die meteen maar even grondig bekeken. (Reactie van de studenten: nu al??) Na mij arriveerden ook nog een paar andere meiden die kwamen hospiteren. Ze waren alleen opzoek naar meiden aangezien ze daar met zes jongens en één meisje wonen wilden ze de achtste kamer ook met een meisje vullen. We kregen een rondleiding door het hele gebouw. Eerst bekeken we natuurlijk de kamer die zij te bieden hadden.
Het was een klein hokje, in de advertentie stond dat het dertien vierkante meter was maar eerlijk gezegd geloof ik daar nog maar weinig van. Groter dan mijn kamertje hier kan het niet geweest zijn en die is maar negen vierkante meter. Er was ook een balkonnetje, en dat -netje moest er echt wel aan toegevoegd want het was heel klein. Het was een soort van nisje, aan beide kanten waren muren die het licht weerhielden de kamer binnen te stromen. Misschien leek hij daardoor wel zo klein, dat is natuurlijk ook mogelijk. De muren waren wit en het leek me meteen al een ruimte die onmogelijk op te fleuren was.
Toen wist ik dus al niet meer of ik daar eigenlijk al wilde wonen. Ook de gang was benauwend smal en de keukentjes en douches waren al even klein. Ik kreeg er eigenlijk meteen een beetje claustrofobische neigingen van. Ik heb denk ik gewoon meer ruimte om me heen nodig.
Er waren nog een heel aantal andere faciliteiten in het gebouw aanwezig, namelijk een fietsenkelder die vol fietsen stond (waardoor ik me ernstig af begon te vragen hoe veel mensen er ongeveer in dat gebouw woonden), een washok, een dakterras en zelfs een bar met ruimtes om feestjes te houden. Ook veel verdere voordelen werden genoemd, zoals goedkope afhaalrestaurantjes in de buurt, een aldi om de hoek en de centrale ligging.
De studenten waren ook erg aardig. Maar zoals vaak genoemd wordt wanneer je naar een kamer opzoek bent moet het wel klikken tussen jou en de bewoners. Wat volgens mij niet echt het geval was.
We deden namelijk even een voorstelrondje. Ik heb mijn hele leven al een hekel gehad aan voorstelrondjes. Ik praat eigenlijk helemaal niet graag over mezelf tegen vreemden. Helemaal niet als ik me ergens al niet helemaal op mijn gemak voel. En zeker niet als de andere mensen in het rondje totaal geen moeite hebben met praten en gezellig doen. Dan voel ik me zo'n vreselijke nerd, wat ik misschien ook een beetje ben. Niet dat ik daar erg mee zit hoor, helemaal niet eigenlijk. Maar soms denk ik dat het handig zou zijn als ik gewoon wat socialer was. Hoewel dat natuurlijk ook wel helemaal aan het gezelschap ligt waarin ik verkeer... (Tot overmaat van het ongemakkelijk voelen was ik ook nog mijn nieuwe mobiele nummer vergeten, ik wist het gewoon echt niet meer. Ik heb het thuis nummer maar gegeven.)

Daarna moest ik gaan om de trein te halen, die ik uiteindelijk op één minuut na heb gemist. Toen kon ik wel een trein later, maar ik miste wel alle aansluitingen. Het enige gelukje van dit alles was dat ik nu wel naar Starbucks op Schipholplaza kon gaan om een echte Amerikaanse bak koffie te halen. Elke keer wanneer ik naar Leiden ga kom ik op Schipholplaza, maar als ik de aansluiting wel haal heb ik altijd te weinig tijd voor koffie van Starbucks. Nu had ik dat dus wel. Maar nu was ik eigenlijk helemaal niet in de stemming om daar echt blij van te worden. Al was het wel erg lekker.

Ik heb eigenlijk zelden zo graag naar huis gewild. Dat komt ook wel omdat ik in het donker, in mijn eentje op perronnen stond en geen idee had waar ik precies heen moest. Uiteindelijk heb ik aan een conductrice gevraagd of ik nog over moest stappen. Ze zei me streng doch vriendelijk maar lekker te blijven zitten, en later toen we bij station Amersfoort waren vermelde ze nog duidelijk dat er een aansluiting naar Barneveld was. Ik was toen een beetje ontroerd, iets wat ik wel vaker heb op van die eenzame momenten.

Nu hoop ik dat die studenten zo snel mogelijk even bellen om me te vertellen wat ik al lang weet. Ach, ik heb ook geen zin om ergens te wonen waar ik het totaal niet leuk vind. Dan kunnen ze wel zeggen dat het handiger is om gewoon al vast in de stad te wonen, maar als je je dan vreselijk eenzaam voelt betwijfel ik dat sterk.

Het is echt heerlijk om even alles van me af te kunnen schrijven op deze manier. Dit is wel een achtelijk lange blog geworden. Waardoor ik vind dat het wel weer eens tijd wordt om te stoppen, en je te feliciteren dat je het tot hier vol hebt gehouden om door te lezen. ;)

En als je het niet altijd al doet, laat even een reactie achter. (A)

Liefs

Het leven is wat je er zelf van maakt

2009-05-17T14:52:00.003+02:00

Gisteren was Voorthuizen Live. Een concertavond om geld op te halen voor World Servants Voorthuizen.

Volgens mij was het publiek erg vervelend voor de artiesten. Het leek wel alsof bijna niemand echt mee deed. Op het begin was dat niet echt een probleem. De avond begon namelijk met Thalita Holl, ze heeft een geweldige stem (dat vind ik zelfs, terwijl ik het meestal erg vervelend vind om naar vrouwenstemmen te luisteren, ze zijn soms zo schel:P) en leuke liedjes die doen denken aan warme zomermiddagen wanneer je wegdroomt in de schaduw van een bloesemboom. Heerlijke luistermuziek dus en af en toe lekker meeklappen met haar band.

Toen was er een pauze waarin we even heerlijk konden gaan zitten. Onze arme beentjes begonnen namelijk wel een beetje pijn te doen van al dat staan, en dat allemaal nog na een dag werken. Na de pauze kwam Gerald Troost op de planken. Lijkt me een hele aardige man, al ken ik hem verder niet. Net zoals zijn muziek eigenlijk. Ik had er wel eens over gehoord maar om heel eerlijk te zijn is het niet echt mijn smaak, daarom had ik er voor gisteravond ook nooit naar geluisterd. Halverwege zijn optreden werd ik dan ook een beetje melig. Helemaal toen hij een liedje zong wat hij had geschreven toen hij verliefd was op zijn vrouw (die overigens naast hem op het podium stond te zingen, heeft hij opzich wel goed voor elkaar) maargoed, dat liedje werd me echt een beetje te veel. Ik moest zo lachen, hij had het flink te pakken denk ik. Toch vind ik dat ik nog even moet melden dat zijn gitarist een erg goede solo speelde. Nu heb ik niet echt heel veel verstand van gitaren, of gitaristen, maar deze was echt heel goed :D dat was gewoon niet te missen.

Na dit alles was ik al behoorlijk moe geworden. De meeste concerten die ik bezocht heb in mijn leven waren namelijk concerten waar je constant staat te springen en helemaal uit je dak kan gaan. Hier was dit echter niet het geval, en dat is eerlijk gezegd vermoeiender dan een hele avond springen. (Gek genoeg lijkt dit zo te werken.) Als laatste was er nog een band Nobuts. Had ik ook nog nooit eerder over gehoord (had ik overigens wel een keer op youtube opgezocht om even te checken waar ik nou eigenlijk naar toe ging, toen vond ik er niet zo gek veel aan.) Het waren al wat oudere mannen, nog net niet zo oud als mijn vader (dat kan ik hier best zeggen, mijn vader leest dit als het goed is toch niet) en om de een of andere manier is het dan al een stuk minder interessant, vind ik. Dat zal wel komen omdat ik dusdanig oppervlakkig ben dat ik jonge jongens met gitaren gewoon leuker vind:P (wanneer ze gitaar spelen dan, anders kan ik er natuurlijk niets over zeggen, ahoewel...) Toch was het einde wel spetterend. Moniek en ik besloten op een bepaald moment dat we maar gewoon gingen springen en tot onze grote verbazing zorgde dat ervoor dat andere mensen dat ook gingen doen. Ik moet zeggen dat het bijna leek alsof de zanger van Nobuts ons dankbaar aankeek. Er is volgens mij behoorlijk wat voor nodig om Voorthuizenaren los te krijgen. Ook al lijken ze vaak zo gezellig.

Zo was het uiteindelijk toch een zeer gezellige avond. Het was alleen jammer dat er zo weinig mensen waren. Daarom wil ik iedereen die dit leest even vragen op deze site te kijken: http://www.wsvoorthuizen.nl/index.php

Ik heb namelijk gehoord dat ze nog wel wat geld kunnen gebruiken. Daarom maak ik maar even reclame. Dus doe eens een keer niet flauw en geef gewoon wat, het rekeningnummer staat wel op de site.

