Hoe een avond anders kan aflopen dan verwacht

Afgelopen vrijdagavond had ik een druk programma. Eerst ging ik naar een bruiloft, daar zou ik tot tien uur blijven en daarna zou ik bij mijn vriendin Esther in Garderen gaan logeren.

Ik had alles helemaal gepland. Ik had zelfs weer een briefje gemaakt waar ik de trein tijden en perronnummers op had geschreven. Ja, ik was er helemaal klaar voor. Mijn dispuutsgenootjes wensten me een goede reis. Dat moest wel lukken, tenminste dat dacht ik.

Alles ging eigenlijk ook heel goed. Het eerste deel van de reis was precies hetzelfde als de reis naar huis. Alleen vanaf station Amersfoort zou ik naar Putten reizen waar mijn vriendinnen me zouden oppikken. Op station Amersfoort moest ik op perron 2b de stoptrein naar Zwolle nemen. Ik was ruim op tijd aangekomen, dus ik stond even te wachten. Ik luisterde heerlijk naar Mumfords & Sons en danste een beetje (niet te opzichtig) om warm te blijven want er waaide, zoals zo ongeveer altijd op station Amersfoort, een koude wind. Het was toen bijna tien over half twaalf.
Gelukkig kwam de trein naar Zwolle al vroeg het station binnen rijden. Dat was mooi, want binnen was het lekker warm.

De trein passeerde een bord waar de tijd in lichtgevende letters werd weergegeven: 23.39. Ik dacht: wat een heerlijke muziek is dit toch.
Hé, we rijden heel hard een station voorbij... En nog één... We gaan wel erg hard...

Mijn hart begon iets sneller te kloppen. Het zou toch niet? De trein ging steeds sneller rijden. Langs de spoorbaan waren steeds minder lampjes te zien.
Shit. Ik keek eens om me heen. O nee! Dit is een intercity naar Zwolle!!
Goed, ik moest rustig blijven. Eerst maar eens sms-en naar Aziza. Twee seconden later ging mijn telefoon, het was Aziza met Esther die op de achtergrond bezorgd zei dat er waarschijnlijk geen stoptreinen meer gingen.
Ik sprak af dat ik eerst maar zou afwachten tot ik in Zwolle was, dan zou ik wel weer verder zien. Er ging vast nog wel een intercity terug naar de bewoonde wereld.

We joegen door en door en door. In mijn hoofd smeekte ik of de trein niet kon stoppen, of we er niet al bijna waren. Ik was alleen, en het leek me niet erg veilig om in mijn uppie op station Zwolle rond te lopen.
Zodra de trein stopte en de deuren open waren gegaan sprong ik de trein uit. Ik moest snel zijn, wie weet ging er nog een trein terug en die mocht ik dan niet missen. Ik keek op het dichtsbijzijnde gele bord, en zag dat de laatste trein een half uur geleden was vertrokken. Dit kon niet waar zijn!
Ik liep op een groepje NS medewerkers af, twee mannen en een vrouw. Ik vroeg of er helemaal niets meer richting Amersfoort ging. Maar helaas.

Lichtelijk in paniek belde ik mijn vader of hij me wilde komen halen. Hij zei namelijk altijd dat hij dat zou doen als het nodig was. Maar hij had denk ik niet gedacht dat dat zou gebeuren. Goed hij schrok er wel een beetje van. Ik was wél in mijn eentje, óm middernacht op het station in Zwólle. Ik kon geen kant op. (Nou, dat is eigenlijk niet helemaal waar, gek genoeg gaan er op dat tijdstip nog wel treinen naar Leeuwarden. Sorry hoor, maar alsof iemand daarop zit te wachten.)
Goed, hij zou er zo snel mogelijk aan komen.