Liefs

Titel: naamloos

2009-05-15T13:55:00.002+02:00

Mensen, groot nieuws!
Het is waar wat mijn vriendinnen in hun reactie op mijn vorige blog hebben verteld!
Alles komt werkelijk goed, uiteindelijk, en zo niet dan is het nog niet het einde:D

Hierbij wil ik even melden dat ik uitgenodigd ben om te komen hospiteren bij een studentenhuis in Leiden. Dat is erg prettig, want al weet ik niet of ik kans maak om ook daadwerkelijk in dat studentenhuis te gaan wonen, ik heb dan in ieder geval ervaring.
Afgelopen dinsdag heb ik namelijk van iemand gehoord dat hospiteren een soort van soliciteren is naar een kamer. Je wordt blijkbaar ondervraagd over van alles en nog wat. Wanneer je dan de antwoorden geeft die hen bevallen, mag je daar komen wonen. (Zo klinkt het best wel vreemd, hoewel het dat eigenlijk niet echt is.)
Hoe dan ook, een beetje kletsen is voor mij niet echt een probleem als ik me ergens op mijn gemak voel. Wel als ik me ergens niet op mijn gemak voel, maargoed dan maakt het ook niet uit want dan wil ik er toch niet wonen.

Eigenlijk ben ik nog steeds wel een beetje zenuwachtig. Nu niet op een nogal wanhopige manier maar wellicht op een gezonde manier.
Het is aanstaande maandag. Die dag komt waarschijnlijk in het teken te staan van eerste dingen. Namelijk het eerste echte examen dat ik in mijn leven ga maken (op het verkeersexamen in groep 8 na, denk ik) waarschijnlijk krijg ik dan ook voor het eerst examenzenuwen en daarna misschien wellicht examenopluchting of iets dergelijks. En dan als kers op de taart ga ik voor het eerst hospiteren. Ach, wanneer ik Nederlands dan gehad heb kan dat waarschijnlijk alleen nog maar meevallen.

Ik denk dat dit een leuk en geschikt moment is om iets te vertellen over mijn leeractiviteiten. Die heb ik namelijk nauwelijks. Echt, voor ik het weet is er weer een dag voorbij. Elke morgen neem ik me voor kei en keihard te gaan werken. Alleen wanneer ik dan eenmaal begonnen ben lukt het me gewoon niet meer door te gaan. Dan vliegt de tijd ineens, en is het alweer bijna half 3, een tijd waarop de tweede helft van de middag officieel lijkt te beginnen.

Ik vind de benaming die ik deze blog gegeven heb steeds toepasselijker worden. Hoe langer ik schrijf hoe meer ik het gevoel heb dat ik lauter (heb ik altijd al eens in een zin willen gebruiken) en alleen tijd aan het verspillen ben. Ik denk dat ik er dan ook verstandig aan zal doen om nu te stoppen met deze blog, zodat ik geschiedenis kan gaan leren.

Veel liefs

PS: voor mijn "examenlotgenoten" veel succes nog met leren!

Ach...

2009-05-12T17:09:00.002+02:00

Wat te doen wanneer je niet weet wat te doen?

Ik weet het ook niet.

Het houdt me soms bezig. Ik weet vaak niet wat te doen. Dan krijg ik de zenuwen, ongewild. Dan tril ik een beetje en krijg ik geen hap meer door mijn keel. Het onbekende drijft mij in het nauw. En toch trekt het mij keer op keer weer aan.

Ik zoek een kamer in Leiden. Ik stuur berichtjes op kamernet.nl. Krijg vaak al de zenuwen wanneer ik eraan denk dat ik er op een keer, sneller dan ik denk, waarschijnlijk heen zal moeten. Dan moet ik gezellig doen, in de smaak proberen te vallen bij mensen die ik niet ken. Ik weet niet hoe. En toch wil ik het graag, op kamers wonen, het diepe in springen.

Het gaat vast weer over. Die zenuwen. Op een dag vlakt mijn lichaam ze af op de manier waarop mijn gedachten ze al afgevlakt hebben.

Leef ik dan nog echt? Of horen mijn zenuwen erbij? Geven ze intensiteit aan datgene wat ik beleef?

Ach...

Mijn grote voorbeeld

2009-05-10T21:08:00.004+02:00

Ik denk dat ik inmiddels officieel bekend kan maken dat Khaled Hosseini mijn favoriete schrijver is. Tijden lang stond Thea Beckman op die plaats, maar aangezien zij lang geleden al overleden is was het voor Khaled Hosseini niet moeilijk haar te overtreffen.

Het is misschien vreemd. Ergens vind ik het vreemd. Khaled (ik denk dat ik hem vanaf hier maar vertrouwelijk bij zijn voornaam ga noemen) heeft nog maar twee boeken geschreven. Ik heb ze inmiddels beiden gelezen. The Kite Runner in het Engels, Duizend Schitterende Zonnen in het Nederlands (een prachtig verjaardagscadeau).
De verhalen lijken aan de ene kant erg op elkaar, ze spelen in het zelfde land, in dezelfde cultuur. Toch zijn het twee totaal verschillende verhalen. Over The Kite Runner had ik voor ik het las zo veel gehoord dat het me aan de ene kant totaal niet trok om het te gaan lezen. Maar toen ik eenmaal besloten had het te gaan lezen, en ik de eerste pagina had gelezen, was er eigenlijk geen houden meer aan. Ik werd in het verhaal gezogen. Een andere wereld in. Een andere cultuur in, die ik beetje bij beetje steeds beter begon te begrijpen. Het boek liet me een andere kant van de wereld zien. Zo was het ook bij Duizend Schitterende Zonnen. Een boek dat ik bijna niet weg heb kunnen leggen. Ik ervaarde na een hele lange tijd weer eens om echt even van de wereld te verdwijnen. Binnen getrokken in het verhaal ontging de rest van de wereld me.

Realistisch. Ik weet niet of dat precies het woord is. Maar er is iets met die boeken van Khaled. Het lijkt zo ontzettend echt. Alsof je de hoofdpersonen tegen kan komen als je in Kabul op straat rond loopt. Je leest hun levensverhaal. De personages gaan leven, worden echt. Door hun levensverhaal bouw je een band met hen op. Je bent bij hen in alle belangrijke momenten van hun levens, je weet alles van ze, ze staan het je toe.

Wanneer ik Khaleds boeken lees voel ik de gevoelens van de hoofdpersonages, alsof ze mijn eigen zijn. Mijn hart ging sneller kloppen van verontwaardiging toen ik las dat Mariam uitgehuwelijkt werd aan een lelijke oude grote man, die naar rook stonk en een veel te zware parfumwolk om zich heen had hangen. Ik werd ontzettend blij van binnen toen Laila door Tariq werd gezoend. Het was bijna alsof Laila en ik dezelfde persoon waren geworden.

Khaled kan zeker schrijven. Ik weet nu dat ik naar de winkel zal rennen als hij weer een boek heeft uitgegeven. (Of ik surf razendsnel naar de site van bol.com om het te bestellen.)
Khaled is ook een inspiratie voor mij. Door het lezen van zijn boek heb ik weer ontzettend veel zin gekregen om te gaan schrijven. Ik wil graag oefenen. Zodat ik misschien ooit net zo goed zal zijn als hij. Ik heb een nieuw verhaal bedacht, een verhaal waarvan ik weet dat ik het af zal schrijven, al zal het moeilijk worden. Op het begin zal het misschien niet veel zijn, maar op een dag wordt het een boek.

Liefs

Leegte

2009-05-05T21:38:00.004+02:00

Iemand vroeg me waarom ik het koninginnedag incident buiten mijn blog had gehouden. Daar heb ik toen eens overna gedacht. Waarom eigenlijk? In eerste instantie leek het me gewoon geen onderwerp voor een blog.
Het is te serieus. Het heeft te veel betekenis. Ik vind het moeilijk te omschrijven. Dat komt omdat waarschijnlijk iedereen er een ander gevoel bij heeft.

Voor mij voelde het hol. Zoals ik me voelde op het moment toen ik voor het eerst besefte dat ik ook eens dood zou gaan. Ik denk dat ik toen een jaar of negen of tien was. Het was in een zoutmijn in Oostenrijk, ik weet het nog goed. Ze hadden mijnwerkers van heel lang geleden gevonden die door het zout nog helemaal bewaard waren gebleven. In de vitrines hadden ze natuurlijk wassen poppen neer gezet, maar ze stonden voor die mijnwerkers, en zo zag ik ze dan ook. Daar in die mijn, een paar honderd meter onder de grond, waar je helemaal geen kant op kon, realiseerde ik me dat ook ik ooit zou moeten sterven. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn om dood te gaan. Het maakte me bang. Ik denk dat ik op een bepaald moment bijna moest huilen, misschien wel helemaal. Het liefst wilde ik weg uit die mijn, wie wist of hij in zou storten? Ik deed schietgebedjes. Ik was heel bang om dood te gaan. Maar alle mensen om me heen waren vrolijk. De meeste mensen waren daar op vakantie, een vrolijke tijd. Mijnen bekijken is bijzonder, dat zie je niet iedere dag. Mensen worden daar blij van, wijzen elkaar opgewonden nieuwe ontdekkingen aan. Dat maakte mijn gevoel nog holler. Niemand wist dat ik bang was om dood te gaan, iedereen was vrolijk, maar ik niet. Eenmaal boven waren er nog veel meer vrolijke mensen. Er was een winkeltje waar ze klompjes zout die uit de mijn waren gehakt verkochten. Er stond ook een mand zonder prijs, mijn moeder nam er maar zo één mee. Ik kan me nog herinneren hoe onhandig dat ging, en hoe lief ik haar daarom vond.
Ik weet dat ik er heel lang mee gezeten heb. Tot mijn ouders me een tijd later vroegen wat er aan de hand was. Toen ik het verteld had leek het niet zo eng meer. Ze stelden me gerust, vertelden me dat het vast nog lang zou duren, en dat God voor me zou zorgen.

Soms wanneer er dingen gebeuren die me diep raken voel ik weer dat holle gevoel wat ik daar in die mijn voor het eerst voelde. Toen ik van het incident met koninginnedag hoorde en er later wat dieper overna dacht, kwam het weer in me naar boven. Op het ene moment waren die mensen vrolijk, het was een feestelijke dag. Het daarop volgende moment was hun leven voorbij.

Daarom toch maar deze blog. Om hun verschrikkelijke dood niet te verzwijgen.

Liefs

Verjaren:D

2009-05-04T19:30:00.002+02:00

Gisteren was mijn verjaardag! Dat betekent dat ik inmiddels 18 jaar ben.

Laat ik maar beginnen met het onthullen van het geheim van de inhoud van het doosje. De oplettende toehoorders hebben het geheim zelf al geraden (dat zorgde er meteen voor dat het erg duidelijk werd dat ik stiekemme lezers heb die geen reactie achterlaten, en die dit nu ze dit lezen hopelijk wel gaan doen ;)) Voor de mensen die nog niet weten wat het was: het was een LG Cookie (oftewel een telefoon). Echt een mega handig ding, het kan zo ongeveer alles maar toch niet helemaal. Maargoed, ik wil natuurlijk niet werkelijk altijd en overal bereikbaar zijn, dan heb je namelijk zo veel mensen die je achter je kont aan gaan zitten.

Ik heb nog veel meer cadeautjes gekregen hoor, maar als ik dat allemaal moet vertellen vergeet ik iets, dus daar begin ik maar niet aan.

Wat natuurlijk ook bij een 18de verjaardag hoort is autorijles. Vandaag was mijn eerste! Dat zorgde vanmorgen eerlijk gezegd best voor een beetje zenuwen (geen ik-kan-niet-eten-zenuwen, maar gezonde zenuwen, denk ik...) Ze begonnen een half uur voordat ik ging een beetje op te komen. Dat heb ik nou eenmaal bij nieuwe dingen, dan weet ik niet goed hoe het gaat zijn en daar wordt ik nogal onzeker van.
Maargoed, om kwart voor twaalf vanmorgen stond de lesauto voor de deur. Een zo goed als spliksplinternieuwe Mercedes! Dus ik liep naar buiten waar de rij instructeur me op stond te wachten om me een hand te geven en zich voor te stellen. Hij vroeg me plaats te nemen aan de bijrijders kant, we zouden eerst maar eens naar een rustig stuk weg gaan. Dat deden we, daar gaf hij een korte uitleg van wat we zouden gaan doen. En toen kwam het moment dat ik plaats mocht nemen aan de bestuurderskant van de auto (de Mercedes, even zodat je dat niet vergeet :P). Eerst hoefde ik alleen maar te sturen, dan kon ik een beetje wennen en oefenen om de auto op de weg te houden, en leren te zorgen dat fietsers nog steeds fietsten wanneer ik voorbij was. Daarna mocht ik ook het gas bedienen, dat is een leuk gevoel want je weet dan dat je voor een groot deel zelf zorgt dat de auto rijdt. Toen kwam de rem om het hoekje kijken. Dat vind ik tot nu toe één van de lastigste dingen, zo'n rem is erg gevoelig, je hoeft je grote teen maar te bewegen of je remt al af... Dus wanneer je je hele voet in één keer naar beneden drukt... Nou ja, je snapt het (dat is overigens nu niet gebeurd omdat ik dat terwijl ik met mijn vader oefende al eens ondervonden had). Toen ik ook dat remmen een beetje onder de knie had kwam het schakelen aan de orde. Dat was nog een beetje lastig omdat ik naar de versnellingspook keek in plaats van naar de weg... Een moment waarop ik blij was dat er een bordje met een L op het dak staat waardoor mensen snappen dat ze er rekening mee moeten houden dat je het gewoon nog niet kunt. Daarna was het eigenlijk al best snel afgelopen, de koppeling heb ik nog niet eens aangeraakt.
Ik vond het echt superleuk! Zo leer je alles tenminste rustig en beheerst. Ik heb al heel veel zin in de volgende keer:D

Ik wilde volgensmij nog meer vertellen maar het is inmiddels 19.57 uur, wat op 4 mei betekent dat je je naar de tv moet haasten om de doden te herdenken.

Liefs

Muizen? Olifanten? Whatever...

2009-05-01T18:58:00.003+02:00

Het is werkelijk dramatisch! Blogger.com (dat is de overkoepelende site van blogspot, voor als je het niet weet) is besmet met de Mexicaanse griep.

Het schijnt echt een vreselijk dramatische griep te zijn die de hele wereld in zijn greep houdt. Echt hoor! Vorige week vertelde mijn moeder mijn oma voor de zoveelste keer dat mijn broertje in mei naar Toscane gaat. Het enige wat mijn oma daarop vroeg was: "Gaat dat wel door dan, met die Mexicaanse griep die heerst?" Ze had dingen kunnen vragen als: "Oh, en wat gaat hij daar dan doen?" Of:"Is het daar warm rond deze tijd van het jaar?" Maar nee, mijn oma vroeg naar de Mexicaanse griep.

Ik weet niet wat het is tegenwoordig, maar het lijkt wel alsof media goochelaars uitblinkers zijn geworden in het omtoveren van muizen in olifanten. Eerst de economische crisis al, nu de Mexicaanse griep en wie weet wat er nog gaat komen. Natuurlijk, inmiddels ís er een economische crisis door het simpele feit dat iedereen weet dat het zo is en daarom niets meer koopt. En natuurlijk, die Mexicaanse griep is bijzonder besmettelijk. Maar ik vraag me af of één besmet geval in Nederland meteen betekent dat niemand meer het land uit kan. En mocht de Mexicaanse griep in Toscane uitbreken, hoe zou mijn broertje (die niet van plan was naar ziekenhuizen te gaan daar) dan besmet kunnen raken met die griep?

Het is mij een raadsel...

Wat ik wel weet is dat Blogger.com totaal van slag is. Niets van wat hij normaal gewoon doet gaat erg goed. Hoewel dat inmiddels gefixt lijkt te zijn...
Snelle griep dan? (Of was Melanie het?)
Nou ja, laat ik er geen groter probleem van maken dan het is ;).

Liefs

Blender

2009-04-29T12:55:00.003+02:00

Zo veel zou ik willen vertellen.

Ik zou willen vertellen over de backspace toets. Op dit moment één van mijn lievelingen. Soms typ ik een stuk tekst, een blog vol gevoelens die niet gepubliceerd kan worden. Dan lees ik het nog eens na, probeer ik het te verwerken. Dan zet ik de cursor achteraan en houd ik de backspace toets ingedrukt. Alles verdwijnt alsof het er nooit was. Backspace is beter dan delete. Delete werkt namelijk precies andersom, alsof je je eigen toekomst veranderen kan. Nee, backspace is beter. Die zou ik in het echte leven ook wel eens willen hebben. Alles wissen. Het verdwijnt alsof het er nooit was. De enige plaats waar het toch blijft hangen is in mijn hoofd. Ik zou ermee moeten leven. Waarschijnlijk zou er vanalles mis gaan wanneer ik in mijn leven beschikking had tot een backspace-toets. Sommige dingen hebben veel effect op anderen, of ik er nou blij mee ben of niet.
Soms lijkt het gewoon te moeilijk. Zou ik willen dat het kon. Dat ik alles kon wissen. Dat spijt me, denk ik.

Ik zou willen vertellen over mijn enorme hekel aan mensen die hun email niet beantwoorden. Daar kan ik niet tegen. Is het zo veel moeite? Deze hekel zorgt voor woede aanvallen die me onzeker maken.

Ik zou willen vertellen dat het leren gewoonweg niet meer gaat. Dat ik me niet kan concentreren. Het moet toch.

Soms zou ik willen dat ik alles zou kunnen vertellen. Dat het niet vreemd zou zijn. Maar dat is het wel, dus kan ik het niet.
Ik voel me soms zo anders dan de rest. Of juist tergend hetzelfde als alle anderen.

Het is gevaarlijk zo te denken.
Gelukkig weet ik één ding zeker. Dat is iets wat me er altijd weer bovenop helpt, of hoger zelfs. God houdt van me.

Liefs

Schatzoeken

2009-04-28T14:37:00.002+02:00

Gisteravond heb ik National Treasure gezien. Ik vind dat echt een geweldige film, ik had hem al wel eens eerder gezien maar het blijft gewoon leuk. Het is eigenlijk de soort van droom om in onze hedendaagse wereld nog échte spanning en sensatie te beleven. Een avontuur, aanwijzingen volgen die leiden naar een schat.

Het gaat eigenlijk helemaal niet om de schat, maar om het spannende van de zoektocht. De genialiteit van het terughalen van de geschiedenis. Je te wanen in langvervlogen tijden. Ver weg van het internet en mobiele telefoon tijdperk. Waarin een reis maken nog spannend was, omdat je dingen kon ontdekken die nog nooit eerder waren ontdekt. Toen mensen nog de fantasie hadden om op zoek te gaan naar schatten. Toen mensen nog durfden te doen wat ze wilden, en zich niet lieten tegen houden. De tijd waarin je nog ongestoord je gang kon gaan.

De tijd waarin vrijheid nog echt bestond.

Toen gingen ze gewoon naar een ander land toe als ze met vreemden wilden praten, daar hebben we nu omegle.com voor. Ik denk dat het wel een hoop problemen scheelt hoor. Vroeger was er namelijk nog geen wereldtaal, ik denk dat gesprekken met vreemden die aan de andere kant van de wereld woonden toen vaak uitliepen op slachtpartijen.
En dat lukt toch echt niet als ik hier zit en de ander heel ergens anders. Tenzij er een voor mensen dodelijk computervirus uitgevonden zou worden. Maargoed, dan gaan we sowieso allen ten onder...