Ik vroeg aan de conductrice of ik niet ergens wat veiliger kon wachten dan daar op verlaten station. Ik moet bekennen dat ik het echt eng vond, ik moest daar namelijk een uur helemaal alleen wachten. En ik heb verhalen gehoord... Nou, dat kon ze wel voor me regelen. Ik mocht zolang wel in het personeelsverblijf op mijn vader wachten. Het personeelsverblijf was een ware lounge met een gigantische flatscreen TV. Er zaten een paar conducteurs en machinisten naar de voetbal samenvattingen te kijken. Normaal heb ik daar een vreselijke hekel aan, die avond keek ik er maar wat graag naar. De conductrice kwam later nog checken of ik alweer een beetje rustiger was geworden. Een uur later kwam ze binnen met de woorden: 'Mevrouw, uw taxichauffeur is er hoor!' Ik bedankte haar natuurlijk, want het was echt enorm aardig van haar dat ze dat geregeld had. (Mijn vader zei later dat ze had gezegd dat ze dat anders nooit doen, maar ze had het zo sneu gevonden. Zo zie je maar, als je een lief meisje bent willen mensen nog wel eens heel erg vriendelijk zijn.) Ze zei nog dat ik de volgende keer maar drie keer moest opletten voor ik in de trein zou stappen.

Nou, dat komt vast goed!
Stranden in Zwolle is niet bepaald leuk. Maar ach, heb ik dat ook weer eens meegemaakt! Zo kan een dag dus ineens heel anders aflopen. En dat houdt het leven spannend :P .
Ik ben niet meer gaan logeren, dat spreekt voor zich. De volgende ochtend heeft mijn vader me nog wel naar mijn vriendinnen gebracht. Dat was natuurlijk eenigsinds verbazingwekkend. Ik heb een hele aardige vader :) .
Mijn vriendinnen vonden dit hele gebeuren typisch iets voor mij, ik loop altijd te dromen.

Nu is het een leuk verhaal.

Dxx

Groener gras

Heb je je ooit wel eens afgevraagd waarom het gras ergens anders soms groener is? Ik bedoel het heel letterlijk. Soms is het gras echt groener bij de buren. Daar kan je achter komen door je cavia in de tuin te zetten en te doen alsof je niet op haar let. Als ze het dan op een lopen zet en een poging doet onder de schutting door te glippen dan weet je dat het waar is. Dat het gras van je buren echt groener is.

Maar in sommige gevallen kan gras er ook gewoon groener uit zien. Daar ben ik in Italië achter gekomen. Ik ben op het vakantiepark getuigen geweest van het groener spuiten van gras. Dat wil zeggen, ze liepen rond met een busje met wat chemisch spul erin en dat spoten ze uit over het gras en daarna zag het gras er echt veel en veel groener uit.
Ja, dat lees je goed. Er bestaan blijkbaar cosmeticaproducten voor gras. Om het groener te maken. Je kon precies zien waar ze gebleven waren, want op de plaatsen waar ze nog niet waren geweest was het gras minder groen.

Waarschijnlijk geloof je dit niet. Ik geloof het zelfs bijna niet en ik heb het met mijn eigen ogen zien gebeuren. Het is werkelijk één van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien. Daarom ben ik van mening dat dit feit niet verzwegen kon blijven.

Bedankt.


Dxx

Oranje-gekte!

Ligt het aan mij of was de oranje-gekte werkelijk nog nooit zo erg?

Vanochtend moest ik om acht uur met de trein om op tijd te kunnen zijn voor mijn tentamen. In de trein lagen verschillende kranten die waren volgeschreven over oranje. Ze waren nog net niet in het oranje gedrukt!
Hoe meer ik in de buurt van Leiden kwam hoe meer oranje ik zag. Overal liepen mensen met oranje shirts aan, zelfs oudere mensen hadden voor de gelegenheid iets oranjes aangetrokken. Er waren ook hordes oranjesupportes te zien, die van top tot teen in oranje rondhobbelden met toeters, petten en andere oranje-accesoires.