Komen we toch weer echte spanning en sensatie tegen;).

Liefs

PS: deze was een beetje vreemd inderdaad.

In trainingstijd

2009-04-27T16:56:00.002+02:00

Het is "vakantie", wat betekent dat ik maar meteen begonnen ben met keihard leren voor mijn examens. Ondanks het feit dat ik momenteel zodanig afgeleid ben van het leren dat ik bezig ben deze blog te schrijven gaat het erg goed.

Om een reden die vast te verklaren valt lukt het nu gewoon ineens. Ik ben zeer gemotiveerd om mijn examens te halen. Nóg een jaar JFC zou ik niet overleven, sterker nog een zevende jaar middelbare school, waar dan ook, zou ik niet overleven (in een lichtelijk overdreven wereld wel te verstaan, waar dit soort dingen échte problemen zijn.) Daarom moet en wil ik dus erg graag leren.

Daar bij komt ook dat het eigenlijk heel veel rust geeft dat je ongeveer vier hele weken de tijd hebt om te leren. Als het dan eens een dagje niet zo lukt, dan kan je de volgende dag verder te gaan zonder dat je haast hoeft te hebben. Alle andere dingen zijn inmiddels weg gevallen. Naar school hoef je niet meer, en niets hoeft snel, en dat scheelt zo veel stres dat leren eigenlijk zelfs een beetje leuk wordt. Al is dat natuurlijk mijn mening.

Verder denk ik dat ik mezelf maar aan allerlei manieren van positief denken ga onderwerpen. In mijn hoofd moet ik constant herhalen dat ik zeker weet dat het allemaal helemaal goed gaat komen. Dat ik gewoon slaag, dat ik het kan. Ik heb het immers tot hier aan toe ook gered. Er zijn mensen die voor veel lastigere opgaven staan en het ook gewoon doorstaan. Vergelijken met anderen heeft geen zin, je bent gewoon zo goed als je zelf bent (heel goed dus:P). Peace of cake, eitje. (Een beetje een vieze combinatie, weet ik, al heb ik het nooit geprobeerd.)

Ook concentratie trainingen zijn van levensbelang (slagensbelang eigenlijk, maar dat is niet echt een woord, en waarschijnlijk ook niet erg toepasselijk.) Mijn gedachten op één onderwerp gericht houden, een zinnig onderwerp wel te verstaan. Mezelf er toe dwingen gewoon door te werken aan mijn samenvatting en vooral niet op de tijd letten, of op mijn maag die zegt dat er wat in moet komen en heel snel. Ik heb zelfs geregeld even een pauze tussendoor, op van die momenten dat ik me echt even niet kan of wil concentreren. Dan mag ik zomaar eventjes tussendoor toegeven aan de afleiding. Een enorme luxe, aangezien dat meestal betekent dat ik never nooit meer verder ga met wat ik eigenlijk moest doen, daarom mocht het nooit van mezelf. Maar nu, nu weet ik dat het me gewoon gaat lukken om maar eventjes afgeleid te zijn. Om even aan mijn haar te prutsen, of deze blog te schrijven. Zodat er in mijn hersenen verbindingen kunnen worden gelegd tussen dat wat ik zojuist heb opgenomen aan leerstof.
Ik hou gewoon mijn hersenen voor de gek. Ze denken even rustig bezig te zijn, maar dat zijn ze helemaal niet.

Grappig eigenlijk.

Ach, de wereld zou een betere plaats zijn zonder haast. Alleen ga ik nu toch maar weer snel verder met geschiedenis. Dat vat zichzelf immers niet samen.

Liefs

Hele verhalen

2009-04-25T19:38:00.002+02:00

Nog een paar weken en dan is het zo ver: de examens. Als ik die doorsta ben ik voorgoed klaar op het JFC. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar heel vaak naar uit heb gekeken, maar nu het steeds dichterbij komt krijg ik er toch een beetje de kriebels van.

Deze week waren de laatste schooldag en kandidatendag. Bij een gebrek aan woorden die wilden meewerken aan mijn vorige blog ga ik daar hier ook nog maar wat over vertellen.

De laatste schooldag was eigenlijk niet heel veel anders dan andere schooldagen. Ik had me er niet heel erg op verheugd en eigenlijk drong het 's morgens nog totaal niet tot me door dat het al de laatste schooldag was. Laatste schooldagen waren nooit zo boeiend, ze waren nooit helemaal voor het laatst. Alleen op de basisschool, maar daar wilde ik eigenlijk alleen maar heel graag weg. Van het JFC wilde ik ook heel graag weg. Elke keer als ik weer allerlei onzinnige dingen voor school moest doen keek ik uit naar het moment dat dat nooit meer nodig zou zijn, althans niet op het JFC. Maar toen die laatste dag toen eindelijk was aangebroken kwam ik erachter dat de laatste schooldag heel definitief is. Het is een soort van tot nooit meer ziens. Eerst had ik gewoon een blokuur Engels met mijn klas. Het eerste uur werd er echt nog "gewerkt", nou ja, we hebben de leraar maar in die waan gelaten. Het tweede uur hebben we naar Mr. Bean gekeken, wat meestal enkel nog vage grimmassen oproept bij mensen omdat er zelden nog mensen zijn die er echt om kunnen lachen. En toch was het erg gezellig.

In het uur daarna werd er pas echt afscheid genomen. Onze klas had er, samen met de allerleukste mentor van de hele school meneer van Harten, speciaal een uurtje voor gepland. Met z'n allen hadden we een mooi cadeau gekocht waarmee we meneer van Harten werkelijk sprakeloos hebben gemaakt. Daarna kwam de taart en het snoep boven tafel. We zijn op de foto geweest. Ieder van ons kreeg nog een boekenlegger van meneer van Harten.
Toen was ook het einde van de laatste lesdag aangebroken. Een beetje ontregeld gingen we naar huis, tenminste ik wel. Het was vreemd om zo weg te gaan. Om te weten dat zo'n dag hierna nooit meer zou komen. (Dat is eigenlijk met elke dag zo... maargoed als je daar altijd bij stil moet gaan staan.)

Pas later die dag begon ik de leuke kant van het hele laatste schooldag idee pas weer in te zien. Om precies te zijn was dat toen ik met Anne voor het pannenkoekenrestaurant op Melanie stond te wachten. Dat was net nadat Anne en ik erachter waren gekomen dat dinsdag niet binnen donderdag tot en met zondag valt, en net voordat we besloten dan maar naar de Chinees te gaan. Melanie kwam ontzettend laat aankakken vanwege haar rijles die was uitgelopen omdat er iets aan de lesauto mankeerde. Gelukkig vond de Chinees dit niet erg. Onder het eten hebben we denk ik meer gelachen dan gepraat. We waren ongelofelijk melig, en de muziek in het restaurant werkte niet bepaald mee. Ik denk dat het Chinese pop was of iets in die trant, maar het was echt zo maf dat we er geregeld van in de lach schoten. Nadat we te weinig hebben betaald voor ons eten omdat we net 35 eurocent te kort kwamen gingen we naar mijn huis. Melanie en Anne kwamen logeren. We hebben toen een film gekeken en zijn daarna gaan slapen omdat we niet als zombies in walibi rond wilden lopen.

Ik kan me nog herinneren dat ik dacht: walibi is het ergste wat ik nog zal moeten ondergaan voor de examens.
Dat bleek heel erg mee te vallen. De meeste mensen die mij kennen weten inmiddels wel dat pretparken niet echt mijn idee van pret zijn. Ik weet niet waarom dat is, mijn ouders houden er ook niet van en mijn broertje ook niet dus waarschijnlijk is het een familie ding. Het kan ook komen door het feit dat ik eigenlijk gewoon een letterlijke zenuwenlijder ben. Altijd als ik iets totaal nieuws moet doen, of iets waarvan ik niet weet wat ik er van kan verwachten krijg ik de zenuwen. Dat is zelfs zo erg dat ik niet meer kan eten.
Verbazingwekkend is wel dat mijn zenuwen na de El Condor spontaan waren verdwenen. Dat zal ik even uitleggen.

Die morgen gingen we toch weer naar school. Eigenlijk zwaar nutteloos zo'n laatste schooldag want de dag daarna is kandidatendag. Met een stuk of acht bussen vertrokken we die morgen naar walibi. Hester en Anne hadden in de bus al bedacht dat we het best als eerste in de El Condor konden gaan, dan was het namelijk nog rustig. De El Condor is zo'n achtbaan waar je benen bungelen en je werkelijk keihard een slag in de rondte wordt geslingerd. Dus dat deden we. Terwijl we er heen liepen was ik bezig me af te vragen of ik er in zou gaan of niet. Maar al voor dat ik dat had kunnen bedenken waren we bij de ingang aan gekomen. Daar bedacht ik dat ik makkelijk even mee kon lopen, terug kon ik altijd nog. Ik werd er wel erg zenuwachtig van kan je vertellen. Eenmaal bij de ingang besloot ik, zoals al te verwachten was, om het maar gewoon een keer te doen. Erger dan dood gaan kan je toch niet gebeuren. Dus daar zat ik dan. Achter me zat een meisje van school die ook niet vaak in achtbanen ging. Nog voordat we boven waren zei ze: Wat heb ik gedaan? En daar sloot ik me volledig bij aan, ik wilde er eigenlijk het liefst uit, maar daarvoor was het al lang en breed te laat. Ik heb nog nooit zo hard gegild. Maar toen ik er eenmaal uit was vond ik het erg leuk en stoer van mezelf dat ik het had gedaan.

Toch ben ik verder niet meer in achtbanen geweest die dag. Het is en blijft toch niet helemaal mijn ding. Maar ik heb genoeg andere leuke dingen gedaan, zoals de wildwaterbaan, de boomstam-attractie, de zweefmolen en nog meer van dat soort dingen. Natuurlijk heb ik ook een heerlijke suikerspin gegeten:D Dat hoort er ook wel een beetje bij vind ik. Het was een hele leuke dag!!

Maargoed, nu is het leren geblazen. Om heel eerlijk te zijn moet ik toegeven dat ik daar nog niet mee begonnen ben... Eerst maar eens even uitrusten dacht ik, en dat heb ik gedaan.

Liefs

Tja...

2009-04-24T15:40:00.004+02:00

Momenteel heb ik bijna letterlijk een writersblock. Bij alles wat ik probeer te schrijven blijf ik genadeloos steken. Het is gewoon angstaanjagend.

Ik denk dat het gisteren begonnen is met de uitnodiging voor mijn verjaardag voor de mensen van de kerk. Waarschijnlijk denk ik gewoon altijd te lang over dat soort dingen na. Het lukte me gewoon niet om een zinnige vrolijke tekst in dat mailtje te krijgen. Dat werkt vreselijk op mijn zenuwen, dan krijg ik het koud en komen er allerlei onzekere gedachten in me naar boven.
Ook mijn reactie op een kamer in Leiden kwam er gewoon niet helemaal uit. Ik heb er een uur over gedaan om een fatsoenlijke beleefde formele mail naar die mensen te sturen. Ik word er kriegel van.

Deze blog is ook zeer zeker niet wat ik er van had verwacht. Het helpt ook niet, het lijkt alsof het alleen maar erger wordt. Bij elke zin heb ik meer het gevoel dat ik het gewoon niet meer kan.

Ik moet het gewoon van binnenuit laten komen denk ik. Het moet eruit stromen, alsof mijn gedachten door mijn vingers naar buiten komen. Alleen lijkt het wel of alle woorden wegvluchten voor mijn handen, zodat ik ze niet kan pakken om ze hier neer te zetten.

Zo nu en dan sla ik mijn armen over elkaar om te kijken naar het scherm. Niet om te lezen wat ik al heb zoals ik andere keren altijd doe, maar om wanhopig niets te gaan zitten denken. Het werkt een beetje claustrofobisch. Alsof mijn gedachten opgesloten zitten in een kleine ruimte, mijn lichaam. Mijn gedachten zijn sowieso een beetje vreemd de laatste tijd. Soms verzeil ik zonder reden in een dagdroom, dan staar ik net zo lang voor me uit tot iemand voor mijn hoofd langs zwaait om me wakker te maken. Ik staar gewoon zonder ergens aan te denken.
Het is vervelend.

Aha. Ik denk dat ik het touw te pakken heb!
Ik moet gewoon doorgaan. Gewoon schrijven tot er iets uit komt. Ik denk dat ik mijn examen-leer-rooster maar even uitstel naar volgende week maandag. Dan heb ik even rustig de tijd om naar boven te klimmen, de put uit.

Als je hier bent aangeland zonder tussendoor in slaap te vallen wil ik je graag feliciteren! In alle andere gevallen wil ik graag zeggen dat deze site altijd beschikbaar is wanneer je last hebt van slapeloosheid.

Liefs

PS: toch vreemd dat ik een hele blog heb geschreven...

Dat waar geen woorden voor zijn: een gevoel

2009-04-20T17:26:00.003+02:00

Soms zou ik willen dat ik een vogel was.
Dan zou ik hoog op het topje van een boom kunnen gaan zitten en me van daar gewoon de afgrond in kunnen storten, wetend dat ik mijn vleugels uit kan slaan en weer veilig zal landen. Dan zou ik vrij zijn om te gaan en te staan waar ik zou willen. Ik zou me geen zorgen hoeven maken, ik zou zelf weten hoe ik aan eten moest komen. Een soort ingebouwde kennis die ik bezat. Ik zou parmantig over daken kunnen lopen, voor de neus van een kat kunnen wegvliegen.
Mijn vrijheid zou me leiden naar door mensen nooit ontdekte oorden. Plaatsen waar een mens met geen mogelijkheid zou kunnen komen.
Ik zou het pure van het leven kunnen ervaren waaraan mensen zijn voorbij gegroeit.
Echt leven.
Er zou rust en stilte zijn. Niemand die me op zou kunnen jagen om duizend dingen te doen waarvoor ik niet was bedoeld.
Ik zou de tijd hebben om te genieten van mijn leven.
Samen met een mannetjes vogel, een echte heer zou ik een nestje kunnen bouwen. Als ik een vogel was zou mijn instinct me vertellen wie dat heertje zijn zou.
Dan zouden we samen vliegen.
Een spoedige dood zou volgen. Ik zou te pletter slaan tegen een muur, iets onnatuurlijks. Of een jager schiet me uit de lucht.

Maar ik ben geen vogel, ik ben een mens.
Vliegen zal ik nooit kunnen zonder hulp van milieuvervuilende apparaten. Maar vrijheid kan ik zoeken, liefde kan ik vinden.

Misschien moet ik maar gewoon een beetje anders zijn...

Vervolg van de illegale blog, die nu niet illegaal meer is.

2009-04-17T13:58:00.002+02:00

Ik weet nog precies waarover ik wilde schrijven in mijn illegale blog, alleen leek het me niet erg toepasselijk deze nog af te maken terwijl het op dit moment volkomen legaal is om deze blog te schrijven.

Mijn illegale blog zou gaan over mijn ietwat stiekeme doch onbedoeld stiekeme karaktertrekken. Als ik heel eerlijk ben moet ik namelijk bekennen nogal een stiekemerd te zijn. Ik ben er echt heel erg goed in om dingen te observeren, daarna stiekem ergens in te kijken en alles wat ik aangeraakt heb daarna weer net zo terug te zetten als het daarvoor stond. Dat alles natuurlijk geruisloos, ook in geruisloos zijn ben ik namelijk erg geoefend. Zo bijvoorbeeld ook bij het traplopen, dat wil ik gewoon zo stil mogelijk doen. Dat is een drang die ik niet kan verklaren. Mensen schrikken daar regelmatig van, namelijk als ik op zolder kom. Dan loop ik stilletjes de trap op, de zolderkamer in en begin te praten tegen degene die dan achter de computer zit. Meestal besef ik van te voren niet dat die persoon me dan niet aan heeft horen komen, wat nogal eens een schreeuw veroorzaakt heeft. Ook wil ik het liefst stil eten, zodat anderen mijn binnensmondse gesmak niet horen. Dat is enkel omdat ik daar zelf zo'n hekel aan heb dat ik anderen dat onplezier niet aan wil doen.

Tot daar aan toe is het nog niet erg stiekem. Wat wel erg stiekem was, was wanneer ik deze week stiekem mijn verjaardagscadeau (wat ik overigens samen met mijn moeder heb gekocht, en waarvan ik al weet wat het is) nog eens uit de verpakking heb gehaald. Ik kon er niets aan doen, de drang om het ding (ik ga niet verklappen wat het is) nog even te zien was gewoon sterker dan mijzelf. Nu wist ik waar mijn moeder hem verstopt had, dus ik liep de overloop kast in en keek even rustig zonder iets aan te raken tot ik het zag. Ik bekeek hoe het doosje daar stond, ging naar mijn kamer en sloot de deur achter mij. Heel voorzichtig maakte ik het doosje open, er mocht niets beschadigen dat zou opvallen. Even keek ik naar de inhoud van het doosje. Daarna stopte ik alles zorgvuldig terug, net zoals ik het in het doosje had aangetroffen. Toen zette ik het doosje weer precies op dezelfde manier terug in de kast.

Wat ik me nou af vraag is of het iemand ooit opgevallen zou zijn wanneer dat doosje anders had gestaan. Of mijn moeder zich dan had af gevraagd: zou ze er nog aan gezeten hebben? Zelf heb ik altijd precies door wanneer iemand aan mijn spullen heeft gezeten. Mijn kamer mag dan een chaos zijn, maar hij is wel zeer georganiseerd (die chaos) als iemand iets anders terug legt dan het daarvoor was dan merk ik dat. Anderen merken echter nooit wanneer ik stiekem in hun spullen heb zitten kijken (ik ben dan meestal wel zo eerlijk dat ik dat vertel... maartoch in al die andere gevallen heb ik er nooit wat van gehoord.)
Dan vraag ik me af: als ze niets merken heb ik alles dan gewoon zo goed terug gelegd, of ben ik gewoon de enige die het door heeft wanneer iemand aan haar spullen zit?

Verder ben ik wel te vertrouwen hoor ;)

Liefs

Nóg een Chinees

2009-04-14T14:25:00.003+02:00

Goed die andere voorgaande blog ga nu niet afmaken aangezien het onderwerp van die blog me nu al niet meer aanspreekt.