Het is echt grappig. Ik word er eigenlijk ook gewoon heel vrolijk van. Normaal is dat eigenlijk niet zo, maar ik ben nu echt helemaal in de stemming! Ik heb gelukkig ook net iemand gevonden om de wedstrijd Nederland-Denemarken mee te kijken.

Ik woon in een compleet gestoord landje, en ik vind het leuk!

Dxx

Writers block

Volgens mij kan ik vandaag constateren dat ik een writers block heb. Niet zo zeer wanneer het deze blog betreft. Nee. Het gaat over het boek waar ik echt al heel lang mee bezig ben. Het schiet niet op. Ik ben namelijk nog steeds niet echt ergens aan begonnen. Of nog steeds niet is eigenlijk niet goed geformuleerd. Ik ben namelijk al heel vaak begonnen, maar ik vond het nooit goed genoeg om wat af te maken.

Afgelopen nacht heb ik uren wakker gelegen. Ik kon niet in slaap vallen. Ik bleef maar piekeren. Ineens geloofde ik helemaal niet meer in het verhaal wat ik lang geleden al heb bedacht te gaan schrijven. Ik wilde helemaal aan iets anders beginnen. Het enige probleem: ik kon niets bedenken. Dus toen ging ik maar proberen te bedenken waarom het verhaal dat ik eerst wilde schrijven ineens niet goed meer was.
Daardoor stuitte ik op een heel ander dillema. Wil ik iets wat realistisch is? Of wil ik iets wat compleet fictief is maar wel op de één of andere manier relevant?

Dat zijn hele lastige vragen. Want eigenlijk ben ik van mening dat fictie ook echt goed fictie moet zijn. In verhalen kan ik als ik wil een wereld scheppen waarin alles mogelijk is, alleen maar omdat het mogelijk is dat te bedenken. En dat is leuk.
Maar, ik vind het ook belangrijk dat een verhaal iets met mensen doet. Dat ze op een andere manier naar het leven kijken.
Dus moet ik een verhaal vinden waarin ik dat kan combineren.

Tja, het wordt er allemaal niet veel duidelijker of makkelijker op. Intussen denk ik hier dus al uren overna. Net als ik er vannacht uren over na heb gedacht. Ik kom geen steek verder. Ik verspil echt tijd, want ik zou op dit moment een oersaai tentamenvak moeten leren.

Ik heb alle simptomen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder een nacht wakker heb gelegen over een verhaal. Dat ik echt niet kón slapen. Dat ik me verder ook niet goed kon concentreren. Het is een vreemd gevoel van nutteloosheid.

Dus als je dit leest help me dan even. Ik zou bijna zeggen 'geef me een verhaal en ik schrijf het voor je' maar dat kan ook niet. Want dan is het niet meer mijn verhaal.

Och och. Ik voel me bijna een echte schrijver.

Dxx

PS: En ja, toen ik toch aan het soggen was heb ik maar meteen mijn blog eens aangepast. I love green!

Inspirerende tentamenstof

Zo. Een nieuwe blog, eindelijk. Ik moet gewoon even tijd verspillen, ik kan er niets aan doen. Al is het eigenlijk al wel een beetje gerechtvaardigd door het feit dat ik gisteren en vandaag echt enorm veel heb gestudeerd.

Ik moet gewoon even kwijt dat moderne letterkunde (literatuur vanaf de negentiende eeuw) echt mijn ding is. Het is jammer dat ik daar nu achter kom, nu ik voor mijn tentamen moet leren. Natuurlijk vond ik de colleges ook leuk. Maar ik moet bekennen dat ik verder niet bijster veel voor dit vak gedaan heb. Dat betekent dat ik nu nog alle theorie moet doorlezen, en mijn aantekeningen. En alweer heb ik de boeken niet gelezen. Dan denk ik echt, had ik dit maar eerder geweten, dat ik het zo leuk vind bedoel ik. Dan had ik waarschijnlijk met plezier tijd gemaakt om die boeken te lezen, het lijkt me namelijk zo interessant. Gelukkig kan je boeken altijd nog lezen. Maargoed, voor het tentamen is dat nu te laat en daarom ben ik heel hard bezig om de theorie te leren zodat ik alles over de stromingen weet die worden behandeld. Gelukkig hebben ze de boeken besproken op college.