Ondertussen heb ik kennisgemaakt me een Chinees. (Nee, helaas, niet dé Chinees uit een vorige blog) Maar een echt Chinees, die ook werkelijk in China woont. Tenminste ik geloof hem op zijn woord als hij dat zegt. Hij is 20 jaar en hij woont in Chengdu, hij zit op de universiteit daar. Ik heb veel van hem geleerd in het luttele anderhalf uur dat we met elkaar praatten. Net wanneer ik antwoord had gegeven op de vraag hoe ik meestal online communiceerde met mensen verbrak hij de verbinding.
Zeker een halve minuut heb ik naar het beeldscherm gestaard, zo verbaasd was ik. Het was een gezellig gesprek geweest, en volgensmij hadden we net besloten dat we dat wel vaker konden doen toen hij me ineens zomaar wegklikte.
Nu ben ik boos op hem. Ik had namelijk al die tijd gewoon met hem zitten praten over van alles en nog wat, vooral over China, ik had expres niet gegeten zodat ik nog door kon praten. En dan nog klikt hij me gewoon weg, zonder ook maar gedag te zeggen.

Ik was nooit zo'n goede chatter. Nu waarschijnlijk nog steeds niet, aangezien ik echt niet wilde stoppen tegen die jongen te praten voordat ik wist hoe ik hem vaker kon spreken. Ik ben denk ik gewoon niet iemand die makkelijk dingen los laat.
Toch vind ik de site http://www.omegle.com/ erg leuk. Ik hoorde het vandaag van twee goede vriendinnen wiens privacy ik hier niet zal schenden door hun namen te noemen. Je wordt op die site namelijk gewoon aan een andere willekeurige gebruiker gekoppeld en met die persoon kan je dan gaan praten. Bevalt het gesprek je niet, of wil je gewoon stoppen dan druk je op de "Disconnect" knop. Die knop is bij mij best gevreesd geworden, zoals je misschien uit bovenstaand stukje wel kunt begrijpen. Maargoed, dat gekoppeld worden is erg handig, normaal weet ik in chatruimtes namelijk nooit tegen wie ik moet praten. Dan moet je je voordoen als iemand die dat ding "owned" wil je dat mensen tegen je gaan praten. Hier hoef je zelf niemand uit te zoeken, een computer doet dat blijkbaar voor je. Dat is grappig.

Al wordt je ook vaak zat aan mensen gekoppeld die heel erg raar tegen je doen. Daar is de "disconnect" knop wel erg goed voor. Alleen het is echt verbazingwekkend als je iemand krijgt met wie je dus best goed kunt praten over allerlei dagelijkse dingen, of gewoon over hoe het leven daar is. Ik vind dat ergens erg vreemd, je praat dan met iemand die misschien wel helemaal aan de andere kant van de wereld woont. Je ontdekt verschillen en overeenkomsten tussen de landen. Je leert iemand een klein beetje kennen. Ergens vind ik dat bijna wonderlijk (dan voel ik me net iemand die nog nooit van internet heeft gehoord en erachter komt dat dit soort dingen mogelijk zijn. Ook iets wat grappig is om over na te denken: wie heeft ooit internet verzonnen en hoe? Sowieso, hoe is het mogelijk??) Echt hartstikke leuk, je moet het zeker eens proberen. Al blijkt het wel een beetje verslavend te werken.

Toch denk ik dat er ook een hele grote desillusie in schuilt. Je ziet het maar aan de Chinees, zo denk je een interessant gesprek te hebben, en zo issie weg. (Waaah dat is volgensmij iets typisch Chinees ofzo, die Chinees in mn vorig blog was er ook ineens, en daarna was hij ook weer weg... Eigenaardig.)

Ik ga het denk ik toch nog maar een keer proberen ;)

Liefs

Illegale blog

2009-04-14T09:52:00.002+02:00

Ik schrijf momenteel een blog vanuit het computerlokaal opschool terwijl ik weet dat meneer Wessels gaat briesen als een leeuw als hij erachter komt dat ik geen Duitse tekst aan het lezen ben maar deze blog aan het schrijven ben.

Dat brengt me meteen op een onderwerp voor deze blog...
Daar zal ik later op terug komen aangezien de bel net ging

Druk op de ketel

2009-04-09T16:51:00.002+02:00

Mijn blog lijkt steeds meer lezers te krijgen. Ik moet zeggen dat ik daar erg blij van wordt maar dat het ook enige druk op de ketel zet om echt blogs te schrijven. Dan komt het probleem om het hoekje kijken dat ik niet meer weet wat te schrijven omdat ik schrijf omdat mensen het lezen. Oké, dat was erg vaag. Ik zal me beter proberen te verwoorden. De druk die ik in mijn diepste binnenste voel is erg hoog, ik voel me net een fluitketel die op het punt staat te gaan fluiten. Het voelt een beetje alsof er weer een digitale schreeuw aan te pas gaat komen vandaag, alleen denk ik dat ik deze keer wel in staat zal zijn hem in te houden. Al voel ik hem wel zitten.

Kijk, dat is het gewoon. Aan de ene kant komt mijn oude blogprobleem weer terug, van toen ik nog de occasional blog op hyves schreef. Dat probleem hield in dat ik niet schreef voor mezelf maar voor andere mensen. Daarbij hield ik met vanalles rekening. Wat zouden zij denken? Kwets ik hier mensen mee? Kan ik dit nou wel zeggen? Maar vooral: wat denken mensen wel niet over mij wanneer ik dit schrijf?
Met dat soort vragen schrijf je geen blog. Te veel factoren maken iets onduidelijk (dat zie je maar weer bij moeilijke wiskunde toetsen).

Nu heb ik een ander probleem. Ik wil graag grappig zijn. Ik voel de druk om iets te schrijven waar mensen keihard om kunnen lachen. Iets wat mijn blogs het lezen waard maakt. Ik moet zeggen, dat maakt blogs schrijven tot iets moeilijks. Alsof het een toets is. Of een eerste regel van een boek of verhaal die je achterna zit. Ik krijg bijna een blogwritersblock. Ik heb ook werkelijkwaar geen idee of die term al bestaat, maar als dit nog niet het geval is dan vind ik dat dat vanaf nu zo is. Want het bestaat wel degelijk. Vraag het enig iemand die ooit heeft geprobeerd een blog te schrijven en ze zullen het zeker beamen (Schrijf je dat zo? Want zo lijkt het alsof je ergens amen op zegt, hé dat zou best eens de oerbetekenis van het woord beamen kunnen zijn...)

Het vervelende is alleen dat blogs schrijven juist iets ontspannends hoort te zijn. Iets waarmee je aangeeft dat je geniet van de dingen die je meemaakt door ze te vertellen. We hebben allemaal al zo veel haast. Tergend om te zien hoe onze maatschappij erdoor verloedert. Iedereen is overal mee bezig, behalve met leven om het leven.

Dus laten we ervan genieten! Laten we een heerlijk feestje gaan bouwen. Zet je favoriete nummer op en dans (of ga er nors bij zitten kijken als jou dat blij maakt). Wees jezelf en laat je niet tegen houden door wat anderen zouden kunnen denken. Doe lekker gek! Lach om niets. Probeer eens iedereen die je tegen komt gedag te zeggen of zoiets vrolijks. Leef om het leven. Ga ervoor!

Liefs

Zo is-ie er, en zo zie je 'm nooit meer terug!

2009-04-07T16:04:00.002+02:00

Laatst is er iets vreemds gebeurd. Ik hoorde een paar vriendinnen van mij praten, de één vroeg op een beetje een geheimzinnig toontje aan de ander:
"Heb je 'm nog gespot?" De ander antwoordde:
"Nee, ik heb er wel op gelet maar ik heb 'm niet meer gezien." Zoals je je waarschijnlijk wel kunt voorstellen werd ik erg nieuwsgierig, helemaal omdat het mijn vriendinnen zijn, die praten namelijk nooit op zo'n manier over jongens. (dat is onder hun niveau:P) Dus ik vroeg aan die laatste wat er aan de hand was, waarop zij vertelde dat die andere vriendin een knappe Chinees (zo noemen we hem, al zou Aziaat waarschijnlijk een betere benaming zijn aangezien niet zeker is dat hij uit China komt) had zien lopen bij ons op school.

In de pauze kon ik het natuurlijk niet laten er nog even op door te vragen. Het ging dus om een knappe Chinese jongen van ongeveer onze leeftijd met wat langer haar en baggytrousers die gewoon heel erg opviel. Hij had gewoon één of andere uitstraling zeiden ze (als ik het me goed herinner in ieder geval).
Maargoed alleen die twee vriendinnen hadden hem 'gespot', inmiddels was iedereen natuurlijk erg nieuwsgierig geworden naar deze knappe Chinees. (Niet om het één of ander, maar ik zou gewoon graag willen weten hoe een knappe Chinees eruit ziet, niet dat ik die nog nooit heb gezien of zoiets, maar meer omdat ik graag zou weten wat het idee van knap van mijn vriendinnen is.)

Nu vraag je je vast af wat we toen hebben gedaan. Nou, ik zal het je vertellen: we hebben expedities door de school gehouden, in groepjes, opzoek naar de Chinees. We zijn zelfs in de onderbouw geweest, waar we zelden komen omdat daar alle irritante kleine figuurtjes zitten die bruggers en onderbouwmensjes worden genoemd. (Nou ja, er zitten ook hele schattige kleintjes bij hoor:P) Het idee is alleen dat je daar gewoon niet komt tenzij je er echt moet zijn. Werkelijk overal hebben we gekeken, maar we hebben hem niet gevonden. We hebben zelfs bij de schuifdeuren staan kijken naar alle mensen die na de pauze weer naar binnen kwamen of hij daar misschien bij liep. Alle hoofden zijn gescant. De enige chinezen die we hebben gezien horen bij de groep kleine irritante figuurtjes uit de onderbouw...

Die missie was dus niet geslaagd. Toch hield dat ons niet tegen. Nee, echt niet. Werkelijk kneuziger kan je het je bijna niet voorstellen. Ik schaam me bijna om dit te vertellen, maar in mijn blog ken ik eigenlijk niet erg veel schaamte, ik heb tenminste iets te vertellen en dat kan niet iedereen zeggen ;). Goed, we hebben dus aan allerlei popiejopies gevraagd of zij een Chinees kenden die aan de beschrijving voldeed. Gelukkig wisten zij het ook niet, anders waren we waarschijnlijk ook nog voorgesteld aan onze knappe Chinees en dat was nog veel kneuziger geweest.

Om heel eerlijk te zijn was ik die knappe Chinees alweer bijna vergeten. Totdat we vandaag de examenklas foto hadden en één van die vriendinnen die hem wel hadden gezien tegen me zei:
"Het zou wel heel eng zijn als we straks die foto krijgen en blijkt dat de Chinees daar op staat." Toen werd mijn fascinatie voor de Chinees weer helemaal opgewekt en besloot ik de blog te schrijven die ik eerder ook al had willen schrijven maar waar het niet van gekomen was.

De conclusie van dit hele verhaal is gewoon dat je soms mensen tegen komt die heel veel indruk op je maken maar die je vervolgens nooit meer terug ziet. Als je daar lang over na gaat denken is dat eigenlijk heel vreemd.
Gekker is alleen het idee dat je die persoon dan later wel weer tegen komt. Dat had ik laatst in Utrecht, toen zag ik op het station een jongen lopen die me heel bekend voor kwam. Alleen ken ik helemaal niemand in Utrecht dus had ik eerst geen idee hoe het kwam dat ik die jongen toch echt dacht te herkennen. Na een tijdje herinnerde ik me ineens dat ik hem op tv had gezien bij zo'n programma waarin mensen een week lang voor elkaar gaan koken (vraag me niet waarom ik dat keek, dat was vast omdat ik me verveelde en geen zin had iets zinnigs te doen.) Toch is het vreemd dat je zo iemand dan tegen komt en ook nog herkent. Ook heel vreemd is het als je op vakantie bekenden tegen komt. Hele volksstammen verplaatsen zich in de vakantie en dan kom je ergens heel anders iemand tegen die je kent en waar je dan droog "hoi" tegen zegt.

Ach ja. Veel kan je er niet aan doen. Het is alleen wel erg leuk om er af en toe eens over na te denken hoe vreemd alles eigenlijk in elkaar zit. Ook mensen die elkaar niet kennen hebben vaak op de één of andere manier een band met elkaar als ze oogcontact hebben gemaakt. Je herinnert je dat soms gewoon, ik denk dat dat ook een soort van band is...

De Chinees zagen we alleen nooit meer terug, misschien komt het ooit nog eens. Misschien zal dit altijd een onopgelost raadsel blijven.

Liefs

De overtreffende trap van niets is...

2009-04-05T15:56:00.003+02:00

Duidelijk is waarschijnlijk wel dat ik mijn vorige blog vrij moeilijk zal kunnen overtreffen. Inmiddels weet ik wel waar mijn concentratievermogen is gebleven... Het zal waarschijnlijk in konijnenkeutels zijn veranderd omdat iemand (Melanie) zo vriendelijk is geweest om hem aan haar konijn te voeren:P

Al mijn hoop is verloren.

Sjonge dat is een dramatische zin zeg. Ik neem hem meteen maar terug... Dat er echt mensen zijn die dit letterlijk denken. Daar kan me er weinig bij voorstellen.

Oké, de kant waar deze blog heen gaat bevalt me niet dus ik zal een keiharde ruk aan het stuur geven en het gaan hebben over (even heel hard nadenken...) talent en onzekerheid. Ik heb geen idee waar dit heengaat, het kan maarzo zijn dat ik aan het einde van deze blog op de delete-knop druk en jullie dit allemaal nooit zullen lezen... Al heb ik ook werkelijkwaar geen idee waarom ik dit dan überhaupt schrijf, maargoed ik doe wel vaker rare dingen.

Talent en onzekerheid dus. Ik betrap me er de laatste tijd steeds vaker op dat ik denk: ik ben nergens goed in. Dat denk ik dan op een hele paniekerige manier, probeer het je maar voor te stellen... Dan hoor ik bijvoorbeeld iemand zingen en dan denk ik: hé alweer iets wat ik niet kan. Nou ja, ik kan het misschien wel maar ik heb de durf er niet echt voor. Ik zing alleen in hele grote groepen waar niemand me ooit zal kunnen onderscheiden van iemand anders, of alleen met mijn cavia als enige toehoorder. Zij klaagt niet, al zou ze het willen.
Alleen is dat nog niet het ergste. Erger is wanneer ik ga bedenken wat ik allemaal wel kan. Daar kan ik dan nooit echt goed op komen. Verder dan een hoop tijd verspillen kom ik niet en dat is vervelend. Sommigen denken dat ik kan schrijven, alleen maar omdat ik ooit zei dat ik daarvan hou. Nooit hebben ze iets van mijn hand gelezen, en toch vinden ze dat ik er altijd erg goed in ben. Onwaarschijnlijk, toch? Of gaat het er niet om wat je echt kan maar meer om dat wat mensen denken dat je kan? Nog beter, wat je zelf denkt dat je kan? Een beetje in de trant van: als je je niets verbeeldt ben je ook niets.

Ik sta verbaasd van mezelf. Volgens mij heb ik mezelf zojuist een antwoord bezorgd op een vraag die me al enige tijd heeft bezig gehouden. Ach ja, ook hier hebben we in onze geweldige Nederlandse taal een uitdrukking voor: waar een wil is, is een weg! Als ik schrijfster wil zijn dan zal ik dat worden ook, er onzeker over zijn helpt dan geen flikker (het spijt me voor mijn ietwat botte taalgebruik)(en ja ik heb wel door dat ik het met dezelfde moeite om deze verontschuldigende zinnen te typen weg had kunnen halen). Het gaat er gewoon om dat ik zelf denk dat ik het kan, en dat geldt denk ik voor alles wel. (Tenzij je van plan bent ooit een keer op eigen kracht te gaan vliegen, dan zou ik je aanraden alles wat je zojuist hebt gelezen direct weer te vergeten en te blijven bij: dat kan ik toch niet.)

Goed, zoals ik aan het begin van deze blog al aankondigde heb ik mijn vorige blog waarschijnlijk niet overtroffen. Om toch nog met een originele uitspraak af te sluiten:

Doe maar gek dan doe je al gewoon genoeg!

Liefs

Vermist: mijn concentratievermogen...

2009-04-01T19:05:00.002+02:00

Dit wordt een oproepje, denk ik. Het is namelijk zo dat ik echt werkelijkwaar helemaal gestoord begin te worden. Voor kunstgeschiedenis moest ik een presentatie maken over de één of andere schilder, en daar heb ik verdorie de hele middag over gedaan. Weet je wat het resultaat is? Net twee kantjes A4 met op elke een grote afbeelding en zo ongeveer tien regels tekst.
Ook schrijven wil gewoon niet lukken. Al is het de bedoeling dat het enkel klinklare onzin wordt zonder enige betekenis met als enige functie te zorgen dat mijn schrijven misschien iets beter wordt en als andere functie mijn hart te luchten. (Deze vorige zin had betrekking op mijn blog en niet op het boek dat ik sinds ongeveer vorige week probeer te schrijven.)

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah
Hm dat lucht wel een beetje op. Soms moet je dat soort dingen gewoon eens proberen. Een elektronische schreeuw uit pure wanhoop is ook een schreeuw...
Echt keihard bovenstaande schreeuwen lijkt me nogal asociaal. Daarbij zou het er wellicht voor zorgen dat ik binnen de korste keren in een gesticht zou belanden. Nou moet ik toegeven dat er waarschijnlijk wel ergens een steekje bij me los zit, maar dat terzijde.

Toch was het vandaag verder wel een leuke dag. Het is mooi weer, daar wordt ik altijd vrolijk van:D Ook de pauze was wederom hilarisch:D Samen met de enige twee lezers van deze blog (het spijt me als jij dit niet bent en wel mijn blog leest, dan wil ik je daar bij deze hartelijk voor bedanken en je vragen een reactie achter te laten en nog eens terug te komen.) heb ik echt enorme lol gehad om de naam Amos en een schaap van mos. We hadden het namelijk over Amos, die het boek Amos in de bijbel heeft geschreven, hij moet een hele grappige man geweest zijn. Eerst bedachten we dat hij de fiets had uitgevonden, daarna dachten we na over zijn naam. Zijn vader was vast een bioloog of iets in die richting die "Aaaah mos" als antwoord gaf op de vraag: "hoe zullen we hem noemen" van Amos' moeder. Alleen kon dat niet kloppen omdat Amos een schapenfokker was en hij dit baantje waarschijnlijk van zijn vader had overgenomen. Volgensmij was Amos' vader toen ineens blind en voelde hij aan mos en dacht hij dat het een schaap was, waarom Amos' moeder hem vertelde dat het mos was. Alleen waarom Amos dan Amos heet? Geen idee...