Het is alleen zo interessant allemaal dat het me ongelofelijk kriebelt om ook weer te gaan schrijven, voor die vakken doe ik het! Ik wil het zo graag, maar ik krijg altijd juist inspiratie op van die momenten dat ik echt geen tijd heb om te schrijven, nu dus. Af en toe kan ik het echter niet tegenhouden en dwalen mijn gedachten naar het verhaal wat ik op papier probeer te krijgen. Ik weet nog steeds niet hoe ik dat wil gaan doen. Wat ik wel weet is dat mijn hoofdpersoon hoort in een onbekende stad met bruinige straten waar de zon altijd lijkt te schijnen. Met het tragische randje dat de zon daardoor niet meer de vrolijkheid met zich mee brengt zoals gewoonlijk. Ik zie het al helemaal voor me. Soms zweven er zinnen door mijn hoofd. Maar schrijven mag ik niet van mezelf. Daarom blog ik maar. Mede omdat ik probeer uit te vinden wat nou mijn natuurlijke stijl is en hoe ik deze stijl in mijn verhaal kan gebruiken.

Zo. Dat was weer een blog. Een ademhaling die hem voor alsnog even in leven lijkt te houden. Ik wil hem graag redden.

Dxx

Once you kill cow, you gotta make a burger!

Soms blog je dingen die je eigenlijk beter niet had kunnen bloggen. Maargoed, wanneer iets eenmaal is gepubliceerd haal je het niet meer terug, zo werkt het gewoon niet.

Ik moet me misschien beperken tot het uiten van frustraties over dingen die er toch niet zo veel toe doen:P

xxxD

Gooi maar weg, je hebt er niets aan.

Vroeger gebruikte ik deze blog wel om mijn frustraties te uiten. Nou, ik heb er weer eentje hoor.

Zoals zo ongeveer iedereen die deze blog leest wel zal weten studeer ik Nederlands. Soms kan ik er wel eens aan twijfelen of ik het nou eigenlijk wel echt interessant vind. Spelling is bijvoorbeeld zoiets waarvan ik zelf wel eens denk: waar doen ze zo moeilijk over? Vandaag is voor mij wel gebleken dat ik wel van Nederlands hou. Dat anderen totaal geen belang hechten aan een goed geschreven stuk frustreert me dan ook enorm.

Helemaal omdat die anderen mijn ouders zijn. Er is een medisch rapport over mij geschreven wat ik moest lezen en waarover ik mijn goedkeuring moest geven. Ik was het er best mee eens hoor, maar er stond één hele kromme ongrammaticale zin in. Alleen toen ik dat tegen mijn ouders zei kreeg ik het antwoord dat zoiets niet belangrijk is en al helemaal niet in een medisch rapport. Zoiets gaat om de inhoud zeiden ze, niet om dat soort onzin. Mijn vader had de brief al klaar waar in stond dat ik het er helemaal mee eens was.

Dus ben ik boos naar boven gelopen om deze blog te schrijven. Mijn studie is door mijn ouders door het putje van de gootsteen gegooid. Down the drain, zoals ze daar in het Engels zo'n mooie uitdrukking voor hebben gemaakt. Want het doet er niet toe. Het is onbelangrijk.
Maar ondertussen moet ze me wel constant irriteren met de vraag: en hou je ook nog wel wat tijd vrij om te studeren?
Nou, wat mij betreft kunnen ze de pot op. Ze doen tegenwoordig niet eens meer de moeite interesse te veinzen. Hoewel ze dat misschien niet zo verkeerd bedoelen. Het komt niet echt prettig over.

Dxxx