Daarna had mijn klas bij godsdienst een discussie over het woord waarschijnlijk. In de zin van: Waarschijnlijk is er geen god, durf zelf te denken en geniet van dit leven! Waarschijnlijk laat je nadenken, en dat is bere interessant. Die beer kwam overigens ook in het artikel voor dat we moesten lezen.
Het woord waarschijnlijk is echt geniaal!

Hm, ik denk dat ik nu wel kan stoppen. Er was eigenlijk niets te vertellen. Toch is gebleken dat dit wel het geval was. Er is eigenlijk altijd wel iets te vertellen, de vraag is alleen of het ook interessant is. Hoewel dat er niet eens toe doet.

Goed, ik realiseer me dat ik zojuist te ver ben gegaan. Nu val ik namelijk echt niet meer te volgen. Waarschijnlijk was dit al eerder het geval...

In ieder geval bedankt voor het lezen.

Liefs

PS: (ik heb geen idee of een PS in een blog mogelijk is maar aangezien ik geen error krijg neem ik aan van wel..) Hier komt het in regel 1 van deze blog aangekondigde oproepje nog even: ik ben mijn concentratievermogen kwijt. Hoe ernstig dit probleem is heb je waarschijnlijk tijdens het lezen van deze blog wel gemerkt aangezien het echt overal en nergens over gaat (vooral nergens dat mag je best toegeven). Om je een kleine indicatie te geven van het werkelijke probleem, in mijn hoofd is het nog ongeveer 5 keer zo erg... Dus wanneer je mijn concentratievermogen ergens tegen komt vertel hem dan even dat er een hele leuke beloning op hem ligt te wachten als hij terugkomt.

Stupid little mistake

2009-03-30T16:36:00.003+02:00

Yesterday a friend told me that I have spelled I am wasting time wrong in my blogspot url, it says iamwaistingtime now and that is not correct English.
If I would be really honest I would have to say that I am very ashamed of myself to make a stupid little mistake like this. That's because my English seems very bad now, and it actually isn't...

I have tried to make up good excuses for this little mistake. But I couldn't come up with more then: I sold my brain on Friday, last Friday actually. The Friday when I started this blog. Since then I have been doing the most stupid things. This is actually one of those mistakes. I'll explain: Friday I got this chainmail about this little boy who didn't have a brain. That boy's parents made this e-mail to find their son a brain. I was so touched by this story that I did it. I helped the boy out by selling my brain. That evening I went to the hospital, where they would preform the surgery on me. They did a really good job on it, and they filled my head up with canned strawberry's afterwards. They took them out of the can first, that should be clear. So, at this moment I don't have a brain anymore. I don't really care about that because the boy and his parents are really happy now. And after all, we are all going to die, some sooner than others. So, I thought, what does it matter? I don't need a brain to live my life. I mean it is not that I remembered any of the things that I have learned at school, so with strawberry's it should be possible to live my life too.

I will leave my url like this, so that I will always remember the stupid little mistake I have made to sell my brain. This blog probably contains a lot of other things that can be marked as bad English. And if you are such a smartass yourself you should take your time and find them.
But I'll tell you now, that's just a wast of time, or a waist of time as I'd like to say it;)

Thanx for reading this, I hope you had a good laugh!

Love

Ik heb zo'n zin in de zomer!!!!

2009-03-29T19:42:00.003+02:00

Jippie!!! De zomertijd is weer in gegaan. Ik word er echt zo ontzettend blij van. Het is al bijna 20.00 uur en het is nog steeds licht buiten. Mensenlief, het lijkt wel alsof de winter in plaats van een paar maanden een paar jaar heeft geduurd. Ik kan me echt niet herinneren dat ik eerder zo erg naar de zomer heb verlangd...

Misschien komt het omdat vorige zomer zo ontzettend leuk was:D Echt de beste uit mijn leven tot nu toe, en ja dat kan je echt zeggen als je nog maar bijna 18 bent (over iets meer dan een maand). En dit jaar kan het eigenlijk alleen nog maar beter worden! Ik hoop dan namelijk geslaagd te zijn voor mijn VWO diploma:D en daarna ga ik lekker studeren!!! Eindelijk ergens anders heen, het JFC is een geweldige school maar echt, ik heb het er helemaal gehad. Natuurlijk ga ik ook lekker op vakantie. Mooi met mijn ouders mee, maar ik zie niet in waarom dat minder leuk zou zijn. Daarbij komt nog dat ik ook weer naar Flevofestival ga! Daar verheug ik me echt al op sinds ik er vorig jaar weg ben gegaan. Ik kan dan ook echt niet wachten.
Alleen moet ik nog een leuk zomerbaantje zien te vinden. Daar ben ik spijtig genoeg een beetje laat mee begonnen. Ik dacht namelijk dat bij de post werken een superleuk baantje zou zijn, maar nu ik zo'n solicitatieformulier heb ingevuld en erachter ben gekomen dat ik eerst een pokkeneind zou moeten fietsen vind ik het toch minder leuk. Niet dat ik fietsen niet leuk vind hoor, maar het lijkt allemaal zo lastig. Daarbij komt nog dat ik niet eens hele weken kan werken, wat betekent dat ik dan minder geld heb. Dat geld heb ik eigenlijk echt nodig, aangezien ik op kamers zal gaan...
Nou ja, ik verzin er nog wel wat op:P

Ik kan altijd nog een boek gaan schrijven:D...

Liefs

Jengelende acordeonspelers opgepast!!

2009-03-28T18:43:00.003+01:00

Ik kom net uit mijn werk als kassameisje bij de Hema, en ik dacht kom laat ik eens een blog gaan schrijven. Ik vind het nog erg wennen zo'n blog pagina want als je nooit blogt heb je eigenlijk geen idee wat je moet vertellen. Ik moet er eigenlijk nog een beetje in komen.

Maar vandaag denk ik echt wat te vertellen te hebben. Ik heb dus gewerkt, ik werk alleen op zaterdag, en de laatste paar weken staat er werkelijkwaar iedere zaterdag een man pal voor de deur acordeon te spelen. De eerste zaterdag was het eventjes leuk, een half uurtje ofzo, daarna heb je het ook wel weer gehad. Later werd het steeds vervelender. Als je achter de kassa zit hoor je dat gejengel namelijk de hele dag. Het is om gek van te worden. Toch weet die man echt niet van ophouden. Ik vraag me vaak of hij niet gek wordt van zichzelf. Hij staat daar namelijk elke week weer, van negen tot vijf. Echt spelen kan hij niet, het enige wat hij uit kan brengen zijn chaotische deuntjes. Hij speelt samen met een saxofonist, niets mis mee hoor, maar die hoor je er nauwelijks nog bovenuit. Maargoed, je begrijpt vast wel dat ik na zes weken echt helemaal genoeg heb van die man. Toch heb ik geen idee hoe we van die man af zouden kunnen komen.
Je kan moeilijk naar buiten lopen om te zeggen dat je hem echt spuugzat bent.
Samen met mijn collega's heb ik een paar manieren bedacht om hem weg te krijgen. We kunnen naast hem gaan staan zingen, zodat hij zo gek wordt van ons dat hij uit zichzelf weg gaat. Of we kunnen hem bedreigen met een mes, alleen is dat ook zo onvriendelijk, en ook nog eens strafbaar. Daarbij komt nog dat ik zoiets echt niet op mijn geweten wil hebben, mensen pijn doen ligt gewoon niet in mijn aard, zelfs niet als ik alleen maar dreig iets te doen maar die dreigementen nooit waar maak. We zouden natuurlijk ook gewoon die acordeon kunnen mollen, dan kan hij gewoon geen muziek meer maken al zou hij het willen. Of, en dit is toch wel mijn persoonlijke favoriet: we gooien hem gewoon een taart in zijn gezicht. Taarten zat bij de Hema, zou makkelijk moet lukken.
Toch doe je zoiets denk ik gewoon niet. Ik tenminste niet. Mijn collega's ook niet. We zijn denk ik gewoon te aardig, of te netjes, we zijn gewoon oudhollands fatsoenlijk. Ach ja, wat gij niet wilt dat u geschied...

Daarom heb ik nu gekozen voor deze wat mensvriendelijkere oplossing. Een blog. Simpel, en eigenlijk ook nog best leuk om te doen. Zo ben ik van mijn agressie af, leeft de acordeonspeler nog en kunnen we allemaal vrolijk zijn.

Hmm, deze blog is al beter...

Liefs

Mijn eerste blog op blogspot

2009-03-27T15:07:00.000+01:00

Eigenlijk heb ik weinig te vertellen.
Dat is ergens erg triest aangezien een blog bedoeld is om iets te vertellen aan andere mensen die zelf ook graag dingen vertellen.
Waarom heb je dan een blogspot-pagina aangemaakt? Zul je je wellicht afvragen. Ach, dat is een hele goeie vraag waar ik stom genoeg niet echt een heel waterdicht antwoord op kan geven. Het is weer eens een andere manier om schrijven te oefenen. En zo kan ik ook meteen reageren op bloggen van mensen die wel een interessant leven hebben, of liever denken te hebben:) Dat vind ik eigenlijk wel leuk. Dat was eigenlijk ook de voornaamste reden.
Toch zal ik altijd vol blijven houden dat ik schrijven wil, veel schrijven wil, alles schrijven wil en eigenlijk alleen maar schrijven wil. Tenminste op sommige momenten dan. Andere momenten besteed ik liever aan slapen of tvkijken.

Oké, deze eerste blog is tergend slecht, maar ik moet ook nog oefenen.

Misschien dat ik de volgende keer zelfs een andere taal zal proberen, ik zie nog wel...

Voor nu, tabee, thanx!!